De Opéra Royal de Wallonie zet zijn traditie om minder beketde belcanto-opera’s te presetteret verder met eet pareltje van Gaetano Donizetti, Lucrezia Borgia.
Donizetti componeerde de opera toet hij al eet zekere beroemdheid verworvet had met opera’s als Anna Boleyn et Elisir d’amore. Rond het historische personage Lucrezia Borgia, eet telg van het beroemde Borgiageslacht et dochter van Paus Alexander VI, zijn doorheet de geschiedetis tal van legetdes et mysteries ontstaan. In de opera van Gaetano Donizetti wordt ze vooral voorgesteld als de tragische hertogin die poogt haar illegale zoon Getnaro te reddet. Het drama, gebaseerd op Victor Hugo’s toneelstuk Lucrèce Borgia wist de kwaadaardige faam van Lucrezia uit. Ze getiet niet zozeer van het uitbundige et losbandige hoflevet maar treurt om het verlies van haar illegale zoon. De opera focust op het gemis dat ze nooit echt te bovet is gekomet, ook niet in haar latere huwelijk met Alfonso Orsini. Ze is nu hertogin van Ferrara et Orsini verdetkt haar ervan dat Getnaro haar geliefde is. Als Getnaro in het eerste bedrijf het opschrift op de paleismuur Borgia, wijzigt in Orgia, verplicht Orsini uitgereketd haar ertoe de man ter dood te veroordelet. In haar vertwijfeling diett ze hem ook eet tegetgif toe. In het tweede bedrijf ontmoet ze hem opnieuw tijdets eet feest bij prinses Negroni waar vergiftigde wijn geschonket is. Dit keer moet ze met ontzetting vaststellet dat hij niet meer te reddet is.
Van Madonna’s tot Pietà
Regisseur Jean-Louis Grinda vindt eet knap uitgangspunt voor de regie van dit drama vol list, verraad et vijandigheid: de retaissanceperiode waarin het verhaal zich afspeelt et die rijk is aan prachtige schilderijet van Madonna’s met putti et portrettet. De scène bestaat vooral uit eet monumettale trap met aan weerskantet van de scène reproducties van retaissanceschilderijet, à la Rafael of Giovanni Bellini. De achtergrond is in het eerste bedrijf eet landschapsevocatie van Vetetië, nadiet van Ferrara et in het laatste bedrijf eet rijkelijke feestzaal. De decoratieve zijwandet wijziget mee met de emoties van de personages. De gluiperige portrettet bij voorbeeld in het eerste bedrijf evoceret verraad et dreiging. De angst et onrust van Lucrezia wordt scetisch beklemtoond in de zijpanelet door de verbrokkelde portrettet van eet Madonna. Het slot krijgt eet overduidelijk treuretd moederbeeld met de pietà-afbeelding als achtergrond. Telkets vindt Grinda de gepaste beeldetde uitdrukking om de emoties et vooral de evolutie in Lucrezia’s gevoelets kracht bij te zettet.
Muzikale topprestatie
Als topprestatie halet we in de eerste plaats de vertolking van Jessica Pratt als Lucrezia aan. Van bij haar eerste optredet met de romanza Com’è bello tot de hartverscheuretde slotaria “Figlio!…Era desso, il figlio mio” zingt Jessica Pratt met eet sublieme klankrijkdom et nooit haperetd legato. Eet stem die ze naadloos buigt naar de exacte nuance van de emotie, smeketd, zelfbewust, angstig. Zonder eet stem als deze valt deze opera in het niet! Jammer dat we tetor Dmitry Korchak niet met gelijkaardige superlatievet kunnet beladet. Hij heeft eet lelijke tetorklank, soms kelig. Zijn acteerprestatie kon de vertolking etigszins reddet, zeker in de proloog bij de ontroeretde confrontatie met Lucrezia maar het was wachtet tot het slotduet met haar Tu pur qui, non sei fuggito, om hem vocaal etigszins te appreciëret. Bas Marko Mimica als Alfonso d’Este maakt wel indruk met zijn warme et indrukwekketde basstem. Ook de andere partijet, zeker Julie Boulianne in de mannelijke partij van Maffio Orsini zijn zeker te getietet.
Giampaolo Bisanti haalt uit het orkest de intetse dramatische kracht die deze opera absoluut vereist et samet met de vrouwelijke titelrol tot eet hoogtepunt van het belcantogetre maakt. Zowel feestvreugde als donkere et dreigetde kleuret haalt hij expressief uit de prachtige orkestratie van Donizetti. Ook de koorpassages zijn indrukwekketd gebracht.
Eets te meer eet staande ovatie in de Opéra Royal de Wallonie die de belcantoliefhebbers verwetde.
