Zes kandidaten verdedigden hun kandidatuur intussen, elk op zich mogelijk dromend van die eerste prijs, dromend van vier jaar op de cello van Pablo Casals te mogen en kunnen spelen en dromend van een jarenlange succesvolle carrière waar ze, dankzij de cello, de Schone Kunsten mogen ten dienste staan. We gunnen het al de laureaten – want laureaat ben je als je bij ‘de’ twaalf bent. Dat betekent niet dat diegenen die uit de boot vielen in de selecties en die zelfs van wedstrijden geen weet willen hebben en zich helemaal geen kandidaat stellen, geen wereldcarrière kunnen uitbouwen. Dit is een stap in een levensverhaal die bepalend kàn zijn, maar zeer eerlijk toegegeven het niet altijd is.
Fang Man – Four Odes to the Tidings of Flowers
Narzillaev start met het wat misterieuze erg langzame, mistige, aftastende deel van deze vierdelige compositie. Na de eerste voorzichtige noten die het universum aftasten, krijg je een diepe warme cello te horen in de eerste solozin. Door voor deze intro te kiezen, maakt hij meteen het werk genietbaarder. Het volgende deel is krachtig, heftig, met een hoog tempe overvallend en ja, ook zijn cello wordt nog wat overstemt. Dat was ook de bedoeling van de componiste. Waarom? Tja… Deel drie is een agressiever deel met veel kort en krachtige inzetten van de strijkstok. Dilshod Narzillaev weet de boog perfect te hanteren en beperkt het nooit fraaie gekreun in de mate van het mogelijke. Het chaotische derde deel wordt er niet bepaald ‘mooi’ om, maar je hebt dan toch die minder scheurende celloklank. Het laatste deel heeft wat weg van hoe het werk vandaag startte, een licht en zuiver spel horen we. Toch is het een opgave om het blijvend boeiend te houden. Eventjes aan de componiste vragen hoe dat komt?
Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975) – Concerto n. 1 in Es op. 107
Kordaat zet de cellist het al even kordate werk in. Sterk overtuigend, zonder agressie, maar met een opstandig karakter zeggend: “Oke, ik doe waar ik niet omheen kan, maar dat gaat niet blijven duren”. En zo blijkt in deel twee dat te kennen geeft, of althans schijnt te geven dat er rust over het land is gekeerd, dat er kan gedroomd worden, verlangen naar, ja naar wat? We krijgen zeer warme, zangerige, heerlijk gebonden cello, rijk fraserend. Zo gaat het als vanzelf over in een spel van overwinning, een ‘hier-ben-IK’ presentatie, vrijheid…
Fang Man – Four Odes to the Tidings of Flowers
Dàt is een inzet! Dàt is klankcreatie. En dat voor een van de jongste kandidaten, dergelijk stuk met zo’n inzicht beginnen en bovendien dat volhouden. Talent is hier de Meester. Ja, Álvaro Lozano Cames gaat diep in op elke noot, elke zin, elk muzikaal onderdeel en bindt het aan elkaar met visie. Dankzij zijn technische vaardigheid komt het allemaal tot zijn recht. Ondanks de aandacht die hij terecht verdient, kunnen toch weer een aantal mensen in het publiek het niet laten om tussen de delen ergerlijk te hoesten en proesten. Een gasboete per hoestbui en de KEW heeft geld op overschot. Los van in Bozar traditioneel hoestend storen van de muziek, zet de jongeman gewoon door met rijpe inzichten, mooie tonen en volle lijnen. Een muzikant die een compositie een meerwaarde geeft, dat is deze kandidaat.
Dmitri Sjostakovitsj – Concerto n. 1 in Es op. 107
Als hier geen jeugdige visie weerklinkt, wat is het dan wel? Het is meer, veel meer. Ja, jeugdig en daar komt hoopvol bij en verlangen naar verdere groei, maar ook naar het vervullen van jonge liefde en al wat er bij hoort. Cames huppelt over de hindernissen heen met een lenigheid van een atleet. Zijn instrument zingt, de vibrato’s zijn hier zelfs bewust benadrukkend, deel van de accentuering. Het uitgesponnen langzame deel klinkt mooi. De breekbare finesse is zo puur en breekbaar. Met een stevige energie swingt hij als het ware door het derde deel dat uitmondt in het vierde deel als een grandioze apotheose. Persoonlijk geniet ik meer van deze musicus dan van de wereldberoemde Mstislav Rostropovitsj (1927 -2007) waarvoor het werd gecomponeerd in 1959 toen de cellist slechts een goeie twee jaar ouder was dan Cames (net geen 20).
