Dat houdt in dat ze door het stimuleren van culturele, sociale, opvoedkundige en recreatieve activiteiten de plaatselijke samenlevingsband versterkt, eenzaamheid bestrijdt en verscheidenheid tussen culturen en generaties bevordert. Dat doet ASTA met vijf vaste medewerkers en een twintigtal vrijwilligers. In dit plaatje paste de keuze van de uitvoerders perfect.

Georgia Koumentakou is veertien jaar. Ze werd geboren in Brussel. Haar moeder is Poolse, haar vader Grieks. Ze begon met viool toen ze drieënhalf was en evolueerde van de Suzuki-methode naar de klas van Erik Sluys. Ze speelde al een indrukwekkend palmares bijeen van prijzen, leraars en zalen. De Canadese Michael Song is zesentwintig. Van zijn vijfde tot zijn elfde deelde hij zijn aandacht voor de viool met een bont allegaartje van sportieve activiteiten. Toen legde hij zich op de cello toe. Met succes, want, geïnspireerd door Gary Hoffman en Lynn Harrell,  bracht hij het van de prestigieuze Colburn School (Los Angeles) tot residentie aan de Muziekkapel Kon.Elisabeth en toelating tot de Kon.Elisabethwedstrijd Cello, die op 4 mei start.

Ze werden begeleid door het Brussels Sinfonietta, dat sinds 2006 talentvolle leerlingen uit de Brusselse academies en de Kunsthumaniora verenigt om samen met gevestigde waarden in orkestverband te musiceren.

Leon Blekh is hun hoofddirigent sinds 2023. Vreemd, dat een meester-violist die eerste prijzen, optredens in binnen- en buitenland en successen aan mekaar reeg en die van 2019 tot 2023 Artist in Residence was in de Muziekkapel in Waterloo nog vóór zijn dertigste de strijkstok met het dirigeerstokje deelt. Wel begrijpelijk voor iemand die bekent “dirigeren, van jongs af heb ik al die droom gekoesterd”.

Dat verklaart de bezieling, de inleving en het enthousiasme waarmee Leon zijn orkest door de Serenade van Elgar en een wals van Tsjaikovski loodste, composities waar de violen misschien nog iets expressiever en passioneler hadden kunnen klinken. En waar de altviolen de aandacht trokken.

Voor het overige was het concert één grote hart- en zinnenverwarmende ontdekking. Te beginnen met het ‘Concerto per archi’ van de geniale ‘godfather van de filmmuziek’, Nino Rota. Het Preludio klonk intrigerend, het Scherzo grimmig. We hoorden dat het goed was. Nieuws en traditioneels aanbieden, dat deed het orkest. En daar gaat ook cellist Michael Song bewust voor. Zijn deelname aan de op til zijnde Elisabethwedstrijd omvat drie uur repertorium. Een deel daarvan gaat naar het Concerto van de halve finale. Anders dan in vorige sessies, kan er dit jaar, naast klassiekers als Joseph Haydn of Mozart, ook gekozen worden tussen werk van Michael Haydn, Heinrich Hofmann of Antonin Kraft. Een kolfje naar de hand van Michael Song, die het opus 4 van Kraft koos, en een meevaller voor het publiek. Het is een geanimeerd stuk waar de cello nu eens dartel ronddolde, dan weer melodieus mijmerde.

En dan moest de max nog komen! Die kwam er in de gedaante van een engeltje in wazig wit, met wijnrode hartjes en dito strik, dat het tweede Vioolconcerto van Henryk Wieniawski  uit haar viool (Patrick Robin) toverde met een kinderlijk speelplezier en een rustige zekerheid. De jonge Georgia Koumentakou was duidelijk trots om nu al zo meesterlijk werk te kunnen spelen van de grote landgenoot van haar mama, die ook in België een rol speelde. De manier waarop ze dat deed bewijst wat een jonge mature violiste ze wel is.  Aan de volgende Elisabethwedstrijd Viool is ze, gezien haar leeftijd, nog niet toe.

Toch kwam het Concours al heel dicht bij, toen Stéphanie Coerten, de vertrouwde stem en  verschijning achter elk aantreden van elke deelnemer, met veel empathie de artiesten aan de tand voelde over hun jonge leven dat toch als ‘pas comme les autres’ kan omschreven worden. En die, na een virtuoze ‘Vlucht van de hommel’ door Georgia, van een bomvolle zaal een enthousiast applaus kregen. Dik verdiend!