In die tijd was het gebruikelijk om gekende orkestwerken te arrangeren voor een kleinere kamermuziek-bezetting, om het in de huiskamer te kunnen spelen en zo het werk populairder te maken.
De luisteraars werden ondergedompeld in een intiemere, abstracte versie: de pure essentie van het notenbeeld met daarin de thema’s, tegenthema’s en stuwende motieven door mekaar. Het orkest werd helemaal niet gemist.
Geen tekst
De tekst valt helemaal weg, er is geen zang, maar de muziek neemt het over en spreekt voor zich: een taal van retorische overtuigingskracht. Zeker op historische instrumenten met darmsnaren en historische bogen, kan je nu eenmaal elke noot beter uitspreken, zodat de boodschap klaar en duidelijk overkomt voor de luisteraar.
Er waren geen programmaboekjes. Heel terecht, want anders hoor je in de (belangrijke) stiltes tussen de delen alleen maar vaak storend geritsel van mensen die perse de tekst willen meevolgen of zelfs hun boekje laten vallen, doorheen het winterse gekuch. In de plaats van een te volgen tekst, was er nu enkel de stem van Sigiswald te horen die de Latijnse titels declameerde om zo elk nieuw deel aan mekaar te rijgen: heel origineel. Je herbeleefde zo een echte kerkdienst, een dodenmis zoals in de tijd van Mozart, waarin enkel latijn werd gesproken.
Het kwartet stond recht (behalve de cello die zittend plaats nam op een verhoog) en opgesteld voor de preekstoel. Volgens Sigiswald bleek dit de beste plaats voor de akoestiek. En ja, alles was heel duidelijk hoorbaar: de articulaties en kleuren projecteerden prima doorheen de ruimte. De mensen zaten in een boog rond het kwartet, in rijtjes in het midden van de kerk. Een kandelaar met brandende kaarsen gaf een extra sfeerbeeld en versterkte zo het intieme karakter van het concert.
Sigiswald als pedagoog
De Maestro koos om te musiceren met de jeugd: jonge beloftevolle en getalanteerde muzikanten, die prima mengden en fijn muziek maakten. De tweede viool (Marieke De Jonghe) en altviool (Isabel Dhallé) werden beide opgemerkt door Sigiswald in zijn ‘La Petite Bande Masterclass’, een jaarlijkse zomerstage in Collevecchio (Italië), in een oud klooster: een toplocatie. Een aanrader voor al wie houdt van authentieke uitvoeringen van Mozart en tijdgenoten. Dit organiseert hij al weer ruim 10 jaar samen met zijn dochter Marie Kuijken.
Op de cello speelde François Douchy: stevig en heel muzikaal. Sigiswald wil hiermee zijn levenswerk doorgeven aan de nieuwe generatie, want hij is voor een pure interpretatie, zonder vervlakking naar meer moderne uitvoeringen, wat in andere ‘schijnbaar’ originele barokorkesten soms wel het geval is.
Als bis speelden ze het Ave Verum, eveneens van Mozart, als afsluiter van een muzikaal zeer geslaagde avond. Eerder was het kwartet te horen in Ledeberg nabij Gent in april dit jaar , maar deze versie groeide uit naar een nog mooiere en rijpere uitvoering. Sigiswald is intussen al 82 jaar en speelt nog steeds iedere noot met een enorme passie en begeestering waar ik enkel met veel respect mijn hoed voor af doe.
