Onder de afkorting G.O.M.P. presenteert cellist Luca Pincini een soloprogramma waarvan het verbindende element de ruimte tussen mensen en geluiden is die in de bioscoop wordt ervaren, waar nuances van genegenheid, anticipatie en herinnering dicht bij de stilte aan het licht komen. Twee van de hier gepresenteerde werken gaan ervan uit dat juist het “tussenin” de dichtheid van betekenis bewaart en dat de cello, met zijn stem die lijkt op de menselijke adem, dit kan omzetten in klankmaterie. Van de strenge concentratie van Philip Glass en de helderheid van Michiru Ōshima tot het geluidslaboratorium van Ennio Morricone en het introverte “Au revoir”, een compositie van de cellist.