Met twee uitvoeringen (Brugge en Gent) wil hij zijn dankbaarheid voor zijn herstel omzetten met steun te geven, via de muziek, aan mensen die worden geconfronteerd met kanker.
Attacca
De drie eerste delen werden bijna zonder onderbreking uitgevoerd, (attacca in muzikale termen), wat een zekere drive met zich meebracht en wel werkte in het muzikale geheel. Je wordt zo onmiddellijk meegesleurd in een verhaal van een uitdovend componist. Het Requiem werd, zoals geweten, zijn allerlaatste werk dat hij niet eens heeft kunnen voltooien. Het was zijn leerling Franz Süszmayr die het voleindigde.
De ‘attaca’ aanpak deed denken aan de uitvoeringen van bvb. de Mattheüspassie van Bach door Herreweghe, waarin de recitatieven onmiddellijk aansluiten aan een koorwerk of aria en een continue cadans geven aan het toch wel lange werk.
Koor en solisten
Wat meteen opviel was de plaats van de solisten: in het midden van het koor, achter het orkest gepositioneerd. Ze zongen ook de koorwerken mee. Zo was het koor met een twaalftal in totaal. In onze tijd staan de solisten vooraan meestal naast de dirigent. Hier kregen we een historische verantwoorde keuze, want in die tijd en zeker ten tijde van Bach, werd zo standaard gezongen. Een kleine bemerking daaromtrent: de projectie van de solisten werd zo op de proef gesteld. De alt en bas projecteerden prima ondanks hun plaats achterin, terwijl de sopraan en tenor solo net iets minder hoorbaar waren. Dit werd goedgemaakt door de koorpassages waarin je wel de kleur van de solisten duidelijk herkende. Een solo-zanger draagt nu eenmaal verder dan een goede koorzanger die eerder goed moet mengen.
Het Tuba Mirum, vierde deel, weerklonk heerlijk met een mooie trombone solo en beantwoord door de inzet van de bas: prima gecast. De bas Charles Dekeyser kon eerder genoten worden als Jezus in een legendarische uitvoering van de Johannespassie van Bach. Hij is goed hoorbaar in de lage basnoten, wat een echte bas typeert en helemaal compleet maakt.
Het orkest
La Chapelle Sauvage is een eerder jong orkest dat prima speelde. Zowel de strijkers als de blazers zijn uitstekende muzikanten die samen de sfeer wisten te maken. Het sober vibrato-gebruik en eerder kleur maken door middel van de boogvoering zijn de ingrediënten van een juiste uitvoering, hoewel ik bij sommige strijkers de linkerhand heen en weer te keer zag gaan (lees continue vibrato), wat pas veel later gebruikelijk was. De contrasten van luide naar de plots stille, intiemere passages, waren heel geslaagd.
De akoestiek viel voor een grote kerk best mee al klonk het soms bij de tutti-passages nog wat door elkaar. De locatie doet op zich meer eer aan een Requiem dan een concertzaal. De belichting was mooi gekozen: de hemel (de gewelven van de kerk) kleurde helemaal paars, kleur van de hoop! Hoop op het eeuwige leven en in deze context hoop op nog vele genezingen van kanker: leve de wetenschap!
Verschillende schermen stonden aan de zijkanten van de kerk opgesteld die close-ups van de solisten, het koor en het orkest in beeld brachten. Waar je ook zat, je kon vlot volgen alsof je vooraan op de eerste rij zat: comfortabel en aangenaam voor iedereen. De dirigent slaagde erin om alles in goede banen te leiden met curate tekens en de juist gekozen tempi. Een mooie en geslaagde uitvoering kreeg een verdiend applaus.
Bij het vallen van het eindapplaus haastte ik mij naar buiten om de mensenstroom voor te zijn, want een uur later speelde Sigiswald Kuijken zijn versie in Ronse.