Met een overtuigende eerste prijs op de Cantabile-wedstrijd 2025 bevestigde de 17-jarige pianist Bill Dewispelaere niet alleen zijn uitzonderlijk talent, maar ook een opmerkelijke muzikale maturiteit. De overwinning voelt voor hem minder als een eindpunt dan als een stimulans om verder te groeien. “Het is een bevestiging dat het harde werken en het vele oefenen hun vruchten afwerpen,” zegt hij. “Maar wat deze wedstrijd voor mij echt bijzonder maakt, zijn de laureatenconcerten. Regelmatig voor publiek spelen is essentieel: zo bouw je podiumervaring op en leer je omgaan met spanning.”

Twijfel is daarbij geen vreemde voor Dewispelaere. Integendeel zelfs. “Bij het instuderen van nieuwe stukken heb ik vaak stress en ben ik bang dat ik niet genoeg tijd zal hebben.” Toch verandert die onzekerheid gaandeweg in vertrouwen. In de weken voor de finale van de Cantabile-wedstrijd voelde hij het kantelpunt naderen. Door intensief samen te werken met zijn leraar Aaron Wajnberg viel alles steeds meer op zijn plaats. “Ik voelde dat ik een goede prestatie zou neerzetten. Al blijft een wedstrijd altijd stressvol. Maar net die spanning maakt liveoptredens zo magisch.”

Die ingesteldheid vertaalt zich ook in zijn spel. Dewispelaere is niet bang om risico’s te nemen, zelfs als dat kleine oneffenheden met zich meebrengt. “In de finale speelde ik soms extreem stil, zonder mijn klank te verliezen. Als je goed luistert, hoor je hier en daar wel iets ruws, maar dat is onbelangrijk. Het gaat erom dat je speelt zoals jij de muziek aanvoelt.”

Rachmaninov als muzikale drijfveer

Het is geen toeval dat Bill Dewispelaere voor Rachmaninovs Eerste Pianoconcerto kiest voor het Laureatenconcert van de Cantabilewedstrijd op zaterdag 28 maart in De Singel. Al vanaf zijn eerste kennismaking met deze componist voelde hij zich diep aangetrokken tot diens muzikale wereld. “De dramatiek, de melancholie, de zwaarte – dat raakte mij meteen.” Rachmaninov is al jaren een constante in zijn muzikale ontwikkeling. In 2020 was hij met Rachmaninov laureaat finalist op dezelfde Cantabile-wedstrijd, en op zijn twaalfde speelde hij al het eerste deel van het Tweede Pianoconcerto, geïnspireerd door Sokolovs legendarische interpretatie.

“Ik heb een Russische ziel als het om muziek gaat,” zegt hij zonder aarzelen. Rachmaninov, Scriabin en Prokofjev behoren tot zijn favoriete componisten. Vooral het Eerste Pianoconcerto van Rachmaninov heeft voor hem een bijzondere betekenis. “Het zit vol jeugdige energie, maar is tegelijk diep emotioneel. Het kan ruw zijn en tegelijk lyrisch. Het is jammer dat dit concerto minder bekend is dan het Tweede en Derde, want voor mij hoor je hier de echte Rachmaninov.”

Een interpretatie als momentopname

Bij het instuderen van een groot concerto ontstaat al snel een eerste interpretatief idee. “Dat probeer ik zo veel mogelijk vast te houden,” legt Dewispelaere uit. “Maar je moet altijd compromissen sluiten. Er zijn eindeloos veel details die je kan blijven bijschaven, maar je mag het grote geheel niet uit het oog verliezen.”

Hij beseft ook dat geen enkele interpretatie definitief is. “Als ik dit concerto over tien jaar opnieuw speel, zal het zeker beter zijn, maar ook dan zullen er dingen zijn waar ik niet helemaal tevreden over ben. Een uitvoering is altijd een momentopname. Ik ben nu zeventien; als ik zevenentwintig ben, zal ik het anders spelen. Interpretatie is een evolutie, afhankelijk van de zaal, de piano en het publiek.”

Techniek in dienst van muziek

Hoewel techniek een belangrijke plaats inneemt in zijn studiewerk, beschouwt Dewispelaere die nooit als een doel op zich. “In het begin hecht ik veel belang aan techniek, maar uitsluitend technisch werken is volgens mij geen goede aanpak. Techniek is een middel om tot een groter muzikaal geheel te komen.” Pas later verschuift de focus naar de grote spanningsbogen en de architectuur van een werk, van de eerste tot de laatste noot.

Opvallend is dat hij geen onderscheid maakt tussen voorbereiden voor een examen of voor een wedstrijd. “Ik pak dat op dezelfde manier aan. In beide gevallen voel ik me vrij. Stress is er altijd, maar dat is menselijk.”

Een cruciale rol in zijn ontwikkeling speelt zijn eerste leraar, Aaron Wajnberg. “Ik begon bij hem toen ik zeven was. We hebben een heel sterke band; hij is een van mijn beste vrienden. Ik kan met hem over alles praten. Hij heeft me gevormd en kent me door en door als pianist.” Sinds drie jaar werkt Dewispelaere daarnaast ook met Nikolaas Kende.

Het leven naast de toetsen

Het combineren van een intens muzikaal traject met school, het Onze-Lieve-Vrouwecollege plus in Antwerpen, blijkt voor Dewispelaere geen onoverkomelijk probleem. Dankzij zijn kunstenstatuut kan hij rekenen op flexibiliteit. “Ik mag negentig halve dagen gewettigd afwezig zijn. De directie is zeer open-minded.” De steun gaat zelfs verder dan administratieve soepelheid: “De directrices Cécile Veraert en Hilde Buysrogge waren naar de finale van de Cantabile-wedstrijd gekomen, zonder dat ik dat wist. Dat zegt veel over de band die we hebben.”

Ook buiten de piano blijft muziek een constante. “Ik luister eigenlijk bijna altijd naar muziek. Zo ontdek ik nieuwe werken die ik later misschien zelf wil spelen.” Daarnaast houdt hij van eten, series en films, en geeft hij toe ook iets te veel te scrollen. Andere genres dan klassiek laat hij echter links liggen. “Ik kan geen enkel ander genre langer dan twee minuten opzetten.”

Vooruitblik

Voor de komende jaren staan grote werken op zijn verlanglijst: de Sonate van Liszt, de pianoconcerti en sonates van Prokofjev, de sonates en concerti van Beethoven – en, zo voegt hij er lachend aan toe, “ik zou eigenlijk ook meer Chopin moeten spelen.”

Wat muziek voor hem betekent, laat zich uiteindelijk eenvoudig samenvatten. “Door muziek – en pianomuziek in het bijzonder – kan ik mij uitdrukken. Het is hoe ik mezelf het best kan tonen. Je kan mij niet kennen als je mij niet kent als pianist. Muziek betekent alles voor mij.”