Er zijn van die seizoensbrochures die je doorbladert en weer wegstopt. En er zijn er die je meteen aan het plannen zetten. Die van het Orchestre Philharmonique Royal de Liège – voor velen kortweg het OPRL – valt zonder twijfel in de tweede categorie.
Maar laat je niet misleiden door het motto Un orchestre, mille couleurs. Die duizend kleuren zijn geen marketingslogan. Ze beschrijven een echte artistieke filosofie: traditie niet als erfgoed dat zorgvuldig onder glas wordt bewaard, maar als materiaal in beweging. Meer dan honderd concerten, negentien thematische parcours, en een dramaturgische samenhang die dat allemaal bijeenhoudt. Dat is geen windowdressing. Dat is een duidelijke artistieke visie.
Bringuier bouwt voort
Muzikaal directeur Lionel Bringuier – de charismatische Fransman die het orkest het voorbije seizoen merkbaar heeft opgestuwd – begint aan zijn tweede seizoen met een duidelijke maar niet dwingende richting. Het grote repertoire krijgt zijn volwaardige plaats: Rachmaninov, Brahms, Mahler, Tsjaikovski, Shostakovich, Saint-Saëns en Mozart schitteren op de affiche. Maar Bringuier is te nieuwsgierig om het daarbij te laten. Philip Glass, Danny Elfman, Jonny Greenwood, Steve Reich en John Adams – componisten die de grenzen van het klassieke opentrekken – krijgen minstens evenveel podiumruimte.
Wat opvalt in de grote symfonische cyclus is precies die weigering om zich tot één stijl te beperken. Het OPRL presenteert zich als een open systeem waarin Franse symfonische traditie, laatromantische grootvormen en Amerikaanse hedendaagse stemmen elkaar niet verdringen maar moduleren. Helder opgebouwd, maar open in esthetiek.
Carlos Simon als structurele tegenstem
De creatieve sleutel van het seizoen is Carlos Simon, een Amerikaanse componist die als compositeur en résidence aan het werk gaat. Zijn muziek – geworteld in Afro-Amerikaanse tradities, spirituals en jazz – fungeert niet als exotische toevoeging of verplicht actualiteitsluikje, maar als volwaardige tegenstem binnen het repertoire. Beethoven en Simon bestaan niet naast elkaar op de affiche: ze worden bewust binnen hetzelfde spanningsveld geplaatst.
Zijn nieuwe creatie gaat in wereldpremière op 8 en 9 oktober, met niemand minder dan Hilary Hahn als soliste. Als dat geen statement is.
Een sterrenhemel van solisten
De lijst van solisten is indrukwekkend en divers. Behzod Abduraimov opent het seizoen op 17 september met het Eerste pianoconcerto van Tsjaikovski. Joe Lovano brengt op 25 september een hommage aan John Coltrane – honderd jaar na diens geboorte – in wat belooft een avond te worden die jazzminnende klassiekfans én klassiekliefhebbende jazzfans tegelijk naar de Salle Philharmonique trekt. Ton Koopman dirigeert op 3 oktober Mozart en Beethoven op authentieke wijze. Evelyn Glennie slaat in maart op haar percussie in het Concerto van Jennifer Higdon, in een programma rondom Steve Reich.
Voor de pianorecitals zijn er Benjamin Grosvenor (29 november), Anna Vinnitskaya (24 januari) en Kirill Gerstein (4 april). Maar die recitals zijn meer dan een bijlage bij het grote symfonische verhaal. In de intieme context van een soloconcert verschuift het perspectief volledig: de piano als geconcentreerd orkest in miniatuur. Vergeet daarbij ook de orgelrecitals op het authentieke Schyvenorgel niet, waarbij de zaal zelf als resonantieruimte functioneert. Duizend kleuren, maar dan in extreme concentratie.
Het publiek als medeprogrammeur
Ook in de publiekswerking vertaalt zich diezelfde filosofie van meervoudigheid. L’Heure Symphonique wordt vernieuwd: concerten om 19u, compact gehouden op ongeveer zestig minuten. Geen vereenvoudiging, maar een herdefiniëring van intensiteit. Music Factory benadert repertoire bijna laboratoriumachtig. OPRL+ zoekt de kruisbestuiving met andere kunsten. De gratis concerten – Musique à midi op dinsdag, de Hors-série evenementen – zorgen ervoor dat de drempel naar de Salle Philharmonique ook letterlijk laag blijft.
En dan is er het à-la-carteabonnement, waarbij de luisteraar niet langer vastzit aan een vooraf bepaald seizoenspakket maar zelf een parcours samenstelt. Het orkest verschuift daarmee van institutionele programmering naar een model van gedeelde curatie. Wie dat theoretisch vindt klinken: het betekent gewoon dat je zelf kiest wat je wil horen, en dat het OPRL je daarin serieus neemt.
Waarom Luik de reis waard is
Voor klassiekliefhebbers in België is de Salle Philharmonique eigenlijk een publiek geheim. Luik ligt voor de meeste Vlamingen dichter dan men soms denkt, en de zaal heeft iets wat niet vanzelfsprekend is: een akoestiek, een architectuur, een sfeer die een concertgebouw pas echt tot leven brengt. En nu ook een orkest dat weigert een monument te zijn.
Onder Bringuier is het OPRL minder een eindpunt geworden dan een doorstroom van kleuren, spanningen en herinterpretaties – een werkplaats eerder dan een tempel. Als die ambitie zich ook op het podium vertaalt in dezelfde precisie en nieuwsgierigheid als in de programmatie, dan wordt dit geen seizoen dat simpelweg wordt “gepresenteerd”. Dan is het een seizoen dat zich ontvouwt – avond na avond, kleur na kleur.
Individuele tickets gaan vanaf 8 juni in verkoop. Abonnementen zijn al beschikbaar. Wie al zeker weet dat Hilary Hahn in oktober of Nelson Goerner in april in de agenda niet mag missen, wacht beter niet.
