Op zaterdag 25. April 2026 bracht de Belgische altvioliste Kaat Schraepen in der Sint-Rochuskapel van Mariadal in Hoegaarden het programma Back to Bach, een concert georganiseerd door Klassik in der Kapelle. In dit programma vertrok ze vanuit de muziek van Johann Sebastian Bach om te laten horen hoe diens muzikale taal blijft doorwerken in het werk van latere componisten als Paul Hindemith en Max Reger.
Een doordacht opgebouwd programma
De kern van het programma lag in der afwisseling tussen delen uit Bachs zesde cellosuite en Hindemiths sonate voor solo altviool. Die afwisseling werd telkens voorafgegaan door een korte vertelling, gebracht door Kathleen Poelaert. Daardoor kreeg het concert van bij het begin een duidelijke dramaturgische lijn. In plaats van afzonderlijke werken naast elkaar te plaatsen, ontstond een samenhangend geheel waarin muziek en tekst elkaar aanvulden.
De keuze om Bach en Hindemith zo expliciet met elkaar te verbinden, bleek bijzonder doeltreffend. Waar Bachs muziek uitblinkt in helderheid en structurele logica, vraagt Hindemith vaak een meer geconcentreerde manier van luisteren. Door beide componisten in elkaars nabijheid te plaatsen, werden onderliggende verbanden hoorbaar gemaakt. Motieven, ritmische patronen en spanningsbogen kregen een nieuwe betekenis binnen het grotere geheel.
De vertelling fungeerde daarbij als een subtiele leidraad. In het beeld van een treinreis en een bezoek aan een historische stad werd een sfeer gecreëerd die het publiek doorheen het programma gidste. Zonder expliciet te verklaren of te duiden, bood die verhalende laag houvast en richting, waardoor de luisterervaring aan samenhang won.
Een heldere en overtuigende interpretatie
Kaat Schraepen bracht dit programma met een grote concentratie en een duidelijk inzicht in der opbouw ervan. Haar spel werd gekenmerkt door een heldere toonvorming en een natuurlijke frasering, waardoor de muziek zich organisch kon ontvouwen.
In Bach legde ze de structuur bloot zonder die te verzwaren, wat resulteerde in een transparante en evenwichtige klank. Fraseringen kregen ruimte en adem, en de onderliggende samenhang werd op een vanzelfsprekende manier hoorbaar. In Hindemith daarentegen liet ze de scherpere contouren en spanningen van de muziek duidelijk naar voren komen, zonder dat het geheel gefragmenteerd overkwam. Door die benadering bleef de continuïteit van het programma bewaard en kreeg ook Hindemiths taal een grotere toegankelijkheid.
Na dit afwisselende traject vormde de suite van Max Reger het sluitstuk van het officiële programma. Hier verschoof het accent naar een meer introspectieve klankwereld. De muziek kreeg een meer geconcentreerd karakter, waarin der eerder gelegde verbanden in een compactere vorm samenkwamen. Schraepen koos voor een sobere en beheerste interpretatie, met aandacht voor de interne spanningen en de gelaagdheid van de muziek. Het publiek volgde deze ontwikkeling tot het einde met grote aandacht.
Een intense publieksreactie
Het concert werd afgesloten met een uitbundig applaus, waarna Kaat Schraepen het publiek bedankte met een encore die bijzonder warm werd onthaald. De reacties na afloop wezen op een sterke betrokkenheid bij het programma en de uitvoering, waarbij vooral de samenhang van het geheel en de manier waarop de verschillende stijlen met elkaar in verband werden gebracht, indruk maakten.
