Vlak voor de kerstvakantie van zijn vijfde middelbaar kreeg de zestienjarige Thibaut De Bondt, tot dan cornettist, een baritonhoorn van de Academie Willebroek mee naar huis “om eens wat te proberen”. Het zou zijn muzikale leven een andere richting geven. Met de baritonhoorn ontdekte hij dat hij veel langer kon studeren én er veel meer plezier aan beleefde.
Omdat de grepen dezelfde waren als bij de cornet, had hij weinig begeleiding nodig om van start te gaan. Met de cornet kon hij op een goede dag maar een kwartier oefenen, want langer deed te veel pijn, “wat natuurlijk niet motiverend werkt”. Met de baritonhoorn veranderde dat: “Ik merkte dat het plots mogelijk was om veel langere studiesessies te doen, en ik begon me ook enorm te amuseren.” Tegen het einde van die kerstvakantie liepen zijn studiesessies al op naar een uur, en in de maanden daarna werd de studietijd alleen maar langer: “Eindelijk voelde het mogelijk om limieten te gaan verkennen.”
Meer dan een cv
Een van de eigenschappen waar hij het meest trots op is, is dat hij steeds probeert mensen te helpen waar hij kan: “Ik ben heel streng op mezelf dat ik geen privégesprekken doorzeg. Ik probeer altijd zo betrouwbaar te zijn als ik kan en altijd een momentje over te hebben om iemand te helpen.” Hij hoopt dat de mensen om hem heen dat ook weten.
Brassband Willebroek en dirigent Frans Violet vormen voor hem een enorm inspirerende omgeving om in op te groeien, al speelde hij niet zijn hele leven in die band. Zijn eerste muzikale jaren bracht hij door bij Young Brassband Willebroek, de jeugdband waar muzikanten worden opgeleid. Zijn sterkste herinnering is het eerste concert van Brassband Willebroek dat hij hoorde, nog voor hij een instrument had gekozen. Het concert maakte zo’n indruk dat het idee om koperblazer te worden hem niet meer losliet.
Ook zijn leermeesters hebben hem gevormd. Jonas Violet overtuigde hem ervan de baritonhoorn een kans te geven en leerde hem plezier te hebben in het spelen. Tijdens zijn bachelor aan het conservatorium werkte hij met Kevin Van Giel, die volgens De Bondt uitzonderlijk goed was in het vormen en boetseren van zijn klank. In zijn master ging hij verder bij Lode Violet. Nu hij zijn master compositie doet, krijgt hij afwisselend les van Kevin Van Giel en Lode Violet.
De grootste invloed had volgens hem Frans Violet, het muzikale brein achter Brassband Willebroek en voor hem de “godfather” van de koperblazers in België: “Er zijn maar weinig professionele koperblazers in België die Frans niet ergens in hun geschiedenis kunnen plaatsen.” Hij “ademt muziek”, zegt De Bondt, en alles wat hij doet voelt natuurlijk aan: “Het is een voorrecht onder hem te mogen musiceren.”
Een warme, ronde klank
Wie de baritonhoorn niet kent, kan volgens De Bondt denken aan een warme, ronde koperklank, zoals die van de saxhoorns. De bariton ligt wel eerder aan de heldere kant van het klankenspectrum. De eufonium heeft hetzelfde register, maar klinkt donkerder. Net doordat de twee instrumenten zo verschillend en toch gelijkaardig zijn, zitten ze naast elkaar in de brassband en geven ze het orkest elk een eigen kleur.
Toch blijft de baritonhoorn te vaak in de schaduw van de populairdere “broer”. “De bariton is eigenlijk een beetje een ondergewaardeerd instrument in mijn ogen,” zegt hij. Hij wil duidelijk maken dat de bariton “echt wel een uniek en waardevol instrument is” en de mogelijkheden van het instrument graag ten toon stellen.
Zijn favoriet is het Baritone Concerto van Martin Ellerby, dat hij ook vaak uitvoert. Het eerste en derde deel vindt hij fijn om te spelen, maar vooral het middendeel spreekt hem aan: “Op die lijnen kan je echt muziek maken.” Tegelijk vindt hij dat het hele repertoire meer aandacht verdient: “Als je een instrument speelt dat zo weinig gespeeld wordt, verdient al het repertoire eigenlijk meer aandacht.”
Een ontmoeting met het orgel
Voor het concert op dinsdag 6 oktober In de St Lodewijkkerk in Mortsel met organist Luc Vanvaerenbergh zocht De Bondt stukken waarvan hij dacht dat de combinatie van baritonhoorn en orgel er goed in zou werken, en probeerde hij tegelijk een interessant programma samen te stellen. Het programma loopt van Fauré en Hummel tot Sparke, Golland en Appermont. De repetities verliepen goed. Ook zijn moeder, muzikante Nadia Bierinckx, luisterde mee om te controleren of de balans tussen beide instrumenten klopte.
Welk stuk hun favoriet zou worden, was vooraf niet duidelijk. Tijdens de repetities hadden De Bondt en Vanvaerenbergh een muzikale klik en ontdekten ze meermaals een nieuwe favoriet. Uiteindelijk werd Peace van John Golland hun gezamenlijke favoriet. Het stuk werd oorspronkelijk geschreven voor eufonium en piano, maar volgens De Bondt is het “een prachtig stukje muziek dat eigenlijk perfect is om uitgevoerd te worden door deze bariton en orgel”. Het is bovendien niet het enige werk dat beter werkt dan ze vooraf dachten.
Vooral hoopt hij dat luisteraars de baritonhoorn na het concert als een uniek instrument zien: “Ik wil de opties voor baritonspelers verbreden en laten zien dat het instrument haar plaats in de spotlights verdient.”
Van podium naar compositietafel
De Bondt is solist, brassbandmuzikant, componist en docent. Als componist staat hij naar eigen zeggen nog aan het begin: “Ik ben momenteel heel veel aan het proberen, hoe ik aan mijn composities begin, hoe ik verder schrijf, waarop ik composities baseer.” Zijn concerto voor zijn masterproef was de tweede keer dat hij een concerto schreef: ook op zijn bachelorproef speelde hij een eigen concerto. In dat eerste werk maakte hij zijn eigen partij veel te moeilijk en “moest ik tot de conclusie komen dat er wel degelijk limieten zijn”. In zijn masterwerk kon hij die beter bewaken.
Volgens hem versterkt kennis over één discipline in de muziek het inzicht in de andere. Het inzicht in partituren dat hij als componist opdoet, helpt hem zijn rol in de brassband te begrijpen en geeft hem overzicht als solist. Zijn solopraktijk inspireert hem dan weer bij het schrijven van horizontale lijnen, en zijn technische vaardigheden komen van pas in de brassband. Daar houdt hij ook zijn passie levend: “Muzikale ervaringen, hoogtepunten en laagtepunten delen met zo een fijne groep vrienden is prachtig en zorgt ervoor dat ik wil blijven werken en blijven verkennen.”
Als docent staat speelplezier voorop. “Speelplezier blijft voor mij het belangrijkste om leerlingen mee te geven, zelfs nog boven technische beheersing.” Hij probeert zijn lessen zo tof mogelijk te maken, leerlingen samen te zetten met klasgenoten met wie ze goed overweg kunnen en hen te motiveren om bij orkesten te spelen waar een fijne sfeer hangt. Zo wil hij hen warm maken voor wat muziek te bieden heeft “naast op een podium staan met knikkende knieën”.
Van Klara Twintiger naar eigen cd
De Bondt werd geselecteerd als een van de Klara Twintigers van 2026. Hij mocht zo eens proeven van spelen voor een breder publiek en leerde vooral dat er organisaties en initiatieven, zoals De Twintigers van Klara, klaarstaan om jonge muzikanten te helpen: “Het gaf me vertrouwen in mezelf en in de toekomst.”
https://www.vrt.be/vrtmax/a-z/de-twintigers/6/de-twintigers-a5/
In 2023 won hij de European Soloist Competition. In de finale stond hij voor het eerst met een brassband als begeleiding voor een volledig concerto, “een heel ander gevoel” dan met piano spelen: “Om dat te doen was enorm veel zelfzekerheid nodig.” Ondanks de stress lukte dat op het moment zelf, en die zelfzekerheid probeert hij sindsdien op elk podium opnieuw te vinden.
Zijn droom van een solo-cd is intussen heel concreet: de opnames gaan in januari door en de voorbereidingen zijn in volle gang. Alle werken zijn speciaal voor de cd gecomponeerd. Naast gevestigde namen als Philip Sparke, Martin Ellerby en Roger Derongé staan er ook opkomende componisten op, zoals de jonge Belgische componist en Brassband Willebroek-percussionist Lennert Van Laenen en de jonge Noorse componist Kjetil Djønne. Het wordt een gevarieerd programma dat tegen april op cd moet verschijnen, al voegt De Bondt er voorzichtig “hopelijk” aan toe. Alle informatie komt op zijn socials en zijn website.
Vooruitkijken
Momenteel ligt de nadruk bij De Bondt op compositie, maar zijn instrumentpraktijk onderhoudt hij verder. Binnen vijf jaar hoopt hij daarin toch wat progressie te hebben gemaakt. Ook hoopt hij de bariton in zijn composities “iets prominenter” aanwezig te maken in de brassbandwereld.
Of dat binnen vijf jaar tot een bredere verspreiding van het instrument leidt, vindt hij ambitieus om te voorspellen, maar uitsluiten wil hij het evenmin: “Ik kijk enorm uit naar de toekomst en welke projecten nog op mijn pad liggen!”
Zie je Thibault graag live aan het werk, kom dan op dinsdag 6 oktober naar Mortsel: https://www.mortsel.be/activiteiten/detail/7511/de-baritontrompet-in-de-hoofdrol