Een gelukkiger combinatie van poëzie en virtuositeit is nauwelijks voorstelbaar: de 20-jarige Frédéric Chopin had de twee concerten nog in Warschau gecomponeerd voor zijn veelgeprezen debuut in Parijs. En Christian Zacharias weet als geen ander de intieme en extraverte momenten van deze muziek tot hun recht te laten komen. In de „Preziosa“-reeks van MDG zijn Chopins pianoconcerten opnieuw uitgebracht, opnieuw gemixt en zorgvuldig gemasterd, en nu voor het eerst verkrijgbaar op Super Audio CD – voor een typisch MDG-geluidservaring die je van top tot teen een goed gevoel geeft.

Dat de opname uit 2003 nog net zo fris klinkt als op de eerste dag, is niet alleen te danken aan de fenomenale prestatie van de artiesten, maar ook aan de zorgvuldigheid en nauwgezetheid waarmee de opname tot stand is gekomen. Zoals altijd bij Preziosa geeft labelbaas Werner Dabringhaus boeiende en vermakelijke inzichten in het ontstaansproces.

De artiesten kunnen zich volledig in de muziek onderdompelen, wat van de eerste tot de laatste noot voelbaar is. Bijzonder ontroerend: de persoonlijke momenten in de langzame middendelen stralen een intimiteit uit die rechtstreeks het hart raakt, waaronder de onvervulde romance van een »droom in een mooie, maanverlichte lentennacht«…

Christian Zacharias was jarenlang chef-dirigent in Lausanne; de opname van de Chopin-concerten is een van de hoogtepunten van een uiterst vruchtbare samenwerking. De manier waarop het orkest het podium vrijmaakt voor de solisten is een waar genot: een samenwerking die puur plezier schenkt!

Recensies

„(++++) Een absolute aanrader.​ Soms kan een zaak die je na aan het hart ligt evenveel werk als liefde betekenen.​ Dat lijkt het geval te zijn bij deze opnames van Chopins pianoconcerten met Christian Zacharias – zoals blijkt uit de buitengewoon boeiende en informatieve toelichting van Werner Dabringhaus.​ Deze opnames dateren uit 2003 (Concert nr. 2) en 2004 (Concert nr. 1) en worden nu uitgebracht op MDG Preziosa, een soort ‘archief’-label binnen het bedrijf.​Wie denkt dat klassieke opnames vooral draaien om het plaatsen van microfoons en het spelen met een paar knoppen of volume- en balansregelaars hier en daar, waarna de musici gewoon hun gang kunnen gaan, wordt door Dabringhaus’ beschrijving van de complexiteit van deze specifieke opnames van het tegendeel overtuigd.​ Daarin komt van alles aan bod, van de onmogelijkheid om de airconditioning in de regiekamer te gebruiken tot de noodzaak om de instrumenten anders op te stellen om het geluid in een theaterzaal die niet was ontworpen voor orkestuitvoeringen nauwkeurig vast te leggen – en dat alles, nadat de opnamelocatie aanvankelijk niet kon worden gevonden vanwege onnauwkeurige kaartgegevens.​ Dabringhaus’ herinneringen vormen een goed verteld verhaal over gebeurtenissen die achteraf gezien amusant en gedenkwaardig zijn.​.​. Ze bieden een bredere context dan luisteraars doorgaans krijgen om te begrijpen hoe een bepaalde opname tot stand is gekomen die anders misschien niet de moeite waard zou zijn geweest.​Dit alles zou natuurlijk niet van groot belang zijn als het muzikaal gezien niet de moeite waard was geweest om de uitvoeringen​.​.​ voor de uitgave in SACD-formaat opnieuw te masteren.​ Gelukkig maakt Christian Zacharias’ gevoel voor Chopin, zowel als pianist als dirigent van het Orchestre de Chambre de Lausanne, deze uitgave tot een zeer de moeite waard ervaring, die van het publiek geen enkele voorkennis over de ontstaansgeschiedenis vereist om het diep te laten onderdompelen in de hoogwaardige interpretaties.​“ (transcentury.​blogspot.​com)

„Naast de pianoconcerten van Schumann en Brahms behoren die van Frédéric Chopin zeker tot de meest gespeelde in de concertzalen van dit land.​ Er zijn talloze opnames, die vaak slechts minimaal van elkaar verschillen.​ Wat deze opnames, die al meer dan twintig jaar geleden zijn gemaakt, boven de rest doet uitstijgen, is vooral de vertaling van wat Robert Schumann waarschijnlijk als ‘poëtisch’ zou hebben omschreven en wat zich in deze twee vroege werken van Chopin vooral in de langzame middendelen openbaart.​ Want terwijl de buitenste delen niet in de laatste plaats als virtuoze showstukken zijn bedacht, zijn de twee Larghetti veel intiemer en klankmatig subtieler van aard.​ En juist op dit punt komt de grote inleving en dynamische genuanceerdheid van het spel van Christian Zacharias tot uiting.​ Hij laat dit ‘poëtische idee’ schitteren en tegelijkertijd de piano zingen.​ Zo kleurrijk, gevoelig en klankmatig fijn genuanceerd zou men Chopin altijd willen horen.​“ (Klassik Festival) Stereoplay 07/05: »Het onmiskenbare speelplezier komt direct tot uiting in elegantie en in een even zinvolle als mooie frasering; de delicate articulatie en de fijne klank zijn er volledig op gericht de muziek tot klank te laten komen.​«

„Chopins pianoconcerten zijn de perfecte versmelting van virtuositeit en diepe expressie. In deze opname brengt Christian Zacharias elk intiem en uitbundig moment met een ongeëvenaarde gevoeligheid tot leven.​ De luisteraars worden betoverd door de lyrische diepgang en de poëtische nuances van elke beweging.​Zacharias’ jarenlange samenwerking met het Orchestre de Chambre de Lausanne komt in deze opnames volledig tot zijn recht.​ Het orkest zorgt voor een aandachtige, fijn afgestemde begeleiding die de interpretatie van de pianist tot zijn recht laat komen.​ Deze synergie verandert elke passage in een levendige, emotioneel meeslepende muzikale dialoog.​“ (HRAudio.​net)