Wat op 2 maart 2025 begon met het aantreden van veel veelbelovende jonge talenten kreeg zaterdag zijn bekroning in DeSingel. De winnaars van de tweejaarlijkse Pianowedstrijd voor de Jeugd Cantabile kregen een podium.
De organisatie was in handen van Lions Club Kontich-Zuidrand, die weer eens haar motto ‘We serve’ waarmaakte. Deze keer ging de volledige opbrengst van de avond, 7.500 euro, naar de vzw Zonnekamp, die elk jaar, met als slogan ‘Alles voor de gasten’ een tiendaagse zomervakantie organiseert voor jongeren met een beperking en zo ook de ouders wat ademruimte biedt.
Mia, Raffaello, Bill
De eerste die plaats nam aan de Bechstein vóór het Limburgs Orkest – Jeugd en Muziek was de frêle Mia Zhou. Van haar deelname in de categorie tot 13 jaar onthielden we dat, naast piano spelen, zwemmen hoog op haar agenda staat. En, ja, Mia sloeg zich als een vis in het water door het eerste deel van het Pianoconcerto nr. 11 Hob. XVIII/11 in D dat Joseph Haydn op haar maat zou kunnen gecomponeerd hebben en dat ze afrondde met een speelse coda. Met nog iets meer aandacht voor de dynamiek in het werk, wat meer verschil tussen ‘forte’ en ‘piano’, gaat deze prille tiener een mooie toekomst tegemoet.
Verliet Mia Zhou nogal onwennig het podium, dan straalde Raffaello Giannini heel wat meer zelfzekerheid uit. Deze tengere prijswinnaar in tal van nationale en internationale wedstrijden, die in Lausanne al met Martha Argerich op het podium stond, speelde Chopin 1. En, in zijn zwart fluwelen vest leek hij ook op Chopin. Sergei Redkin is zijn leraar, Jean-Claude Vanden Eynden zijn mentor, hij is leerling aan het Brussels Conservatorium, aan het Heilig Hartcollege in Tervuren en aan de Academie voor Schone Kunsten in Overijse, maar ook talenknobbel en kei in wiskunde.
Rustig en beheerst concentreerde hij zich tijdens de inleiding op het langzame tempo dat dirigent Wouter Lenaerts het orkest oplegde en dat de verschillende thema’s goed tot hun recht bracht. En toen zette Raffaello in, beslist en perfect zoals aangeduid, allegro maestoso. Wouter Lenaerts, broer van … , deed zijn duizelingwekkend palmares alle eer aan door zijn inleving en vlotte samenwerking met al dat jong geweld, waar cellist Mattias Windmolders zich af en toe onderscheidde.
Rachmaninov
Toen Klara-stem Anne-Marie Segers de laureaat van Categorie C (16 tot 19 ) aankondigde, verwees ze naar wat Bill Dewispelaere aan Klassiek Centraal bekend had: “Muziek betekent alles voor mij”. En dat was vooral Russische muziek, Rachmaninov in het bijzonder. Hoe jong ook, Bill zwichtte niet voor de populariteit van Rach 3. Ook niet voor Rach 2. Neen, hij kiest overtuigd voor Rachmaninov 1 dat veel minder vaak aan bod komt. Ondertussen bleek dat Valère Burnon, derde in de vorige Elisabethwedstrijd, er net zo over denkt: dit minder gespeelde Concerto zit vol energie en is diep emotioneel.
Mooi is dit werk, dat zeker, maar toch iets minder toegankelijk en vol gevaarlijke passages. Uit de soms complexe orkestpassages slaagde Bill erin de bovenaardse melodieën te distilleren. Met dank aan zijn veelzijdig culturele familiale nest en aan zijn leraars Nikolaas Kende en Aäron Wajnberg.
Apotheose
Mia Zhou, Raffaello Giannini en Bill Dewispelaere kunnen nu al dromen van een zo schitterende carrière als die van de ster na de pauze, Roberto Giordano. Toen hij in 2003 vierde werd in de KEW, speelde hij mij letterlijk van mijn sloffen. Repertorium of transcripties, hij is van alle markten thuis en imponeert door zijn vrijheid van vertolking. Als apotheose van de avond speelde hij het Tweede Pianoconcerto van Liszt. Ook hier bewees hij een ware ‘dichter op de piano’ te zijn.
