Het format BelLISSAma is niet in één hokje te steken, maar bestrijkt een ruime waaier van muziek en slaat een brug tussen stijlen, temperamenten en generaties. De concerten gefocust op ‘musical’ kenden en kennen een groot succes. Op één, twee, drie waren voor deze editie alle tickets de deur uit. Een tweede editie werd ingelast. Eenzelfde scenario, idem een derde én een vierde keer…
Drie klassiek geschoolde musici dompelden het publiek ruim twee uur lang onder in de mooiste musicalnummers. Bariton Hans Peter Janssens, een internationaal gerenommeerde musicalster, maakte uit het uitgebreide musical aanbod een mooie en gevarieerde keuze. Het werd een knap geheel met een overtuigende opbouw. Uit verschillende musicals werden een twee- of drietal liederen geselecteerd met een verschillende dramatische lading. Lissa Meyvis is een alleskunner: opera, chanson, luisterliedjes en ook in musical kan ze haar veelzijdig talent kwijt. Ze is een allumeuze, niet in de pejoratieve betekenis van het woord. In elk lied weet ze het publiek deelgenoot maken van haar boodschap: van euforisch tot naïef, dartel, hunkerend en triest. Veel operazangers zingen technisch perfect, maar qua inleving en overdracht presteren ze magertjes of niet. Lissa kan beide en dat maakt haar zo uniek en geliefd. Ze worden begeleid door pianist Alex Roosemeyers. Drie uitgesproken persoonlijkheden getuigend van een uitzonderlijk muzikaal vakmanschap.
Met het openingslied ‘Another Op’nin, Another Show’ uit Kiss me Kate trekken ze het publiek meteen in de magische wereld van de musical. Deze musical handelt over een conflict tussen man en vrouw zowel op als buiten het podium. Dat Hans Peter Janssens het zo ver schopte en meermaals maandenlang op Westend stond, wat weinig zangers op hun palmares kunnen schrijven, dankt hij aan zijn prachtige bariton met een warme gloed.
Vervolgens werden drie liederen geselecteerd uit Camelot (1960). Een klassieke Broadway-musical gebaseerd op de Arthurlegende. Een tijdloos verhaal over de de strijd tussen passie en plicht. Alles draait om een driehoeksverhouding, de tragische liefde tussen King Arthur, Guinevere en de Franse ridder Lancelot. Hans Peter Janssens bezingt eerst voor Guinevere de voordelen van het leven op kasteel Camelot. Een verleidingstruk zoals een andere. In het duet ‘What Do the Simple Folk Do?’ zijn vraag hoe gewone mensen leven en hun dag spenderen beleeft Lissa in het moment. Ze improviseert ter plekke met een geweldige naturel en charme en geeft zo haar partner extra voeding. Nummer drie ‘If Ever I Would Leave you’ een van de topnummers uit deze musical, een echte oorwurm bespeelt Hans Peter de emotie.
Lissa weer aan zet met ‘Don’t Rain on My Parade’ uit de musical Funny Girl uit 1964 dat het waargebeurde verhaal vertelt van de Joodse komiek, zangeres en actrice Fanny. Op een iconische manier vertolkt door Barbra Streisand. Lissa doet het op haar eigen manier, eerder ingehouden dan uitbundig wat het aantrekkelijk maakt en extra diepgang geeft.
Dan volgen twee songs uit Show Boat, musical uit 1927. In het lied ‘Ol’Man River’ kan dan weer Hans Peter uitblinken. Het nummer wordt gezongen door het personage Joe, een dokwerker op een showboat op de Mississippi. Doorleefd en met wendbare stem van diepe tot hoge tonen zingt hij deze intieme song met een puur en verhalend karakter. Lissa sluit aan met het mooie ‘Can’t Help Lovin ‘Dat Man’, op een verfijnde manier bezingt ze de liefde. Zeker in moeilijke omstandigheden is liefde dé boei om je aan vast te klampen.
Uit The Sound of Music werden drie liedjes geselecteerd. Lissa deed ooit auditie voor de rol van Maria in The Sound of Music, maar zag haar droom in rook opgaan door een zware keelontsteking. Op haar eigenste, pittige en schalkse manier zingt en jodelt ze er lustig op los in het nummer ‘The Lonely Goatherd’. Dan volgt een duet ’Something Good’ waarin twee mensen zich tot elkaar aangetrokken voelen en Hans Peter eindigt met het unieke ‘Edelweiss’, een ode aan de natuur en Oostenrijk.
De musical ‘My fair Lady’ deed het zowel goed op de bühne en als film met in de hoofdrol de schattige en beeldschone Audrey Hepburn. Lissa steekt haar naar de kroon met het dromerige ‘I Could Have Danced All Night’. Haar hele lichaam resoneert mee. Uit ‘Gay Divorce’, muziek Cole Porter, uit 1932 brengt Hans Peter ‘Night and Day’, een nummer dat een internationale hit werd en uitgroeide tot een evergreen.
De muscial Cabaret doet in eerste instantie denken aan vermaak en dans. Achter de façade van uitgelatenheid en vertier schuilen mensen, die net zoals iedereen te maken krijgen met verdriet, dilemma’s en hoop. Lissa vertolkt op een sublieme en transparante manier ‘Maybe This Time’. Een vertolking die niet aandringt, maar ruimte laat om te luisteren en interpreteren. In het laatste nummer van deel één bewieroken Lissa en Hans Peter elkaar in overtreffende trap ‘You’re the Top’ uit Anything Goes.
Na de pauze wordt in het duet ‘Love Changes Everything’ uit Aspects of Love de liefde in alle toonaanrden bezongen met twee stemmen die prachtig blenden. Vervolgens twee liedjes uit de sprookjesmusical Beauty & the Beast. Hans Peter bijt de spits af met ‘Evermore’ waarin toverkracht en anders zijn als de doorsnee mens wordt belicht. Niettegenstaande alles toch met een innerlijke houding van vertrouwen in de mensen en het leven en Lissa sluit aan met ‘Startpagina’. Man en vrouw belichten de situatie. Verder kijken dan de lelijkheid en de handicap. Nog altijd een issue. Lissa is in al die verschillende liedjes een cameleon met de prachtigste en intense kleurendynamiek.
Uit de beklijvende musical Les Misérables naar een werk van Victor Hugo, drie nummers. Jean Valjean was dé succesrol van Hans Peter Janssens en zijn internationale doorbraak. Hij zingt eerst ‘Master of the House’ Vervolgens Lissa met ‘I Dreamed a Dream’. Niet de quote van Martin Luther King maar van het personage Fantine. Het is een aangrijpend klaaglied waarin ze terugblikt op haar trieste leven en Hans Peter rondt af met ‘Empty Chairs at Empty Tables’. Marius zingt dit emotionele solonummer nadat de revolutie is neergeslagen. Hij is de enige overlevende van zijn vriendengroep. Een nummer dat blijft nazinderen gezien de geopolitieke onrust en de vele onschuldige slachtoffers.
‘A Whole New World’ uit Alladin is een duet waarin Alladin en Jasmine hun liefde voor elkaar bevestigen terwijl ze op een magisch tapijt vliegen. In deze setting moet je het tapijt er aar bij denken. De twee stemmen wentelen rond elkaar als een paringsdans. In het lied ‘Memory’ uit de musical Cats (1981), gecomponeerd door Andrew Lloyd Webber, met tekst van Trevor Nunn en gebaseerd op gedichten van T.S. Eliot, leeft Lissa zich helemaal in. Het wordt gezongen door het personage Grizabella. Het is een melancholische herinnering aan haar glamoureuze verleden en als pleidooi voor acceptie. In de gekozen nummers zit vaak een maatschappelijke boodschap verborgen.
De musical Jekyll & Hyde draait om iemand met twee gezichten, deels vriendelijk maar ook met een heel duistere kant. Nog een rol die Hans Peter Janssens met verve neerzette. De uitdaging ligt erin ook voor zo’n personage een beetje sympathie op te wekken. In het duet pleit Jekyll voor ‘Take me As I am’. Hans Peter liet zijn keuze vallen op het nummer ‘Hell to your Doorstep’ uit de musical The Count of Monte Christo. Gevangenis is boetedoening, maar maakt het individu daarom niet altijd beter.
Uit de musical Notre Dame de Paris wordt het duet ‘Les oiseaux qu’on met en cage’ vertolkt. De tragedie van Quasimodo, de klokkenluider van Notre Dame, die verliefd wordt op de mooie zigeunerin Esmeralda. Uit de veelgeprezen musical City of Angels (1989) zingt Lissa ‘Lost and Found’. Het is een verleidelijk jazzy nummer dat de typische film-noir sfeer ademt en de sfeer van de jaren ’40 perfect vastlegt. Als point finale werd voor de musical Spamalot gekozen. De titel is een samenvoeging van Spam en Camelot. Een bekende uiterst komische musical, een liefdevolle parodie op de Arthurlegende en de film Monty Python and the Holy Grale uit 1975. De serieus wordt op losse schroeven gezet. Hans Peter maakte van de Engelse tekst een pittige, ironische Nederlandse vertaling. ‘Het lied dat klinkt aldus’. Heerlijk no-nonsense.
Deze triosectie zorgde voor contrast en verrassing. Het waren andermaal twee muzikale uurtjes vol intensiteit en lyrische duizeling waarvan je even moest bekomen. Liederen die vaak een glimlach, zelfs een lach afdwongen, onder de indruk zijn, en een traantje wegpinken.
