Giovanni Sgambati was in de 19e eeuw een volhardende pionier in de vernieuwing van de Romeinse instrumentale muziek, toen Italië nog steeds werd gedomineerd door het muziektheater. Tussen Pièces lyriques, Nocturnes en Mélodies poétiques wordt de miniatuur een werkplaats van verhoudingen, van de Europese herinnering en van poëzie op het klavier. De erfenis van Liszt en Schumann, het Italiaanse cantabile en een strikt geregelde formele discipline bestaan naast elkaar in dezelfde taal. Er ontstaat een portret van zeldzame verfijning, waarin de 19e-eeuwse salon zich opent voor een gecultiveerde, kosmopolitische en diep Romeinse visie op instrumentale moderniteit.