Een instrumentaal heel verscheiden programma was dat Piknik Concert in Flagey, “Celebrating Wilfried Westerlinck”: een heus strijkkwartet, twee pianisten vierhandig en de klarinet van niemand minder dan Benjamin Dieltjens. Dat alles in die goedgevulde Studio 1, de kamermuziekzaal waar Westerlinck tijdens zijn BRT/VRT carrière zoveel opnames deed. Alleen al daarom was het voor hem, tachtigjarige!
Zo’n pakkende huldiging. Wilfried Westerlinck : “Flagey is voor mij bijna heel mijn professioneel leven. Ik ben hier begonnen in 1968 tot het gebouw voor het publiek gesloten werd. Maar de VRT gebruikte Studio 4 nog voor opnames van het omroeporkest en het koor, en Studio 1 voor de kamermuziek. En dat nog voor een paar jaar tot het geheel verkocht werd. Dan volgde die grandioze renovatie. Ik ben eigenlijk Flagey als instelling heel dankbaar dat zij zo’n monument, zo’n ongelooflijk prachtig gebouw, niet alleen architectonisch, maar ook wat betreft de studio’s, de klank, de inrichting en de hele boel terug zo up to date hebben gemaakt en er een bruisend levendig Flagey van gemaakt hebben. “
Het concert begon met een vroeg werk van hem, uit 1985 “Preludio per una danza antico.” Het is zowel een frêle als hard vierhandig werk dat zich broos en zacht neervlijde in een impressionistische sfeer. Kwam dan een creatie van een strijkkwartet uit 2011, “Melopee. Hommage aan Paul van Ostaijen”. Die melancholische openingszinnen van de dichter die de componist inspireerden staan op de Gentse poëzieroute langs de Gras- en Korenlei : “Onder de maan schuift de lange rivier “. Drie strijkers schuiven traag mee met dat stille water en die man op de kano naar zee, ondersteund door een even zacht getokkel van een pizzicato cello. Allen leden van het Antwerp Symphony Orchestra. Melopee betekent “ritmisch gezang”.
Toen de muzikanten de tekstaantekeningen van Westerlinck op de partituur zagen stelden ze zelf voor om er écht een spraakzang van maken. En zo gebeurde: Benjamin Dieltjens declameert op die aantekeningen ontroerend het bekende gedicht. Zo schoof dat hele muzikale gezelschap traag naar de zee als een metafoor over leven en dood. Na die toch droevige melodie en dat recitatief volgde een veel ritmischer Saltimbanco voor strijkkwartet. En dat klinkt wonderwel in dit Flagey-klankenhuis. Hij heeft er nooit gecomponeerd, dat deed hij thuis. Westerlinck : “Het merendeel ben ik eigenlijk beginnen schrijven vanaf het jaar 2000, toen ik ‘noodgedwongen’ op 55 de VRT moest verlaten. De omroep ging andere wegen uit…. Maar ik begon nog meer te schrijven. Mijn vroege werken waren dodecafonisch en serieel, daarna sluipt er stilaan weer tonaliteit in, meer lyriek en in de laatste werken voel ik me meer romantisch worden. Is dat niet normaal met wat ouder worden? Geen ”haantje de voorste” gedrag meer…”. Dat hoor je in die Gisekin Rapsodie voor piano vierhandig, weeral geïnspireerd op poëzie van Jo Gisekin dit keer. Laag donker en hoog helder begint het Izumi pianoduo dit werk. Het gaat langzaam crescendo en mag op het einde zo lang en zo prachtig nazinderen.
En dan mag klarinettist Benjamin Dieltjens nog eens virtuoos schitteren op zijn instrument. Westerlinck schreef negen “Landschappen”, telkens voor verschillende bezettingen. Nummer VII is voor klarinet en strijkkwartet. Alle vijf spelen ze vrolijk en opgewekt die dialogerende partituur, met telkens krachtige en zachte klarinet solo’s tot ze samen alle klanken perfect en sereen neerleggen. Helemaal in het idioom dat Westerlinck typeert: “Ik schrijf muziek die de mensen kan boeien, hen iets brengt dat ze kunnen volgen, begrijpen, ik gebruik dingen die heel normaal zijn in de muziekgeschiedenis tot nu toe, herhaling, ritmische zekerheid en ritmische motieven, herkenbare akkoorden die niet tegen mekaar aanwringen, met muziek wil ik een verhaal brengen.” En daar hebben velen al van genoten, ook dit keer in zijn Studio 1, in zijn Flagey.
