Deze kamermuziekwerken uit de jaren 1915 tot 1946 tonen Giorgio Federico Ghedini in zijn privé-atelier, waar de studie van vroege modellen dient als materiaal dat wordt omgezet in de taal van de 20e eeuw. Luciano Berio zag in Ghedini een brug tussen de vocaal-instrumentale barok van Italië en het modernisme. De Sette Ricercari, gecomponeerd tijdens de oorlog, heroverwegen de ricercare als een contrapuntische en tonale verkenning, waarbij ze spiegelbeeldige fugavormen bereiken; de Canoni raken aan de twaalftoonstechniek, terwijl ze een innerlijke cantabile behouden. De Elegia drammatica is hier voor het eerst opgenomen.