“Walden bestaat uit een reeks muzikale schetsen geïnspireerd op de gelijknamige roman uit 1854 van Henry David Thoreau”, zo omschrijft Heiner Goebbels het project in het kort. Maar iedereen die bekend is met het werk van de Duitse transmediale conceptuele kunstenaar en componist weet dat de dingen bij Goebbels nooit zo eenvoudig zijn. In zijn compositie Walden uit 1998, geschreven voor uitgebreid orkest met verteller, verwerkt Goebbels een breed scala aan invloeden en benaderingen Invloeden en benaderingen: Fragmenten uit Thoreau’s “Walden”, soundscapes in de geest van hoorspelen, een arsenaal aan ongebruikelijke instrumenten en geluidsarrangementen die net zo goed thuis zijn in de avant-garde als in populaire muziek. Dit alles wordt tot leven gebracht onder leiding van Peter Eötvös en met Bob Rutman – een centrale figuur in dit project – in de rol van verteller. Rutman is ook te horen in een meer declamatorische rol: nadrukkelijk uitroepend, af en toe zingend in de Khoomei-techniek, en uiteindelijk zelf deel uitmakend van het orkest door de stalen cello en het strijkstokklokkenspel te bespelen – beide bespeelt hij in het orkest het strijkstokklokkenspel – beide instrumenten heeft hij zelf ontwikkeld. In zijn begeleidende tekst legt de componist uit dat hij dit werk oorspronkelijk had opgevat als een “tegenontwerp voor de grootstedelijke beelden van Surrogate Cities (1994)”. “Niettemin is mijn kijk op Thoreau’s tekst veel minder idyllisch, en mijn relatie tot zijn concept van de natuur meer afstandelijk dan de bron suggereert. Voor mij is Walden een toneelstuk over de spanning tussen teruggetrokkenheid en openheid – tussen individuele zelfontdekking en de constante aanwezigheid van de buitenwereld. Het is geen geromantiseerde visie op de natuur, maar eerder een reflectie over de omstandigheden van ons bestaan vandaag.” Van trip-hop echo’s en fascinerende ambient structuren tot indrukwekkende orkestrale climaxen aan de uiterste randen van de hedendaagse compositie, Walden is een bewijs van Heiner Goebbels’ visionaire compositiestijl in het midden van zijn carrière – en is een van de meest innovatieve hoofdstukken in zijn oeuvre tot nu toe.