De Belgische klassieke gitarist met wereldwijde actieradius studeerde met hoogste onderscheiding af aan het Conservatorium in Antwerpen, en volgde ook lessen bij Andres Segovia, Leo Brouwer, John Williams en Julian Bream.
Hij toerde door Spanje, Italië, Duitsland, Zwitserland, Hongarije, Joegoslavië, Oostenrijk, Nederland, Zuid-Afrika, Brazilië, Canada en de Verenigde Staten van Amerika. In prestigieuze concertlocaties als Concertgebouw Amsterdam, Wigmore Hall - twee keer ook aan het Keizerlijk Hof in Japan. Yves Storms werkte samen met ontieglijk veel orkesten en prominente solisten, onder wie Gaby Pas-Van Riet, Jean-Pierre Rampal, Lola Bobescu, Jorge Cardoso, Luc Tooten, France Springel en Piet Van Bockstael. Diverse componisten als Jan Van Landeghem, Marc Verhaegen en Dennis Farnon schreven solo- en kamermuziek voor Yves Storms. En hij was ook docent aan de Hogeschool in Gent.
The very beginning
Als kind was ik samen met mijn ouders op bezoek bij vrienden van mijn ouders. Daar stond een gitaar bij de open haard. Ik herinner me nog goed dat iedereen in de tuin was op een bepaald moment, en dat ik dacht: het is nu of nooit. Ik liep naar die gitaar, raakte 1 van de snaren aan - en kreeg daar meteen kippenvel van.
Later, op mijn twaalfde, gaven vrienden van mijn ouders me een cd van Andres Segovia cadeau. Zelfde effect: kippenvel. Op die cd stond bijvoorbeeld een Pavane van Luis Milan van rond 1530. Van de oud waren ze toen all overgeschakeld op de vihuela (nog later zou de gitaar dan volgen). Die Pavane heb ik opnieuw en opnieuw beluisterd…
Van Brasschaat verhuisden we in 1969 naar Antwerpen, naar de Mechelsesteenweg. Rond die tijd ging ook de Rijksmuziekacademie open op de Jan Van Rijswijcklaan. Ik maakte er zo snel vorderingen dat ik na vijf maanden de sleutel kreeg van dat prachtige herenhuis, zodat ik daar na de lessen kon komen oefenen.
Gitaar was voor mij liefde op het eerste gezicht. Maar het blijft wel een beetje een niche-instrument binnen de klassieke muziek. En dat terwijl er sinds de jaren zeventig echt al veel veranderd is.
De magie van mijn eigen gitaarspel ligt in Duende. Toen mijn zus trouwde, was dat de ongelukkigste dag van mijn leven. Want die dag kon ik natuurlijk geen gitaar spelen! Op elke trouwfoto van haar sta ik met een enorme pruillip…
Repetitieruimte
Lang geleden gaf Guillermo Fierens (een Belgische Argentijn) een masterclass in een kunstenaarsdorp in Istrië. Overdag was het in feite veel te heet om gitaar te spelen, en dus repeteerde ik al om vier uur ‘s morgens… op het plaatselijke kerkhof ( om niemand te storen) tot acht uur, zoiets.
Mooie ontmoetingen
In 1977 - ik was toen negen jaar bezig met gitaar - won ik een Concours, waar ik de Eerste Prijs in ontvangst mocht nemen. Daar heb ik levende legende Joaquin Rodrigo ontmoet, en dat heeft toch wel enorm veel indruk op mij gemaakt.
Of nog Leo Brouwer, die ik samen met dirigent Dirk Brosse drie dagen uitgenodigd had in Gent. Maar ook andere fluitisten, violisten - zoveel zalige ontmoetingen, dat blijft me altijd bij.
Oeps!
In 1983 geef ik mijn eerste pianorecital in New York. Spannend! We hebben in New York zowat overal gelogeerd, van Greenwich Village tot Fifth Avenue en Brooklyn Bridge. Enfin, na afloop van dat recital komt een vrouw naar me toe om me te complimenteren. Zegt ze: tja, ik werk ook in het muziekcircuit, maar wel in een ander genre. - And what’s your name please? - Whitney… Whitney Houston.
Jaren later kwam Whitney Houston naar België voor een concert en ik wou haar toen ook gaan begroeten, maar alles was superbeveiligd, en ik geraakte niet eens tot bij de ingang.
Japans en keizerlijk
Via diplomaat Patrick Nothomb, de vader van auteur Amelie Nothomb, ben ik tot twee keer toe voor het keizerlijk hof in Japan gaan spelen. We mochten toen ook logeren in zijn superbe sixties flat met riante tuin, midden in Tokyo tussen de wolkenkrabbers. Die flat is nu overigens verkocht. Wij logeerden indertijd in de kamer waar anders Fabiola en Boudewijn logeerden…
Daar kwam wel wat protocol bij kijken. Ik mocht toen met een van de Japanse prinsessen aan tafel praten…. Dat wil zeggen: het protocol vereist dat jij wacht tot Hare Keizerlijke Hoogheid het woord tot je richt vooraleer je zelf begint te praten. Maar ik deed dat dus niet, en de prinses vond dat wel gezellig.
Op een andere avond werd plots een hele zwerm vuurvliegjes los gelaten - ze weten daar wel hoe ze een bepaalde ambiance kunnen creëren.
Natuurlijk: Patrick Nothomb sprak Japans, en dat opende veel deuren. Ik ben wel zeventien keer op tournee geweest in Japan, fenomenaal eigenlijk, maar toch ook best vermoeiend, want Japanners zijn zo perfectionistisch! s Morgens begint het met visitekaartjes en thee. ‘s Middags volgt een repetitie. s Avonds heb je dan het concert.
Ik heb ook in een aantal Japanse tempels gespeeld - daar kom je anders als gewone sterveling niet binnen. Met een paar monniken heb ik op een avond een bezoek gebracht aan maiko’s, leerling-geisha’s die liedjes en dansen leren, en de shamisen of andere traditionele instrumenten bespelen voor gasten tijdens feesten. Die droegen gekke hoesjes, ik moest denken aan de lampenkap van tante Margot. Later die avond was er ook nog karaoke… ik heb dan Poupee de cire Poupee de sang van France Galle gezongen. Tja, aparte mentaliteit daar in Japan. Maar wel allemaal heel veilig.
Daar voegt partner Patrick graag aan toe: door mijn eigen zaak kon ik niet altijd meereizen, maar ik denk met plezier terug aan de cruises die we gemaakt hebben, naar Spitsbergen in Noorwegen bijvoorbeeld.
Parijs
Niet zonder enige weemoed denk ik terug aan een periode in Parijs, toen we daar een projectje opgezet hebben rond poëzie en muziek.
Platero yo yo -Nobelprijswinnaar Ramon Jimenez - meer dan honderd stukjes poëzie. Met Mario Castelnuovotedesco. Ik had die cyclus al eens gedaan in een Nederlandse en Franse vertaling, en via Jorge Cardoso ben ik dan in contact gekomen met mensen in Parijs voor een Spaanse versie.
En als ik het allemaal wat beu ben, keer ik terug naar Johann Sebastian Bach en naar renaissancemuziek. Die beredeneerde orde kan een enorme emotie uitstralen. De muziek heeft een bepaalde afstandelijkheid, noblesse, iets strengs over zich. Maar het is muziek die van binnenuit gloeit.
De jongere generatie
De jongere generatie opereert vaak opener, met bredere blik, denk aan Hopkinson Smith.
Igor Sirotinski is een student van me (geweest), en daar verwacht ik wel veel van.
In het algemeen ben ik allergisch voor technische virtuozen.
Duende
De klank van een gitaar staat voor geboorte en dood. De magie ligt in de touch: hoe je de snaar beroert, aanslaat. Tegenwoordig (na Torres is dat begonnen) gebruiken ze andere materialen, bijvoorbeeld dubbel carbon, maar dat heeft voor mij veel minder ziel. Vroeger waren de klankkleuren die je kon maken met een gitaar erg belangrijk. Vandaag de dag is alles veel meer gestandaardiseerd. De queeste naar kleuren vervlakt. Terwijl ik dat net het mooiste vind: leven brengen in je instrument zonder het te forceren. Denk aan Ponticello - aan de kam spelen.
Zo gebruik ik ook verschillende gitaren, afhankelijk van de literatuur. Vroeger had ik er meer dan tien, ook een renaissance-luit en een barok-luit. Maar ten eerste is dat een heel manicure-gedoe (de ene luit bespeel je best met lange nagels, en voor de andere luit moeten je nagels net extra kort zijn). De vingerzetting is ook anders. Kortom, sinds we verhuisd zijn naar Gran Canaria, heb ik nog maar vijf gitaren overgehouden. Nu geef ik het parfum van luitmuziek gewoon weer op gitaar.
Door ouder te worden ga je meer diepgang brengen in je spel - meer resoneren. Het virtuoze -, het snellere spelen is eerder weggelegd voor jongeren.
Ik doe mijn ding, zonder me veel aan te trekken van de mening van anderen.
In de loop der jaren kunnen interpretatieve inzichten ingrijpend veranderen. Je hebt dat ook bij theater en film. Toch hebben oude muziekopnamen nog altijd hun zeggingskracht. Neem nu Andres Segovia: die speelde vaak best gedurfd. Mouleerde klanken als het ware. Jammer genoeg kunnen studenten van vandaag dat niet meer zo appreciëren. En toch is het belangrijk om dat ook bij hen aan te kaarten. Vroeger kon je snel zeggen: dat is Segovia, dat is X - vandaag klinkt alles uniformer.
Doceren
Ik heb lange tijd les gegeven. En ik heb dat vol overgave gedaan: dat duiken in de materie - het zoeken naar zichzelf - en hen daarin steunen.
Soms - dat geef ik graag toe - leer ik net zo goed van mensen die minder vlieguren hebben, en me toch nieuwe inzichten verschaffen.
En of Yves Storms nu een gelukkig man is op Gran Canaria?... Happy – dat is een understatement. We bestellen een extra koffie. Achter ons ligt het Auditorio Alfredo Kraus, de uitzonderlijk mooie schouwburg van Las Palmas aan het strand, zo genoemd naar een beroemde tenor van daar. Het is in die schouwburg dat Yves en Patrick geregeld concerten bezoeken. De avond valt, en het schemerlicht drapeert zichzelf als een koninklijke mantel over zijn schouders. Yves Storms, gitarist met gouden handen, maar vooral met een gouden hart. En laat dat nu net zijn waardoor hij de hele wereld met verstomming geslagen heeft. Zeventig lentes. Nogmaals van harte gefeliciteerd, Yves!
Discografie
1994 A Touch of Latin
1994 This is not Mozart
1991 Heitor Villa- Lobos
1982 Giuliani - Pieces for flute & guitar
(5 lp’s en zo’n 12 cd’s ov beschikbaar op het internet)
Spotify
Yves Storms verblijft in België van 2 tot 17 augustus 2027