Klassiek Centraal, hoe het begon…
Den Brabo was een Antwerpse socioculturele website die al in 1999 opstartte en jarenlang meer bezoekers had dan de officiële website van de stad Antwerpen. Achter Den Brabo zat één man: mijn oudste broer Koen. Of ik voor hem wat recensies over klassieke concerten in Antwerpen kon schrijven? Welja, waarom niet? Ik deed het zo’n 20 jaar voor een Antwerps weekblad zodus…
Na drie (3) teksten zei hij: “Zeg, begint gij toch zelf met een website? Gij kent dat te goed en het is de moment, een tijdschrift dat lukt niet meer”. Dat was in 2003. Maar mijn toen drukke job en mijn nog ongeloof in ‘het internet’ zorgden ervoor dat ik geen initiatief nam, ondanks hij regelmatig vroeg voor wanneer het nu eens zou zijn dat ik zou beginnen met die website, benadrukkend: “Ik zal alles wel online zetten en die website maken en onderhouden, gij moet alleen maar naar de concerten gaan, de teksten op een word document tikken en naar mij e-mailen. Dat kunt gij toch?”. Tot een novemberavond in 2005 een concertante opera in de Koningin Elisabethzaal doorging. Na afloop zei een getalenteerd alleskennende journaliste van de Gazet Van Antwerpen: “Allei, da was nen ouwperra zongder toniejl? Dor schraajve kik ni ouwver!” (Dat was een opera zonder toneel, daar schrijf ik niet over!)
“Koen, gij hebt gelijk! Ik MOET beginnen!”
De receptietafel waar we na die opera-zonder-toneel-waar-je-dus-niet-over-schrijft, aan stonden, brak net niet in twee nadat ik, meer dan boos wat te luid een groffer Vlaams krachtwoord riep, met een serieuze vuistslag op tafel. De GVA en de Vlaamse Opera zijn samen met mijn broer zaliger – vooral hij – de rechtstreekse aanzet tot wat nu Klassiek Centraal is.
Beslissen met iets te beginnen, zomaar, zonder middelen is één, twee is: welke naam krijgt het kind? Het duurde tot een middag einde juli 2006. Alle mogelijke en onmogelijke benamingen passeerden de revue. De enige die goed klonken waren al ingenomen door andere magazines, ensembles enzoverder. Tot ergens eind juli 2006 in het VRT radionieuws van 13 uur een onderwerp ging over het centraal station van Antwerpen. Dàt was het! Dàt moest het worden, klassiek en centraal aan elkaar verbinden wat duidelijk maakt dat we het klassieke centraal plaatsen. Maar hoe toch? Ik zit op dat ogenblik in de auto en praat tegen mezelf: “het klassieke centraal – nee, centraal klassiek – nee, klassiek en centraal, nee – centraal en klassiek dan? nee – en als ik nu klassiek centraal neem, daar zit ritme in, zoals bij Coca Cola?”…
Ik parkeer de wagen, ik repeteer: klassiek centraal. Ik schrijf het op een stukje verfrommeld papier en bekijk het. Da’s toch een merknaam? En iedereen verstaat het. Nog eens herhalen: klassiek centraal. 50 keer of zo zeg ik het. In een lichte euforie kom ik thuis, zet me aan de laptop, stuur onze Koen een mailtje: “Ik heb het! De naam is Klassiek Centraal en hier is de lijst met de rubrieken die er in moeten”.
1 augustus 2006: Klassiek Centraal staat online!
Amaai, drie dagen maar heeft onze Koen nodig gehad om een website te bouwen in het intussen bij amper nog een mens gekende programma frontpage. Toen kon het nog, in zeer lage resolutie een website bouwen, behoorlijk primitief, niet te zuiver logo, maar toch al met inhoud. Doel? 3.000 lezers bereiken. Voor een magazine is dat al veel en moeilijk haalbaar. Toen ik in een vorig leven het 3-maandelijks krantje van de Koninklijke Beiaardschool in handen had, hadden we 350 abonnementen en dat was een hele heksentoer om er aan te geraken. U ziet hoe ervaren ik was in het organiseren van publicaties: niet. Na drie dagen belt onze Koen: “Wilt gij eens iets weten? We hadden al 350 bezoekers!” … De kluts, ik ben ze kwijt. Vanwaar kwamen die op iets totaal onbekend? Hoe hadden ze het al kunnen vinden? Zes weken later, na een succesvolle campagne voor de redding van de verkrottende gebouwen van het Brussels Koninklijk Conservatorium – een of andere prof of student van de UGent had ons gevonden en de petitie overgenomen met een link naar Klassiek Centraal, gaf een duw in de rug aan KC én aan de petitie: 2.000 handtekeningen verzamelden we op heel korte tijd. Einde september 2006 hadden we al 3.500 individuele bezoekers mogen verwelkomen. Ja, dan moest ik wel doorgaan. Wie zou nu zoiets denken? Niemand en zeggen dat vandaag Klassiek Centraal maandelijks tot 260.000 hits krijgt via Google. Ja, we zijn de grootste klassieke muziekwebsite in het Nederlands en nog lang niet toereikend, er kan zoveel meer. Mocht je je bij het lezen van dit geroepen voelen, stel je kandidatuur en mail naar info@klassiek-centraal.be om onze ploeg te versterken en uit te breiden in Vlaanderen, Nederland en en en …
Luc Brewaeys als eerste externe medewerker
December 2008: een e-mail van Luc Brewaeys, veel lof over het initiatief dat na een kleine 2,5 jaar al naam begon te krijgen, maar toch, iemand als hij die ons contacteerde en niet alleen vol lof, maar zijn medewerking aanbood? Een genie, een kerel die geen blad voor de mond nam, zijn hart lag op zijn tong, die zei alleen de waarheid. Ja, ik zweefde. Twee uur lang belden we. Ach, echt medewerker worden, lukte maar heel kort, Luc werd ziek. Hij en mijn broer Koen leden aan dezelfde kwalen en spreken elkaar allicht zo nu en dan ergens daarboven…
Januari 2009, enkele weken later, sluiten Lucrèce Maeckelbergh en Milo Derdeyn zich aan. Lucrèce schrijft nog steeds voor ons, net als Vivane Redant die onze rangen vervoegt in september 2009. Zij leerde KC kennen bij de allereerste Uitreiking Gouden Labels.
De Gouden Labels van Klassiek Centraal
Vlaanderen had enorme nood aan een kwaliteitslabel. Hoe kon een kernland waar de klassieke muziek zijn ontstaan kent, een land dat zoveel kwaliteit in huis heeft, geen kwaliteitslabel hebben? Dat moest er komen en het zou meteen zo hoog mogelijk mikken, geen provincialistisch te bescheiden gedoe. Nee een label van internationaal topniveau. Dat werd het en dat moet er terug komen.
Eerste Uitreiking Gouden Labels, 5 juni 2009 onder het motto: Drie jaar Klassiek Centraal
De provincie Antwerpen stelde ons, dankzij de bemiddeling en inzet van directeur Koen De Vlieger het Kasteel d’Ursel ter beschikking voor de viering van ons driejarig bestaan en het uitreiken van onze eerste Gouden Labels. De naam kwam van Milo waarvoor extra dank! De piano kregen we ter beschikking, enkele zeer goede musici luisterden de namiddag op en ‘mijn Zigeunerkes’ verzorgden de receptie als echte professionelen. 85 aanwezigen uit de sector: dit was een succes en zou ik wel jaarlijks willen organiseren. Tien keer reikten we Gouden Labels uit, het was een succesformule op alle vlakken tot covid19 ons en heel de wereld stokken in de wielen stak.
Intussen kwamen er auteurs bij, vaste en losse medewerkers, haakten er ook af om welke reden dan ook. 10 jaar was er de vzw Klassiek Centraal met als eerste voorzitter Erik Vercauteren. Maar alweer die covid19, zeer ernstige gezondheidsproblemen van mezelf, het afhaken van enkele medewerkers… Bijna was Klassiek Centraal geschiedenis. Dat was buiten de webmaster gerekend. Peter Kuipers die een aantal jaren buurman en kameraad van mijn intussen overleden oudste broer was, nam het heft in handen. Hij verzorgde al een tijdje de website die er steeds beter en mooier op werd, technisch een thoogstandje. Dat mocht van hem niet verdwijnen. Hij en Helena Gaudeus verzamelden de nodige moed en energie bij elkaar en Klassiek Centraal leefde verder. Niemand van de buitenwereld had er weet van, tot nu omdat ik het vertel.
Herboren Klassiek Centraal
2022, geen vzw meer, minder medewerkers, niet eens meer een bestuur, maar oja, wel teksten à volonté. De vaste kern bleef trouw en leverde de nodige kwaliteitsteksten voor de serieuze referentie die Klassiek Centraal geworden was. Jonge medewerkers vonden, mee dankzij het feit dat ze voor ons mochten schrijven, jobs in de sector. Uitnodigingen uit het buitenland kwamen na covid19, toen dat stilviel, terug op gang. Nieuwe medewerkers meldden zich aan. Mijn gezondheid werd veel beter – leve de wetenschap! – , nooit eerder voelde ik mij zo gezond, ik ging op pensioen en ja, de telefoon stond niet meer stil: “We willen toch dat jij…” Jaja…
Hoe wie bedanken?
20 jaar, het is niet weinig. Hoe moet ik wie bedanken? Zeer welgemeende dank gaat uit naar iedereen (!) die zich ooit ingezet heeft voor Klassiek Centraal. Niet één van hen kon op het ogenblik gemist worden. Ach, er waren soms wel wat spanningen met deze of gene, maar uiteindelijk hebben al die medewerkers het toch maar gedaan, veel tijd in iets gepompt, veel energie voor iets waar je financieel niet beter van werd. KC was en is nog steeds een vrijwilligersinitiatief, zonder vermeldenswaardig budget, een paar honderd euro, da’s al. Daarom, aan allen van toen en nu en in het Mechels: “Mannekes, nen dikke mercie!”
