Het was aangekondigd als een concert van de Franse pianiste Elodie Vignon, ingeleid door de Italiaanse musicoloog Andrea Malvano, allebei kenners van Debussy. Dat werd het niet.
Malvano was verhinderd, Vignon was er wél en zou dan zelf over haar grote idool spreken. En ja, waarom niet als je recent een dubbel CD hebt uitgebracht met de titel “Monsieur Debussy”. Dan moet je toch alles weten over die componist en dat willen vertellen.
Voor de uitvoerder bij een CD recensie worden vaak superlatieven bovengehaald, voor de componist volstaat meestal een eervolle vermelding. Maar dat is toch té min voor Claude Debussy. Wat heeft die Fransman niet betekent voor de evolutie van de muziek in zijn tijd? Vaak horen we beweren dat Stravinsky met vooral zijn “Sacre du printemps” de gangmaker was van het modernisme in de muziekgeschiedenis. Maar was het niet eerder tijdgenoot Debussy die met zijn nieuwe, onontgonnen klanken zorgde voor dé breuk in die geschiedenis? Zeker en vast, zegt onze pianiste: “ Le Sacre was 1913, Debussy met zijn “Prélude à l’après-midi d’un faune” was al 1894. Voor Boulez is dat het eerste stuk in de opmars naar het modernisme. Daarmee nam muziek een andere wending, muziek werd intuïtief, je wordt ondergedompeld in een nieuw universum, er is geen verhaal meer, zijn muziek wekt alle zintuigen en tart je verbeelding, je ruikt de geuren, je voelt de golven over je glijden, de sneeuw knisperen onder je voeten, mist en nevel omarmen je, je hoort de natuur…” Je hoort Elodie Vignon het ook zo spelen, heel geconcentreerd, zonder weidse gebaren, bijna onbewogen, maar met grote intensiteit én virtuositeit.
Alhoewel het in het stemmige zaaltje van het Instrumentenmuseum nog middag is, worden ”Les sons et les parfums qui tournent dans l’air du soir “ inderdaad pianistiek heerlijk tot leven gewekt. Vignon strooit bijna improvisatorisch en langoureus, losse noten in die avondlijke sfeer. Het komt uit het eerste boek met “Préludes” waarvan de titel ontleend is aan een dichtregel van Baudelaire. Een pareltje van nog geen paar minuten. Er glanzen en glinsteren nog andere pareltjes zoals dat “Les poissons d’or” uit zijn “Images”. Een briljant werkje, sprankelend gespeeld. Je hebt geen verbeelding nodig om je meteen ondergedompeld te weten als een dartelende vis in woelig water. Het is ook één van die vele miniaturen uit haar pas gepubliceerde dubbelalbum “Monsieur Debussy”.
In haar concertprogramma was er plaats voor twee andere componisten. Eerst een stukje Chopin, wiens gevoelige pianomuziek vaak een inspiratiebron was voor Debussy: pure klankpoëzie met dat onmiddellijk herkenbare Chopin-idioom. Vignon speelt het heel ingetogen, zonder enige exuberantie. Volgde nog een eerbetoon aan Albeniz, zowel professioneel als persoonlijk een intieme vriend van Debussy. Het was ook wonderlijk om zien én horen hoe subtiel de pianiste omging met de pedalen om al die prachtige klanken te laten resoneren. Dat kon ze niet beter illustreren dan met ons die verscheidenheid aan mogelijkheden te laten horen uit zijn “Children’s Corner” : bruuske syncopen, stille nuances, vrolijke melodietjes, die levendige “cake-walk” van werkjes.
Afsluitend kwam er natuurlijk nog dat overbekende “Claire de Lune” uit zijn “Suite bergamasque”. Een “schlager” die je overal vindt en hoort? Ja, maar schlagers zijn nu eenmaal successtukken, een hit, kortom van het beste. Maar wat een verdienste van Madame Vignon om ook aandacht te vestigen op al dat minder bekende werk voor solopiano van “Monsieur Debussy”, het eerste album van een integrale van dat oeuvre.
