Zesde halve finaledag – namiddag
programma
Anton Kraft – Concerto in C op. 4
Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, dir. Vahan Mardirossian
Zeller blinkt uit in artistieke expressie, beheersing, evenwicht, vloeiendheid en precisie van de linkerhand, vasthoudendheid in zijn strijkbewegingen en het vermogen om de ideeën en de ‘wiskunde’ die de componist in de partituur heeft verwerkt, muzikaal te interpreteren. De cellist maakt optimaal gebruik van het feit dat dit klassieke concerto precies in zijn eigen culturele ruimte en context is ontstaan, waardoor hij des te beter in staat is om sprekende, elegante schoonheid uit te stralen door middel van evenwicht, symmetrie en stabiliteit.
programma
Leopold Hofmann – Concerto in D Badley D3
Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, dir. Vahan Mardirossian
Met zijn interpretatie van het Hoffman-concert, waarin de cellosolist ruimschoots de kans krijgt om zijn expressiviteit te tonen, bewijst Andrew Ilhoon Byun in overvloed zijn plaats in de geavanceerde ronde van de wedstrijd. Door de klankkwaliteit en de uitmuntendheid van zijn techniek, die vooral in de hoge registers tot uiting komt, samen te brengen, legt hij indirect zijn topniveau van training en ervaring bloot en bevestigt hij onophoudelijk de redenen voor de erkenning van de verdiensten van zijn training en uitvoering.
programma
César Franck- Sonate in A FWV 8
Harold Noben – Caffeine
Antoine de Grolée, pianobegeleider
De keuze voor Frank paste uitstekend bij Clara Dietlin, aangezien ze blijk geeft van diepgaande reflectie op de stukken en de filosofie en lyriek die in de compositie vervat zitten. De sonate in vier delen, die qua techniek en emotionaliteit zeer gevarieerd is, werd met meesterschap en kunstzinnigheid vertolkt. Dit doet me ook denken aan de inspanningen die tegenwoordig worden geleverd om de cello weer onder de aandacht van het publiek te brengen, na een poverdere aanwezigheid in de kamermuziek hier in België. Haar volwassenheid en visie ondersteunden haar in de Caffeine-oefening, een voortreffelijke, meesterlijke interpretatie van het stuk, de beste die we tot nu toe hebben gehoord. De grenzen van het cellospel worden hier op de proef gesteld, verwijzend naar de hedendaagse staat van opgeschorte communicatie, zoals gepresenteerd door de componist Harold Noben.
programma
Harold Noben – Caffeine
Gyötgy Ligeti – Sonate voor cello solo
Johannes Brahms – Sonate n. 1 in e op. 38
Dana Protopopescu, pianobegeleider
Dilshod Narzillaev speelt met een soort artistieke puurheid en eigenzinnigheid. Zo kon hij alle spanningen van de compositie ‘Caffeine’ op prachtige wijze overbrengen. Bij Ligeti klonken in het tweedelige stuk de botsingen tussen beschavingen, die etnografische tradities verstikken in een streef vreemde erfenissen te koesteren. In Brahms’ driedelige sonate versmolt hij met zijn cello tot een geheel van onberispelijke esthetiek en techniek, met een voortreffelijke celloklank.
