Koor&Stem organiseerde in het weekend van 25 en 26 april een intens koorweekend rond de Mariavespers van Claudio Monteverdi (1567-1643). Een veertigtal zangers uit het hele land, met uiteenlopende muzikale achtergronden, en een selecte groep instrumentalisten (strijkers en blazers) verzamelden zich op vrijdagavond in de kapel van de KULeuven‑campus Carolus in Antwerpen: een prachtige barokke ruimte die meteen de juiste sfeer zette.
De eerste doorlezing
Rond 19.00 uur was het tijd voor de eerste doorlezing. Vooral spannend, omdat je vooraf eigenlijk niet kon inschatten hoe intens je je moest voorbereiden om meteen je mannetje te kunnen staan. Zelf heb ik geen risico genomen en me – voor mijn doen toch bovengemiddeld – grondig voorbereid. Ik had de Vespers ooit al gezongen, maar dat was lang geleden, en ik wilde absoluut vermijden om bij die eerste samenlezing achter de feiten aan te lopen.
Achteraf gezien was die voorbereiding geen overbodige luxe. Er werd gezongen uit een andere partituur, met de gebruikelijke alternatieve lezingen en alteraties, wat meteen scherpte en focus vroeg. „Ingesleten“ kon je het niet noemen, maar toch was die eerste doorlezing ronduit indrukwekkend. Zó indrukwekkend zelfs dat het al ruim 22.00 uur was toen Wim Becu – de gangmaker van het hele weekend – besloot om het voor die avond los te laten.
Na de gebruikelijke zangerspassage via het café lag ik wat later in bed, dromend van meer. Afspraak de volgende ochtend om 10.00 uur.
Korte nacht, hoge toon
Wim Becu koos ervoor om de Vespers uit te voeren op A = 466 Hz, 4' middentoon – met andere woorden: een volle toon hoger dan wat in de oude muziek meestal gangbaar is. Ik kan u verzekeren: na een korte nacht behoor je als tenor al snel tot het basdom, laat staan dat je fluitend richting 466 gaat.
Toch deden het enthousiasme en de rustige opbouw de stemmen snel ontwaken. We doken dieper in de partituur en werkten gericht aan de moeilijkste passages. Tussendoor kruidde Wim de repetities met anekdotes, zoals die over Jordi Savall, die naar verluidt tot diep in de nacht opnam tot grote ergernis van een zanger die om drie uur ’s nachts Audi caelum moest zingen. Naar mijn aanvoelen was dat caelum de avond voordien al gesloten – althans, zo zou ik het hebben verwoord. Net die verhalen gaven het weekend extra kleur.
Lunch en internationale ontmoetingen
’s Middags voorzag Koor&Stem een broodjesmaaltijd. Die momenten – samen met de korte pauzes – waren ideaal om te netwerken met collega‑zangers en om bij te praten met de cornettospeler uit Argentinië, de theorbespeler uit Ferrara en de bazuinspeler uit Spanje. Zo internationaal was deze groep. Wat een plezier om dit samen te mogen beleven.
Namiddag met wissel van de wacht
In de namiddag was er een wissel van de wacht: Emilie De Voght, gerenommeerd pedagoge, zangeres en koordirigent, nam het dirigeerstokje over en leidde ons door het complexe Lauda Jerusalem, terwijl Wim beneden in het salon intensief met de instrumentalisten werkte.
Wat hier vooral opviel, was hoe sterk Emilies uitgebreide koor- en zangervaring doorwerkte in haar didactische aanpak. Ze wist bijzonder helder te formuleren hoe bepaalde passages het best gezongen worden en waarom, met concrete aanwijzingen die rechtstreeks aansloten bij wat een stem nodig heeft. Dat was verhelderend en verrijkend. Hoewel deze sessie helaas vrij kort was, nam ik toch een aantal bijzonder waardevolle tips mee. Dit onderdeel had gerust langer mogen duren.
Diner en avondrepetitie
Kort daarna waaierde de groep uit om in de stad te dineren. Achteraf gezien was dit een gemiste kans om samen te gaan eten – een kleine tip voor een overigens schitterende organisatie.
Ook ’s avonds werd er nog ijverig verder gerepeteerd, al begon de vermoeidheid duidelijk te wegen. We waren sinds 10 uur die ochtend aan het werk geweest met deze monumentale compositie, die soms wel tot tien stemmen telt. Het was dan ook een bijzonder verstandige beslissing om rond 21.00 uur af te ronden, zodat iedereen enigszins fris aan de volgende dag kon beginnen: de dag van het toonmoment.
De laatste dag
„Fit“ was misschien een iets te optimistisch woord. Persoonlijk voelde ik de inspanning van de voorbije dagen stevig nazinderen. Als amateurzanger ben je dat tempo nu eenmaal minder gewoon. Toch zat de spirit er al snel weer in, en gaandeweg begon ook het besef te groeien dat het einde van het weekend naderde – en dus ook het afscheid van dit prachtige werk. Ik betrapte mezelf erop mee te tellen: nog twee keer Lauda Jerusalem, nog drie keer Dixit Dominus… telkens met het woord „helaas“ erbij.
De laatste puntjes werden op de i gezet en de repetitie vlak voor het toonmoment werd bewust geschrapt. Die keuze was duidelijk ingegeven door de wens om iedereen mentale rust te gunnen en wat ruimte te laten om zich innerlijk voor te bereiden. Na zo’n intens weekend bleek dat een bijzonder verstandige beslissing.
Een groot deel van de groep trok vervolgens naar de nabijgelegen Nottebohmzaal, die die dag uitzonderlijk open was. Daar werd – vermoedelijk – het meest legendarische Koor&Stem‑promofilmpje ooit opgenomen. Nieuwsgierig? Neem zeker een kijkje op Facebook.
Het toonmoment
Neatly dressed in black with a touch of spring – fully in line with the beautiful poster – the group took its place. There was a nice turnout of audience, with of course many familiar faces. The performance itself went smoothly, although fatigue took its toll here and there. That also applied to the little organ, which, due to overheating and a faulty valve, produced an annoying squeal. With no organ builders available on a Sunday, Arne Van Handenhoven – our outstanding continuo – had no choice but to switch the stops on and off again and again.
The audience responded enthusiastically. They may well have been "the fans", but I couldn't shake the impression that people were genuinely impressed. Of course, this performance moment was far from recording- or concert-worthy – but that was not the intention at all.
What should not go unmentioned is the unbridled energy of Wim Becu. From Friday evening to Sunday afternoon, his dedication, sharpness and enthusiasm remained remarkably constant. He too must have been tired by the end of the weekend, but there was no sign of it. His commitment, alertness and musical fire were extremely contagious and gave the whole weekend extra momentum.
[video width="848" height="478" mp4="https://klassiek-centraal.be/wp-content/uploads/2026/05/Monteverdi_Weekend.mp4"][/video]
Music as a bridge
I gladly paraphrase Jan Van Elsacker – once my singing teacher and a particularly gifted Monteverdi interpreter – who summed it up beautifully: "Sometimes the best of the day only announces itself at the very last moment. A fleeting Facebook message at three in the afternoon: an invitation to a musical performance moment, barely an hour later, just around the corner. But on arrival it turned out that the true music lay not only in Monteverdi's scores, but above all in the faces of those present. A wave of emotion at seeing so many familiar faces: former singers of the Antwerp Cathedral Choir, voices of yesteryear, still the beating heart of the amateur scene."
The most fragile moment came with a greeting from a kind lady. In the haze of time I didn't immediately recognise her, until that one sentence was spoken: 'Dominique van Scarabee…'
Those words, forty years later, instantly turned back the clock. Under the inspiring and masterful leadership of Wim Becu, the ensemble rose above itself. What he manages to achieve in such a short time is truly admirable.
It is often said that music soothes the savage breast. But this afternoon was more than that. Music became a bridge to the past, a comfort in the present and a reason to look each other deeply in the eyes once more."
In conclusion
It could not be summed up better. What a weekend. What an organisation. And what bonds were forged. I sincerely hope that Koor&Stem will continue to organise many more weekends like this, with the same dynamism and the same commitment. There will undoubtedly be some lessons learned to emerge from the survey, but today admiration prevails above all. A heartfelt shout-out to Liesbeth Segers and the entire organising team.
Koor&Stem is a Flemish organisation dedicated to supporting and developing choirs and singing culture. Choir weekends and singing workshops play a key role in this. They bring singers, conductors and accompanists together in a learning and meeting environment where both musical and social goals are central.
The aim of such initiatives is not only to raise singing quality through coaching, workshops and rehearsals, but also to inspire and connect singers. By working intensively together on voice training, repertoire and ensemble singing, Koor&Stem stimulates artistic growth as well as the pleasure of singing. These weekends fit perfectly within their broader mission to strengthen choral life in Flanders and bring people together around music.