Hoeveel Antwerpenaren zijn al door de Volkstraat gewandeld zonder ooit te vermoeden wat zich achter die statige gele bakstenen gevel bevindt? De kerk lijkt zich nauwelijks op te dringen aan het straatbeeld. Geen imposante toren die van ver de aandacht trekt, geen drukbezochte toeristische trekpleister. En toch schuilt hier een van de opmerkelijkste kerkgebouwen van de stad.
Achter de gevel bevindt zich de Sint-Walburgiskerk, een indrukwekkende art-decokerk die zelfs voor veel Antwerpenaren nog een onbekende ontdekking blijft. Wie de deur opent, stapt binnen in een ruimte waar architectuur, erfgoed en muziek elkaar ontmoeten. Het is een plek die verrast, niet alleen door haar bijzondere interieur, maar ook door haar bruisende muzikale leven.
Niet voor niets wordt Sint-Walburgis wel eens de 'Zingende Kerk van ’t Zuid' genoemd. Tijdens de liturgie wordt er volop gezongen en ook daarbuiten vormt muziek een wezenlijk onderdeel van het leven in de kerk. Koorzang, concerten, orgelmuziek en tal van andere muzikale initiatieven hebben er hun vaste plaats gevonden. Daarnaast herbergt de kerk ook een opmerkelijke verzameling instrumenten, van orgels en piano's tot harmoniums.
Sinds zondag heeft die collectie er een opvallende nieuwkomer bij: een mobiele beiaard van zo'n 3,5 ton, uitgerust met meer dan vijftig klokken. Het indrukwekkende instrument kreeg voor onbepaalde duur onderdak in de kerk en voegt daarmee letterlijk tientallen nieuwe stemmen toe aan het muzikale palet van Sint-Walburgis.
Een beiaard vindt onderdak in Antwerpen
Dat het imposante instrument zonder problemen zijn plaats in de kerk vond, was te danken aan de ervaring van de Antwerpse stadsbeiaardier Koen Van Assche en twee van zijn studenten. Met de nodige vakkennis brachten zij de beiaard veilig naar zijn nieuwe bestemming.
De beiaard heeft bovendien al een internationale geschiedenis. Afgelopen zomer was hij te horen op het Wereldbeiaardcongres in Mafra (Portugal), waar van 24 tot 28 juni 2026 beiaardiers uit de hele wereld samenkwamen. Dat de beiaard nu in Sint-Walburgis verblijft, betekent niet dat hij permanent aan de kerk verbonden is. Af en toe zal het instrument ook elders worden ingezet voor concerten en evenementen.
Een van de enthousiaste pleitbezorgers van het project is Carl Van Eyndhoven, beiaardier, docent en lid van de kerkraad van Sint-Walburgis. Hij ziet tal van mogelijkheden voor het instrument binnen het rijke muziekleven van de kerk.
Een nieuwe stem naast het doopvont
De beiaard krijgt een plaats links van het altaar, voor de herdenkingskapel en naast het doopvont. Van daaruit zal hij vooral ingezet worden tijdens concerten en muzikale activiteiten. Ook binnen de liturgie zijn er op termijn mogelijkheden.
Daarnaast biedt het instrument nieuwe kansen voor studenten en jonge beiaardiers. Zij kunnen er oefenen, experimenteren en repertoire uitproberen in een omgeving waar muziek al jarenlang een centrale rol speelt.
De komst van de beiaard is dan ook meer dan de plaatsing van een indrukwekkend instrument. Ze creëert nieuwe mogelijkheden voor samenwerking tussen muzikanten, studenten en publiek en verrijkt het muzikale aanbod van de kerk.
