It was quite a diverse instrumental program Picnic Concert at Flagey, "Celebrating Wilfried Westerlinck": a proper string quartet, two pianists playing four-hand piano, and the clarinet of none other than Benjamin Dieltjens. All of this in the well-filled Studio 1, the chamber music hall where Westerlinck made so many recordings during his BRT/VRT career. That alone made it special for him, at eighty years old!
Such a touching tribute. Wilfried Westerlinck: "Flagey has been practically my entire professional life. I started here in 1968 until the building closed to the public. But VRT still used Studio 4 for recordings of the broadcast orchestra and choir, and Studio 1 for chamber music. That continued for a few more years until the whole thing was sold. Then came that magnificent renovation. I'm really grateful to Flagey as an institution for taking such a monument, such an incredibly beautiful building—not just architecturally, but also in terms of the studios, the acoustics, the facilities, and everything—and bringing it all up to date while creating a vibrant, lively Flagey. “
The concert opened with an early work of his, from 1985: "Preludio per una danza antico." It's both a delicate and demanding four-hand piece that settled in softly and gently with an impressionistic atmosphere. Then came a string quartet creation from 2011, "Melopee. Hommage à Paul van Ostaijen". Those melancholic opening lines by the poet that inspired the composer are featured on the Ghent poetry route along the Graslei and Korenlei: "Onder de maan schuift de lange rivier “. Drie strijkers schuiven traag mee met dat stille water en die man op de kano naar zee, ondersteund door een even zacht getokkel van een pizzicato cello. Allen leden van het Antwerp Symphony Orchestra. Melopee betekent “ritmisch gezang”.
Toen de muzikanten de tekstaantekeningen van Westerlinck op de partituur zagen stelden ze zelf voor om er écht een spraakzang van maken. En zo gebeurde: Benjamin Dieltjens declameert op die aantekeningen ontroerend het bekende gedicht. Zo schoof dat hele muzikale gezelschap traag naar de zee als een metafoor over leven en dood. Na die toch droevige melodie en dat recitatief volgde een veel ritmischer Saltimbanco voor strijkkwartet. En dat klinkt wonderwel in dit Flagey-klankenhuis. Hij heeft er nooit gecomponeerd, dat deed hij thuis. Westerlinck : “Het merendeel ben ik eigenlijk beginnen schrijven vanaf het jaar 2000, toen ik ‘noodgedwongen’ op 55 de VRT moest verlaten. De omroep ging andere wegen uit…. Maar ik begon nog meer te schrijven. Mijn vroege werken waren dodecafonisch en serieel, daarna sluipt er stilaan weer tonaliteit in, meer lyriek en in de laatste werken voel ik me meer romantisch worden. Is dat niet normaal met wat ouder worden? Geen ”haantje de voorste” gedrag meer…”. Dat hoor je in die Gisekin Rapsodie voor piano vierhandig, weeral geïnspireerd op poëzie van Jo Gisekin dit keer. Laag donker en hoog helder begint het Izumi pianoduo dit werk. Het gaat langzaam crescendo en mag op het einde zo lang en zo prachtig nazinderen.
En dan mag klarinettist Benjamin Dieltjens nog eens virtuoos schitteren op his instrument. Westerlinck schreef negen “Landschappen”, telkens voor verschillende bezettingen. Number VII is for clarinet and string quartet. All five of them play through that dialoguing score with joy and verve, featuring powerful and delicate clarinet solos in turn until they finally bring all the sounds together in perfect, serene harmony. Entirely in the idiom that defines Westerlinck: "I write music that can captivate people, that brings them something they can follow and understand. I use things that are quite standard in music history up to now—repetition, rhythmic certainty and rhythmic motifs, recognizable harmonies that don't clash with each other. Through music I want to tell a story." And many have already enjoyed it, this time again in his Studio 1, at his Flagey.
