Jarenlang hadden de Nederlandse operarecensente Basia Jaworski en Klassiek Centraal vriendschappelijke, collegiale relaties. Ze was een opmerkelijke dame, altijd blijgezind en met een scherp, eerlijk oordeel over wat ze net gehoord en gezien had. Inhoudelijk akkoord of niet, de babbel was altijd verhelderend, opwekkend, leerzaam, hartelijk.
Nederland verliest met haar een van de belangrijkste recensenten wat de opera in het bijzonder betreft. Met wie had ze geen contact? Wie hoorde en zag ze niet? Wie becommentarieerde ze niet? De laatste jaren ging het wat minder, Basia was lang ziek, maar ondanks de aanslepende toestand deed ze zo goed en zo kwaad het kon verder. De laatste maanden bonden haar aan het ziektebed. Helaas, daar zou ze afscheid nemen van de wereld. Je zou geen nieuwe dingen meer van haar lezen. Schrijven, niet alleen over muziek, was nu eenmaal haar ding al had ze evengoed pianiste kunnen worden. In haar jonge jaren werd ze als wonderkind van de piano bestempeld. Ondanks haar niet Nederlandstalige opvoeding werd ze een virtuoze in het geschreven Nederlandstalige woord waarmee ze de muziek jarenlang diende. Deze verstandige, vrijgevochten artistieke vrouw droeg een enorme kennis uit over de klassieke muziek in het algemeen en zeker de opera.
Waren er meer dergelijke critici, dan zou de wereld er beter op worden. Het was bij haar nooit ‘beter weten dan’, maar weten door absorberen, luisteren, kennis overdragen, gevoelens delen en zo eerlijk en puur mogelijk zijn. Dat is niet zo eenvoudig want muziek beluisteren en ervaren blijft altijd wel wat subjectief, is soms o zo persoonlijk.
Wie meer wil lezen over deze kleurrijke dame, kan via deze link bij Operamagazine terecht. Aan Basia houden we, zoals iedereen, de beste herinneringen. Mogen haar teksten nog lang inspireren en meer mensen bij het operagebeuren betrekken.
