Ruim 10 jaar is het geleden ondertussen dat de gebroeders Avanesyan (viool en cello) en de pianist Khachatourian concerteerden in het kader van de voormalige uitmuntende concertreeks ‘Podium Jong Talent’, georganiseerd door Carlo Schreiber in DeSingel (Antwerpen). Ze stonden toen nog voor hun grote doorbraak op de internationale podia. Een klein publiek maakte kennis met hoogbegaafde uitvoerders. Nu is er een nieuwe opname met vioolsonates van Johannes Brahms en die moet (!) je in huis halen…
Of we de cd misschien wat aandacht zouden willen en kunnen geven op Klassiek Centraal, zo luidt de beleefde en bescheiden vraag. Ashot Khachatourian vraagt het voorzichtig. Zo komen we tot een heel gesprek, dat meer gaat over zijn onvervangbare mentor, het Portugese pianowonder Maria João Pires dan over de cd en over ‘het’ concert, juist! Ineens komt het uit de menselijke harde schijf naar voor. Jullie! Jazeker. Brahms? Stuur de cd maar op… De Armeense violist Hrachia Avanesyan heeft een sterke band met ons land opgebouwd waar hij op zijn 17 jaar terechtkwam en ging studeren aan het Brussels Koninklijk Conservatorium en later bij de Muziekkapel Koningin Elisabeth. Ashot Khachatourian, familie van de componist, is eveneens Armeniër en even verknocht geraakt aan ons land van waaruit hij de wereld rondtrekt om concerten te geven als solist, begeleider of lid van een kamermuziekensemble.
De kamermuziek van Johannes Brahms (1833-1897) behoort tot het mooiste en intiemste uit zijn rijke oeuvre. Het is moeilijk voor te stellen hoe hij evolueerde in expressie tussen de lieftallig, zeemzoet inzettende Sonata nr. 1 Op. 78 en de Sonata nr. 3 Op. 108 die veel energieker en opstandiger is. Op een of andere wijze geven geniale kunstenaars zich bloot in hun werk. Bewust? Onbewust? Er kunnen kilometers teksten aan gewijd worden, maar wat we er ook mogen van denken en uit filteren, we hebben het bij de besluiten mogelijk totaal verkeerd want er is maar één die het weten kon en dan nog… Hoe dan ook, het is schitterende muziek die veel breekbaarder is dan je kan vermoeden. Alleen de beste musici kunnen deze sonates naar behoren uitvoeren en of dat met dit duo het geval is!
1.000 woorden kunnen misschien veel zeggen en omschrijven, maar het blijft altijd moeilijk om iets dat tot de perfectie behoort, zo te beschrijven dat je als lezer de uitvoering als het ware al hoort. Deze uitvoering ontroert, zeker in de eerste sonata. De tweede en derde hebben meer karakter, meer overtuiging, maar gaan eveneens diep in de emotionele wereld van de menselijke ziel. Geven beide uitvoerders zichzelf ook wat bloot zoals Brahms met deze werken?
Waan je bij het beluisteren even Brahms zelf, zet je met gesloten ogen in je gemakkelijkste zetel en doe het enige wat kan: genotvol luisteren. Eenvoudig of complex, breed gebonden of staccato, van de zachtste pianissimo tot de felste fortissimo, het is er allemaal in een alles overheersend evenwicht, gevoelsgeladen en dromend…
