... De voorstelling is een icoon geworden. Voor Juliette (jawel!) Klein, die de rol van Juliette mag dansen, een droom die uitkomt ("très contente", "passionnant"). Bij de 'Ballets de Monte Carlo' dansen verschillende Belgen, waaronder Jaat (Benoot); hij danst een belangrijke rol, die van Broeder Lorenzo, die Romeo en Julia in het geheim trouwt ("uitdagend, emotioneel, alleen waar je van droomt"). Ook Zino (Merckx) danst al verscheidene jaren bij de 'Ballets de Monte Carlo'. Ballet is voor hem de ultieme vorm van dansen ("geweldig, bewegingen die ontstonden in Versailles"). Wondermooi!" En dat was het ook. Van het begin tot het einde, beide gevisualiseerd door een getormenteerde Fra Lorenzo (Jaat Benoot / Matèj Urban), waarvan de bedruktheid fel contrasteerde met de aanstekelijke lenige opgewektheid van zijn twee akolieten, Kozam Radouant en Zino Merckx, die als zoon van een gymnast van de turnclub naar de balletschool stapte.
De voorstelling begon als een film. Met, naast een zwart op wit getekend silhouet van een palazzo, de lopende namen van de cast, in grillige letters. Grillig, zoals het hele noodlotsverhaal. Contrasten, ook tussen Lorenzo's zwarte outfit en de pastelkleuren van de verschuifbare panelen van het decor en van de maillots. Des te scherper troffen de kleuren die protagonisten van beslissende momenten in de verf zetten in de kostumering van Jerôme Kaplan. Er was het zwart, rood en goud van de Ridders, die verrasten met een zwierige, minder rigoureuze dans dan de balletliefhebbers doorgaans gewoon zijn.
Er was de beeldige gouden jurk van Juliette, toen er aan trouwen werd gedacht. En er was het zwart van de wanhopige Lady Capulet (Mimoza Koike), waarvan de lange gitzwarte haren meedansten toen het onheil voltrokken was. Hallucinant! Maar zo ver zijn we nog niet. Er was nog de ludieke onstuitbare bekommernis van Mercutio (Ige Cornelis) voor zijn jonge vriend, het ontwapenende gestoei tussen Romeo (Francesco Resch) en Juliette (Juliette Klein), ondanks de expressieve betrokkenheid van voedster Lydia Wellington. En het originele alternatief voor de balkonscène, waar het gebruikelijke balkon vervangen was door een functioneel hellend vlak, dat zowel als trap, wandelgang, loopbrug of tobogan diende.
Functionaliteit, die nog versterkt werd door de creatieve belichting van Dominique Drillot. En er was de muziek van Prokofiev, op zichzelf al dramatisch geladen, en nu gefragmenteerd, geaccentueerd, gekneed tot een Prokofief-in-het-kwadraat.
Visie
Over namen gesproken, bravo voor Jean-Christophe Maillot! Sinds hij in 1993 Pierre Lacotte en vervolgens Jean-Yves Esquerre opvolgde, beoogt hij de strengheid van het klassieke ballet te verbinden met een hedendaagse vrijheid. Hij stelt traditie en moderniteit niet tegenover mekaar maar laat ze met mekaar resoneren.
Zijn meesterlijke opbouw naar dramatische momenten maken dat je niet genoeg kon krijgen van de etherische wereld, de verfijnde uitgepuurde of soms machinale marionetachtige bewegingen en situaties vol vaart versus filmische slow motions. Hij creëerde een fresco waar klank, kleur en kledij boekdelen spraken.
In de propvolle zaal was de stilte hoorbaar én voelbaar, toen het lot van de geliefden sober door een ketting van tedere maar fatale gestes bezegeld werd. Monaco en Monte Carlo doen soms denken aan perfectie. Dat deed deze productie ook. Tot de weinige hedendaagse balletnamen die kunnen wedijveren met mijn aangeboren liefde voor de tutu's en spitsen van het 'ballet en blanc' horen de niet te evenaren 'Gisèle' van de Cullbergs van Mats Ek en de meeste producties van Maurice Béjart. Voortaan komt daar ook 'Roméo et Juliette' van 'Les Ballets de Monte Carlo' bij.
Ja, alle goeds bestaat uit drie...
