In 1696 omschreef de Salzburgse hofdirigent Heinrich Ignaz Franz Biber zijn druk van 7 kamersuites (“Partien”) voor twee strijkinstrumenten en basso continuo als “kunstig melodieus” in verstild Latijn. Deze triosonates zijn van een bijzondere soort, omdat de twee bovenstemmen zich niet beperken tot de typische imitaties die destijds in Italië werden beoefend, maar Biber de solostemmen in een ander licht laat schijnen in virtuoze samenwerking boven het basfundament. Nieuwe klankkleuren worden toegevoegd door het gebruik van viool, altviool en viola d’amore in verschillende combinaties en de “ontstemming” van de snaren (scordatura).