Het concert van Isil Bengi op zondag 18 januari liet een diepe en blijvende indruk na. De namiddag vond plaats in de Sint-Rochuskapel, gelegen in Mariadal in Hoegaarden, en werd georganiseerd door Klassiek in de Kapel. In deze intieme en akoestisch warme ruimte ontvouwde zich een zorgvuldig opgebouwde muzikale reis, waarin water fungeerde als verbindend beeld: stroming en verstilling, kracht en kwetsbaarheid.
Vanaf de eerste noten werd duidelijk dat dit geen los aaneengeregen recital was, maar een programma met een sterke innerlijke samenhang. In werken als Alkans Chanson de la folle au bord de la mer en Massenets Eau dormante klonk water als metafoor voor innerlijke beweging en stilstand. Die sfeer werd verder verdiept in de ingetogen klankwereld van Brahms’ Intermezzi en Mussorgsky’s Une larme. De stilte in de kapel was tastbaar en droeg het luisteren, waardoor elke nuance zich scherp aftekende in de ruimte.
Bij de aanvang van het concert gaf Isil Bengi zelf een korte toelichting bij het programma. Daarbij verwees ze onder meer naar de tragische figuur van Julian Scriabin, wiens leven abrupt eindigde toen zijn lichaam op elfjarige leeftijd werd teruggevonden in de Dnepr. Als eerbetoon aan deze veelbelovende maar te vroeg gestorven componist had zij bewust een van zijn werken in het programma opgenomen. Die context gaf het daaropvolgende luisteren een extra gelaagdheid, waarin fragiliteit en intensiteit hand in hand gingen.
Wat volgde was een concert dat gedragen werd door concentratie, nuance en een sterke innerlijke spanning. Kara Toprak van Fazıl Say, dat Isil bewust eerder in het programma had geplaatst, maakte een onmiddellijke en diepe indruk. De fysieke aanwezigheid van de muziek, gecombineerd met haar enorme technische beheersing, hield het publiek van bij de eerste maten volledig in zijn greep. Het was muziek die niet alleen klonk, maar voelbaar werd, en waarin spanning en energie voortdurend onder de oppervlakte bleven borrelen.
Ook in minder bekend repertoire, zoals de miniaturen van Ulvi Cemal Erkin en de korte stukken van Komitas, wist Isil Bengi een helder muzikaal parcours uit te tekenen. Haar spel bleef steeds gefocust en dienstbaar aan de muziek, met een vanzelfsprekende controle over klank, timing en dynamiek. Het publiek volgde die lijn aandachtig en zichtbaar geboeid.
Naarmate het concert vorderde, werd steeds duidelijker hoe sterk Isil Bengi het instrument beheerste, niet als doel op zich, maar als middel om een klankwereld op te bouwen en te laten ademen. In het slotstuk, The Tides of Manaunaunvan Henry Cowell, kwam alles samen. De massieve klankvelden en golvende bewegingen werden met een indrukwekkende zekerheid neergezet, en opnieuw was het publiek gefascineerd door de combinatie van fysieke kracht en absolute controle. Toch was het vooral haar focus en haar intense betrokkenheid die bijbleven: een spel dat de luisteraar volledig meenam in de adem en de beweging van de muziek.
De stilte na de laatste klank sprak boekdelen, nog vóór ze werd doorbroken door een langdurig applaus dat uitmondde in een staande ovatie. In de ingetogen ruimte van de Sint-Rochuskapel, in Mariadal in Hoegaarden, werd dat moment een gedeeld slotakkoord. Het was duidelijk dat dit concert voor velen meer was geweest dan een muzikale gebeurtenis alleen: een ervaring die zich langzaam had opgebouwd en die, eenmaal voorbij, nog lang bleef nazinderen.
