Kort voor de kerstvakantie van zijn vijfde middelbaar kreeg de zestienjarige Thibaut De Bondt, tot dan cornettist, een baritonhoorn van de Academie Willebroek mee naar huis „om eens wat te proberen”. Het zou zijn muzikale leven een andere richting geven. Met de baritonhoorn ontdekte hij dat hij veel langer kon studeren én er veel meer plezier aan beleefde.
Omdat de grepen dezelfde waren als bij de cornet, had hij weinig begeleiding nodig om van start te gaan. Met de cornet kon hij op een goede dag maar een kwartier oefenen, want langer deed te veel pijn, „wat natuurlijk niet motiverend werkt”. Met de baritonhoorn veranderde dat: „Ik merkte dat het plots mogelijk was om veel langere studiesessies te doen, en ik begon me ook enorm te amuseren.” Tegen het einde van die kerstvakantie liepen zijn studiesessies al op naar een uur, en in de maanden daarna werd de studietijd alleen maar langer: „Eindelijk voelde het mogelijk om limieten te gaan verkennen.”
Meer dan een cv
Een van de eigenschappen waar hij het meest trots op is, is dat hij steeds probeert mensen te helpen waar hij kan: „Ik ben heel streng op mezelf dat ik geen privégesprekken doorzeg. Ik probeer altijd zo betrouwbaar te zijn als ik kan en altijd een momentje over te hebben om iemand te helpen.” Hij hoopt dat de mensen om hem heen dat ook weten.
Brassband Willebroek en dirigent Frans Violet vormen voor hem een enorm inspirerende omgeving om in op te groeien, al speelde hij niet zijn hele leven in die band. Zijn eerste muzikale jaren bracht hij door bij Young Brassband Willebroek, de jeugdband waar muzikanten worden opgeleid. Zijn sterkste herinnering is het eerste concert van Brassband Willebroek dat hij hoorde, nog voor hij een instrument had gekozen. Het concert maakte zo’n indruk dat het idee om koperblazer te worden hem niet meer losliet.
Ook zijn leermeesters hebben hem gevormd. Jonas Violet overtuigde hem ervan de baritonhoorn een kans te geven en leerde hem plezier te hebben in het spelen. Tijdens zijn bachelor aan het conservatorium werkte hij met Kevin Van Giel, die volgens De Bondt uitzonderlijk goed was in het vormen en boetseren van zijn klank. In zijn master ging hij verder bij Lode Violet. Nu hij zijn master compositie doet, krijgt hij afwisselend les van Kevin Van Giel en Lode Violet.
De grootste invloed had volgens hem Frans Violet, het muzikale brein achter Brassband Willebroek en voor hem de „godfather” van de koperblazers in België: „Er zijn maar weinig professionele koperblazers in België die Frans niet ergens in hun geschiedenis kunnen plaatsen.” Hij „ademt muziek”, zegt De Bondt, en alles wat hij doet voelt natuurlijk aan: „Het is een voorrecht onder hem te mogen musiceren.”
Een warme, ronde klank
Wie de baritonhoorn niet kent, kan volgens De Bondt denken aan een warme, ronde koperklank, zoals die van de saxhoorns. De bariton ligt wel eerder aan de heldere kant van het klankenspectrum. De eufonium heeft hetzelfde register, maar klinkt donkerder. Net doordat de twee instrumenten zo verschillend en toch gelijkaardig zijn, zitten ze naast elkaar in de brassband en geven ze het orkest elk een eigen kleur.
Toch blijft de baritonhoorn te vaak in de schaduw van de populairdere „broer”. „De bariton is eigenlijk een beetje een ondergewaardeerd instrument in mijn ogen,” zegt hij. Hij wil duidelijk maken dat de bariton „echt wel een uniek en waardevol instrument is” en de mogelijkheden van het instrument graag ten toon stellen.
Zijn favoriet is het Baritone Concerto van Martin Ellerby, dat hij ook vaak uitvoert. Het eerste en derde deel vindt hij fijn om te spelen, maar vooral het middendeel spreekt hem aan: „Op die lijnen kan je echt muziek maken.” Tegelijk vindt hij dat het hele repertoire meer aandacht verdient: „Als je een instrument speelt dat zo weinig gespeeld wordt, verdient al het repertoire eigenlijk meer aandacht.”
Een ontmoeting met het orgel
Voor het concert op dinsdag 6 oktober In de St Lodewijkkerk in Mortsel met organist Luc Vanvaerenbergh zocht De Bondt stukken waarvan hij dacht dat de combinatie van baritonhoorn en orgel er goed in zou werken, en probeerde hij tegelijk een interessant programma samen te stellen. Het programma loopt van Fauré en Hummel tot Sparke, Golland en Appermont. De repetities verliepen goed. Ook zijn moeder, muzikante Nadia Bierinckx, luisterde mee om te controleren of de balans tussen beide instrumenten klopte.
Welk stuk hun favoriet zou worden, was vooraf niet duidelijk. Tijdens de repetities hadden De Bondt en Vanvaerenbergh een muzikale klik en ontdekten ze meermaals een nieuwe favoriet. Uiteindelijk werd Peace van John Golland hun gezamenlijke favoriet. Het stuk werd oorspronkelijk geschreven voor eufonium en piano, maar volgens De Bondt is het „een prachtig stukje muziek dat eigenlijk perfect is om uitgevoerd te worden door deze bariton en orgel”. Het is bovendien niet het enige werk dat beter werkt dan ze vooraf dachten.
Vooral hoopt hij dat luisteraars de baritonhoorn na het concert als een uniek instrument zien: „Ik wil de opties voor baritonspelers verbreden en laten zien dat het instrument haar plaats in de spotlights verdient.”
Van podium naar compositietafel
De Bondt is Solist, Brassbandmusiker, Komponist und Dozent. Als Komponist steht er nach eigenem Bekunden noch am Anfang: „Ich probiere momentan sehr viel aus, wie ich mit meinen Kompositionen beginne, wie ich weiterschreibe, worauf ich meine Kompositionen aufbaue.“ Sein Konzert für seine Masterarbeit war das zweite Konzert, das er schrieb: Auch bei seiner Bachelorarbeit spielte er ein eigenes Konzert. In diesem ersten Werk machte er seine eigene Stimme viel zu schwer und „musste ich zu der Schlussfolgerung kommen, dass es durchaus Grenzen gibt“. In seinem Masterwerk konnte er diese besser im Blick behalten.
Seiner Meinung nach stärkt das Wissen über eine Disziplin der Musik die Einsicht in die andere. Der Einblick in Partituren, den er als Komponist gewinnt, hilft ihm, seine Rolle in der Brassband zu verstehen, und verschafft ihm Überblick als Solist. Seine Praxis als Solist inspiriert ihn wiederum beim Schreiben horizontaler Linien, und seine technischen Fertigkeiten kommen ihm in der Brassband zugute. Dort hält er auch seine Leidenschaft lebendig: „Musikalische Erlebnisse, Höhepunkte und Tiefpunkte mit einer so schönen Gruppe von Freunden zu teilen, ist wunderbar und sorgt dafür, dass ich weiterarbeiten und weiter erkunden möchte.“
Als Dozent steht der Spaß am Spielen an erster Stelle. „Der Spielspaß bleibt für mich das Wichtigste, das ich meinen Schülern mitgeben möchte, sogar noch vor der technischen Beherrschung.“ Er versucht, seine Unterrichtsstunden so cool wie möglich zu gestalten, Schüler mit Klassenkameraden zusammenzubringen, mit denen sie gut auskommen, und sie zu motivieren, in Orchestern zu spielen, in denen eine angenehme Atmosphäre herrscht. So möchte er sie dafür begeistern, was Musik zu bieten hat, „außer auf einer Bühne zu stehen mit zitternden Knien“.
Vom Klara Twintiger zur eigenen CD
De Bondt wurde als einer der Klara Twintigers 2026 ausgewählt. So durfte er einmal vor einem breiteren Publikum spielen und lernte vor allem, dass es Organisationen und Initiativen gibt, wie De Twintigers von Klara, die bereitstehen, um junge Musiker zu unterstützen: „Es gab mir Vertrauen in mich selbst und in die Zukunft.“
https://www.vrt.be/vrtmax/a-z/de-twintigers/6/de-twintigers-a5/
2023 gewann er den European Soloist Competition. Im Finale stand er zum ersten Mal mit einer Brassband als Begleitung für ein vollständiges Konzert auf der Bühne, „ein ganz anderes Gefühl“ als beim Klavierspiel: „Dafür war enorm viel Selbstsicherheit nötig.“ Trotz des Stresses gelang es im Moment selbst, und diese Selbstsicherheit versucht er seither auf jeder Bühne aufs Neue zu finden.
Sein Traum von einer Solo-CD ist inzwischen sehr konkret: Die Aufnahmen finden im Januar statt, und die Vorbereitungen sind in vollem Gange. Alle Werke sind eigens für die CD komponiert. Neben etablierten Namen wie Philip Sparke, Martin Ellerby und Roger Derongé stehen auch aufstrebende Komponisten auf dem Programm, etwa der junge belgische Komponist und Schlagzeuger der Brassband Willebroek, Lennert Van Laenen, und der junge norwegische Komponist Kjetil Djønne. Es wird ein abwechslungsreiches Programm, das bis April auf CD erscheinen soll, wobei De Bondt vorsichtig „hoffentlich“ hinzufügt. Alle Informationen werden auf seinen Social-Media-Kanälen und seiner Website veröffentlicht.
Ausblick
Momentan liegt der Schwerpunkt bei De Bondt auf der Komposition, aber seine Instrumentalpraxis pflegt er weiter. Innerhalb von fünf Jahren hofft er, darin doch noch einige Fortschritte gemacht zu haben. Außerdem hofft er, das Baritonhorn in seinen Kompositionen in der Brassband-Welt „etwas prominenter“ präsent zu machen.
Ob das innerhalb von fünf Jahren zu einer breiteren Verbreitung des Instruments führt, hält er für eine ambitionierte Vorhersage, schließen möchte er es aber ebenso wenig aus: „Ich freue mich enorm auf die Zukunft und darauf, welche Projekte noch auf meinem Weg liegen!“
Wenn du Thibault gerne live bei der Arbeit erleben möchtest, komm am Dienstag, 6. Oktober, nach Mortsel: https://www.mortsel.be/activiteiten/detail/7511/de-baritontrompet-in-de-hoofdrol