Met de release van dit album markeren The Tallis Scholars onder leiding van Peter Phillips een significante verschuiving in hun repertoire-keuze. Door hun vertrouwde terrein van Palestrina en Josquin te verruilen voor de hedendaagse idioom van Nico Muhly, leveren zij een prestatie die zowel spiritueel als diep menselijk aanvoelt.
Muhly, wiens schrijfstijl geworteld is in zijn eigen ervaring als koorzanger, hanteert een tienstemmige structuur die de individuele kwaliteiten van de elf zangers benut. De meeste composities op dit album zijn dan ook speciaal voor dit ensemble zijn geschreven. Er ontstaat een fascinerende wisselwerking: waar de Scholars normaal streven naar een bijna anonieme eenheid, laat Muhly hier de individuele stemmen ademen. Een lichte schommeling of een hoorbare inzet wordt hier geen onvolkomenheid, maar een expressief middel dat de abstracte muziek menselijker en tastbaarder maakt. Daarnaast speelt Muhly ook met dichtheid: stemmen dijen uit in “concentrische cirkels” en trekken zich vervolgens terug in homofone, koraalachtige eenheid. In werken als Une créature glorieuse wordt een mathematische benadering van klank zichtbaar, waarbij een centrale unisono-noot als fundament dient voor de harmonische uitstraling van het gehele register.
Ook in andere werken op het album hanteert Muhly een compositorische stijl van “muzikaal vertellen” die varieert van filmische, bijna sprookjesachtige texturen in de dagboekfragmenten van kapitein Scott (Notes brutes) tot de complexe, gelaagde ritmiek in het verjaardagscadeau Prospérité. In Notes brutes wordt de vocale techniek van de Scholars gericht ingezet om natuurverschijnselen zoals de aurora borealis te verklanken via veranderlijke, gloeiende harmonieën.
Het intellectuele en emotionele hart van de plaat is zoals de titel van het album al verklapt: Pas de repos. Hier integreert Muhly de traditionele Klaagliederen van Jeremia met de rauwe getuigenissen van de Windrush-generatie. Dit creëert een dwingend contrast door een dubbele laag aan te brengen: een Latijns, harmonisch abstract kader dat afstand schept als achtergrond, waartegen een eerste-persoons drama op de voorgrond de luisteraar dwingt tot directe emotionele betrokkenheid. Het is in deze passages, waar de Bijbelse abstractie botst op onze recente geschiedenis, dat de Scholars hun diepste zeggingskracht onthullen.
De samenwerking tussen Muhly en Phillips resulteert in een album dat de grenzen van de traditionele koorexecutie opzoekt zonder te breken met het verleden. De kracht van deze uitgave schuilt in de wijze waarop de architecturale principes van de Renaissance-polyfonie zijn vertaald naar een modern, lineair idioom. Het is een technisch veeleisende catalogus die aantoont dat de vocale precisie en flexibiliteit van The Tallis Scholars ook buiten hun vertrouwde kader standhouden. Een essentiële luisterervaring voor zowel liefhebbers van polyfonie als van hedendaagse muziek.
