Alles wat niet doorsnee is, is gefündenes fressen voor het muziekgezelschap ISKARIOT dat zich toelegt op het ontwikkelen van originele producties. De artistieke kern bestaat uit hetzelfde team dat verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van de musicalcreaties binnen Judas Producties, ontstaan vanuit een diepgewortelde liefde voor het genre. Helaas was er in het gesubsidieerde Vlaamse kunstenveld geen ruimte meer voor het musicalgenre en viel Judas Producties, nochtand een pijler van kwaliteitsvoorstellingen, uit de boot. Noodgedwongen boeken toe. Maar… waar een wil is, is een weg en ISKARIOT zag het levenslicht. Mensen met een passie voor het vak, die berekende risico’s durven te nemen. Sam Verhoeven en Allard Blom, de schrijvers van onder meer de eigenzinnige en succesvolle musicalproducties ‘Lelies’, ‘Josepine B.’, en ‘Goodbye, Norma Jane’ zetten nu hun tanden in een klassieker van de Franse auteur Flaubert. Toen de roman voor het eerst als feuilleton gepubliceerd werd in La Revue de Paris in het najaar van 1856, werd Flaubert door de openbare aanklagers vervolgd voor obsceniteiten. Dat resulteerde in januari 1857 in een geruchtmakende rechtszaak. De roman is baanbrekend geweest voor de stroming van het realisme in de literatuur. Sensatiezoekers zijn hier aan het verkeerde adres. ‘Madame Bovary’ resuteerde in een gelaagd portret van een warmbloedige, getormenteerde vrouw op zoek naar liefde die met een haast kinderlijke hunkering tot de beau monde wil behoren. Een artistieke uitdaging om dit zowel visueel als auditief te realiseren.
Maakproces en cast
Deze productie werd volledig from scratch ontwikkeld door scenarist Allard Blom en producent-componist Sam Verhoeven die voor een contrastrijke muzikale stijl samenwerkte met artiest/songwriter Gustaph. Alles werd uit de kast gehaald. Er is live begeleiding van zes instrumentalisten: drie violen, een cello, contrabas en piano. Ze toveren nieuwe klankweelde en zorgen voor een sfeervolle soundscape. Tijdens gesprekken slaagt de muziek, vaak met micronuances er in met tempi, kleur en dynamiek aan sfeerschepping te doen. Dan vangt ze de traagheid en stilte van het leven in een dorp of een broos moment tussen tristesse en hoop. Op anderer momenten worden flarden elektronische geluiden ingeschakeld om verwardheid en chaos te benadrukken. Voor de regie werd op Jaak Lema beroep gedaan. Met sobere middelen slaagt hij er in om heel verscheidene werelden te creëren. Er wordt ook wat verbeeldingskracht van het publiek verwacht. In de hoofdrol Sandrine Van Handenhoven die een geweldige indruk maakt als de warmbloedige, gedesillusioneerde vrouw. Een performer met een natuurlijke gratie, haar stralende zelf, elegant en koket. Ze gaat discreet door het leven maar op de bühne is ze een tijgerin en geeft ze haar ziel bloot aan het publiek. Haar carrière kreeg de voorbije jaren input uit verschillende bronnen. Een performer met een unieke stem en een brede muzikale interesse. Naast haar Michiel De Meyer en Thomas Cammaert. Beide acteurs/zangers spelen verschillende rollen, een ode aan de veelzijdigheid van een artiest. Een overtuigende cast.
Scenografie
De scène wordt ingenomen door een sober buizenstelsel dat haaks op het podium staat. Achterin zijn door een soort gaas de drie violisten en celliste te zien. Côte cour vooraan bevindt zich de vleugelpaino en ernaast meer in de diepte de contrabas. De voorstelling begint met een sonore beat, een soort hartslag. Wat er ook gebeurt het leven, de klok tikt ongestoord door. Emma, in een prachtige japon betreedt het toneel. Ze laat meteen in haar kaarten kijken in een dijk van een lied. Haar stem is warm een doorleefd. Ze zit compleet aan de grond: niet alleen financieel, maar ook psychisch. Voor haar is er maar één uitweg meer: de dood. Ze schrijft een afscheidsbrief en ziet enkel uitkomst in een flesje met groen poeder en arsenicum. Een lange en pijnlijke dood waarbij ze in uitgesponnen flashbacks haar leven terugziet.
De ondraaglijke lichtheid van het bestaan
Leegte en verveling is haar lot. Opgegroeid in een agrarisch milieu wil ze méér van het leven. Wanneer een dokter haar vader komt verzorgen probeert ze hem met haar charmes te bekoren om zo uit de kleinburgerlijke bekrompenheid weg te geraken. Een huwelijk met dokter Bovary moet het mogelijk maken om haar dromen over een leven zoals de rijken te leven: met diners, operavoorstellingen, uitstapjes naar Parijs. Ze settelen zich. Meteen begint ze met geld te gooien. Beelden verschijnen in de fond, verdwijnen weer en transformeren. Worden ze hier en daar uitgenodigd, toch blijft ze een buitenstaander. Het huwelijk blijkt ook een desillusie. Haar man is maar een simpele dorpsdokter. Meer en meer komt ze vast te zitten in het provinciaalse bestaan. Ze beweegt over de scène als een gekooid dier en blijft zich vastklampen aan een illusoir en onbereikbaar geluk en vlucht in buitenechtelijke relaties met Léon en Rudolphe. In de opera kijken ze naar Lucia di Lammermoor van Donizetti, een libretto over liefdeswanhoop! Ze koopt de liefde van een jonge minnaar af met een overvloed aan geschenken… Haar minnaar trekt er finaal een streep onder. Liefde kan men niet afkopen. Haar surrogaat liefde stoot hem af. Sandrine Van Handenhoven slaagt erin de fascinaties en driften van de mens, de duistere roerselen van de ziel over te brengen naar het publiek. Thomas Cammaert geeft de plattelandsdokter gestalte vanuit goodwill en naïviteit. Zijn mooie vrouw wil hij in alles tegemoet komen. In de liefde is hij zelf vrij onbeholpen en fantasieloos. De modedetaillist speelt hij dan weer met zwier en schwung. Ook hij krijgt een paar mooie songs te zingen. Bij de dood van zijn vrouw en meermaals bedrogen blijft hij als een gebroken man achter.
Michiel De Meyer speelt dan weer de knecht, apotheker en jonge minnaar in overtuigende typeringen. Zingen is zijn tweede natuur. De regie is met doordachte golfbewegingen opgebouwd met pieken waarin Emma Bovary zich op een bal laveloos drinkt en compleet uit de bol gaat, even verder is er ook een mooie choreografie van een wals te zien en de jonge student kan aardig swingen. De seksscènes zijn discreet en suggestief. Zowel aan de belichting en kostuums is veel zorg besteed.
Welke rol je ook speelt maakt niet uit, als de mythische identificatie zich maar voltrekt en daar slagen de drie protagonsten perfect in.
Sam Verhoeven en Allard Blom hebben hun artistieke ambities andermaal met verve waar gemaakt. Een musical waarin energie en emotionele geladenheid elkaar voortdurend kruisen. De verwachtingen werden moeiteloos ingelost. Wat zeg ik: overtroffen! Het publiek veerde spontaan recht voor een uitbundige staande ovatie.
