In de wandelgangen van DeSingel is het op deze winterse zondag extra druk, rumoerig, vol leven, verwachtingsvol ook: wat gaan we te horen en te zien krijgen?
De bereidheid in de illusie te geloven. De zaal loopt vol. De zachte, ietwat diffuse belichting is warm en uitnodigend. Op het programma een eeuwenoud verhaal, Shakespeares tragedie ‘Romeo en Julia’. Liefde is een universeel thema dat hier nog ruimer opengetrokken en geïnterpreteerd wordt. Het narratief van ‘Romeo en Julia’ verbindt niet alleen twee rivaliserende families maar hier ook een meisje met donkere huidskleur en een een jongen met een witte huidskleur. Ik ben wat gecharmeerd door mijn kleindochter van acht jaar. Voor aanvang stelt ze mij de vraag: “Oma, weet je waar het over gaat? Wel, het zijn twee vijanden en toch houden ze van elkaar!” Romeo en Julia in a nutchell. De kleine meid had haar huiswerk gemaakt.
Enscenering
Op het podium staat côté jardin een hoge stellage met twee verdiepingen. ‘Romeo en Julia” kan niet zonder een balkonscène. De muzikanten verschijnen casual gekleed. Het is ook even schakelen als je de dirigent zijn plaats ziet innemen gekleed in een jeans, een hoodie en sneakers. Comfortabel en herkenbaar voor het jeugdige publiek.
Even flitst ‘West Side Story’ door mijn hoofd. Het orkest speelt met precisie en transparantie. Jelle Stassyns die voor de muziek zorgde mengde klassieke composities met herkenbare deuntjes van onder meer K3, Adamo en Arabische ritmes, waarop Romeo een traditionele dans uitvoert met energieke arm- en voetbewegingen, deinende heupen en snelle draaien om zijn as. Dan verschijnt ook Julia op het toneel. In gedachten verzonken botsen ze tegen elkaar op.
Actrice/zangeres Sinay Bavurhe is een ravissante verschijning met een uniek stemgeluid en een geweldige naturel. Met haar zangcapaciteiten en ongedwongen speelstijl palmt ze het publiek meteen in. Het orkest beweegt letterlijk mee als onderdeel van de scenografie. De koperblazers spelen krachtige motieven. Het melodische materiaal is dan weer meer voor de strijkers. Blazers en strijkers manifesteren zich als de rivaliserende families. Romeo is een Montague, terwijl Julia een Capulet is. De twee maken kennis met elkaar. Romeo die op de markt moet staan en fruit verkopen wil graag schrijver worden. Ze vinden in elkaar een zielsverwant. De bittere strijd tussen hun families is niets voor hen. Julia verklapt dat ze door haar vriendinnen Juul genoemd wordt. Ze dromen van een onbekommerd leven op een ver eiland.
Knap gevonden is wanneer de blazers en strijkers zich op de voortoneel tegenover elkaar positioneren. Ze zetten de kappen van hun hoodie op en stappen dreigend op elkaar toe. Beide protagonisten lopen er verloren tussen op zoek naar elkaar. Even later toont Romeo zijn talent als rapper. Hij hamert op broederschap tussen de volkeren, een cruciaal element voor een vreedzame en harmonieuze samenleving. Hij heeft Juul inmiddels verklapt dat hij eigenlijk niet Romeo maar Romi heet.
De muziek is fragmentarisch en aforistisch van karakter. Met de constante verplaatsingen van de muzikanten is het voor de dirigent een hele klus om alles in goede banen te leiden. De strijkers gaan even later in groepjes bij elkaar staan met de hoofden naar elkaar toe. Ze roddelen er op los. Inmiddels is de sfeer gespannen. De dreiging krijgt nog extra kracht door de klanken van een euphonium en een schuiftrompet. Juul en Romi vluchten naar het balkon. Moeten zich verschuilen. Heel mooi is de solo van een klarinet. Bootvluchtelingen zijn in dit tijdssegment heel aanwezig. Romi en Juul hijsen de zeilen heel hoog op de toren en zeilen naar hun droomeiland. Hier geen triest einde maar de hoop op een mooi leven zonder haat en rassendiscriminatie. Een vredevolle toekomst ademt muziek.
Teamwork
Dirigent, Txemi Etxebarria, communiceerde op een subtiele manier met de musici en wist zowel euforie als energie en intimiteit te genereren. Voor de muzikanten een tour de force om zowel te acteren als spelen.
‘Romeo en Juul”, een frisse, pittige, hartverwarmende en fantasierijke voorstelling die jong en oud in de ban hield. Een gelaagd werk over ontreddering, angst en liefde. Maar in deze voorstelling zitten ook stapstenen naar een bewustwording, naar reflectie en verbinding, een pleidooi voor sociale cohesie. Een moment van bezinning ook om wat er in de wereld gebeurt. Zowel visueel als auditief aforistische stukjes van een mozaïek inventief in elkaar gepast met een uitbundig applaus als beloning.
