Door de twee sonates op. 34 en de 12 Monferrine op. 49 naast elkaar te plaatsen, laat pianiste Giulia Toniolo de breedte van Muzio Clementi’s pianokunst zien. Aan de ene kant staan grootschalige composities, quasi-concertante accenten, contrapuntische energie en een opvatting van de piano als een orkestraal organisme; aan de andere kant de choreografische miniatuur, waarin een Piemontese volksdans wordt omgevormd tot een elegant laboratorium van ritme, evenwicht en klankkleur