Vierde halve finaledag – avond
programma
Leopold Hofmann – Concerto in D Badley D3
Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, dir. Vahan Mardirossian
De pas 19-jarige Anna Meiperiani bevestigt de kwaliteiten die ze eerder tijdens het recital al liet zien en versmelt volledig met haar instrument. Onverwacht klonk haar eigen stem plotseling op als de muziek der sferen en voegde zich seconden lang bij de cellostem. Met haar charismatische uitstraling zorgde ze opnieuw voor veel opschudding, ditmaal met een concerto dat een hele uitdaging blijft, niet in het minst vanwege de hoge tessitura. Ze benadert dit klassieke werk met een ongelooflijke artistieke volwassenheid. Wordt zij finaliste?
programma
Anton Kraft – Concerto in C op. 4
Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, dir. Vahan Mardirossian
Alvaro Lozano Cames die volharding en doorzettingsvermogen toonde, gaf in het klassieke concert blijk van een meesterlijke techniek en een uitmuntend artistiek talent en wist ons nogmaals te charmeren. Hij en zijn cello met karakter, waar hij zeker erg aan gehecht is, laten ongetwijfeld een onvergetelijke indruk achter, maar zal deze jonge bekwame musicus – die opnieuw bevestigt – het erfgoed instrument van Pablo Casals ontvangen, dat aan de eerste prijswinnaar is beloofd?
programma
Claude Debussy – Sonate in d
Harold Noben – Caffeine
Alfred Schnitke – Sonate n. 1 op. 129
Maria Zaitseva Sr, pianobegeleider
De interpretatie van de gekozen stukken draagt haar persoonlijke stempel. Ze getuigt van dezelfde expressiviteit en bevestigt alle kwaliteiten die ze eerder al heeft laten zien. Dit keer valt een verbetering in haar podiumpresentatie op, waarschijnlijk dankzij de steun die ze krijgt doordat haar moeder op de piano begeleidt. Ze erkent op indirecte wijze een traditie die een onderliggende basis van stabiliteit vormt en zo een uitgangspunt creëert van waaruit zij het repertoire benadert.
programma
Zoltan Kodaly – Capriccio per violoncello solo
Harold Noben – Caffeine
Francis Poulenc – Sonate voor cello en piano FP 143
Katsura Mizumoto, pianobegeleider
Isaac Lottman zweefde opnieuw op de wolken tijdens zijn celloreis die hij door het recital maakte. Met de vrije en vaste vorm van het Capriccio, bedacht om de cellotechniek te bevorderen, met het opgelegde proefstuk Caféine en met de minder bekende sonate van Poulenc, waarin echo’s van de 17de en 18de eeuw doorklinken, overstijgt de musicus de tijd en plaats van de uitvoering en zweeft hij weg naar een mysterieuze bron, waar hij reserves vindt die oneindig en onuitputtelijk lijken.
