(English version below)
En dan heb je van die momenten: hoe is het mogelijk… maar tegelijkertijd o zo fijn. Je denkt dat je de oude muziek-scene ondertussen wel een beetje kent en dan – oeps – staat daar plots iemand van wie je denkt: hoe heb ik hier in godsnaam nog nooit van gehoord?
Het gebeurde in het MA Café.
Na het avondconcert stond ik voor een kleine keuze. Zou ik nog naar het gratis avondconcert in het café gaan, of zou ik toch maar de rit naar Antwerpen aanvatten? Het werd het eerste. Ik vroeg wel beleefd aan de kranige portierster – die zich tijdens het concert overigens uitstekend van haar taak kweet – of er, mocht ik toch vroeger willen vertrekken, een andere uitgang was dan vlak voor de artiest. Respect is tenslotte het minste wat je kunt bieden bij een gratis concert.
Maar die vraag bleek al snel zonder voorwerp.
Toen Jonatan Alvarado zijn eerste noten zong, was het duidelijk: ik bleef.
Jonatan Alvarado is een Argentijnse zanger en luitist, gespecialiseerd in de traditie van het zelfbegeleid zingen. Hij studeerde klassieke zang en luit aan het Conservatorium van Amsterdam en is onder meer muzikaal leider van Seconda Pratica, een ensemble dat zich toelegt op renaissance en vroege barok, met bijzondere aandacht voor repertoire uit Latijns-Amerika. Hij werkt daarnaast samen met verschillende gerenommeerde ensembles uit de wereld van de oude muziek.
Dat is de keurige biografische versie.
Maar eigenlijk vertelt die weinig over wat er zich in dat café afspeelde.
Want Alvarado heeft iets wat je niet zomaar uit een curriculum vitae haalt. Hij zingt oude muziek niet alsof ze in een vitrine ligt. Hij maakt er iets van dat hier en nu gebeurt.
En toen moest ik onvermijdelijk even denken aan Marco Beasley.
Niets is erger dan artiesten met elkaar vergelijken, want elke artiest heeft zijn eigenheid. Maar het retorische talent, het natuurlijke vertellen met muziek, de manier waarop een stem een verhaal wordt: daar zat voor mij iets van dezelfde magie in.
En ook de omgang met het publiek. Open. Toegankelijk.
“Klapt u maar wanneer u wilt.” Hoe aangenaam kan het zijn?
Het café hielp daar natuurlijk bij. Dit was geen concertzaal waarin de afstand tussen artiest en publiek bijna vanzelf wordt gecreëerd door een podium, rijen stoelen en een gepast stilzwijgen. Hier zat je dicht op de muziek. Je voelde bijna hoe Alvarado contact zocht met de mensen voor hem. En hij had duidelijk geen behoefte om zich achter de ernst van de oude muziek te verschuilen.
Wat hij precies allemaal zong, heb ik eerlijk gezegd niet allemaal kunnen reconstrueren. Het ging van Argentinië naar Peru – waar oude codices ook een schat aan repertoire bevatten – en vervolgens naar Spanje en Portugal. Er waren priesters die blijkbaar graag met het vingertje wijzen, een recept met dertig eieren, geliefden die elkaar op de Taag niet ontmoeten…
Enfin.
Ik heb vooral het gevoel dat ik een deur heb opengezet naar een wereld waar nog heel veel te ontdekken valt.
Alvarado beweegt zich door eeuwenoude muziek, via manuscripten en mondelinge tradities, maar doet dat zonder ooit het contact met een hedendaags publiek te verliezen. Hij zoekt niet naar de afstandelijke, ‘gecultiveerde’ klassieke manier van zingen die oude muziek soms zo ongenaakbaar kan maken. Integendeel: zijn stem blijft rechtstreeks, retorisch en idiomatisch.
Hij laat oude muziek klinken alsof ze niet oud ís. Je hoeft niet eerst te weten uit welke codex iets komt, wie de componist was of in welk jaar het werd geschreven. Je moet eerst willen luisteren.
Jonatan Alvarado kan met gemak een avondvullend programma vullen waarin muziek en verhalen elkaar voortdurend afwisselen. De muziek die hij meebracht, riep beelden op. Argentinië, Peru, Spanje, Portugal. Kerken en straten, priesters en geliefden, de Taag, recepten en verhalen. Je zag het bijna voor je.
En dan was er het slot.
Alvarado deed een moedige poging om het aanwezige publiek – dat je bezwaarlijk van Zuid-Europese flegmatiek kunt verdenken – een Argentijns lied te laten meezingen.
En ja. Het is gelukt. Ongeveer toch. Want dat Spaans… da’s toch niet zo eenvoudig op het zicht!
Maar ook dat was tekenend voor de hele avond. Geen afstand, geen ‘nu gaan we samen participeren omdat dat in het concept past’. Gewoon: zing mee. En het publiek deed het.
Dit is geen recensie maar een ontdekking!
Ik ging naar het MA Café omdat ik nog even twijfelde of ik wel zou blijven.
Ik bleef.
En ik ontdekte Jonatan Alvarado.
Beste lezers, verontschuldig me mijn enthousiasme. Maar ga zelf eens snuisteren in zijn digitale wereld. Beluister wat hij doet, kijk wat hij brengt, ontdek zijn repertoire.
Ik ben er vrij zeker van dat u minstens even snel gecharmeerd zult zijn.
En mocht Jonatan Alvarado nog eens ergens in een café, kerk of concertzaal opduiken:
blijf!
foto’s: MAfestival / Laia Van den Borre
concert: vrijdag 7 augustus 2026, MA cafe, Brugge
English version:
Jonatan Alvarado: Sometimes, You Simply Have to Stay
And then there are those moments: how is it even possible… and yet so utterly delightful.
You think you know the early music scene reasonably well by now, and then, out of nowhere, someone appears and makes you wonder: how on earth have I never heard of this person before?
It happened at the MA Café.
After the evening concert, I found myself facing a small decision. Should I stay for the free late-night concert in the café, or should I start the drive back to Antwerp? I chose the former. I did politely ask the formidable door attendant, who had done an excellent job throughout the concert, whether there was another exit in case I decided to leave early, rather than having to walk directly in front of the performer. After all, respect is the very least one can offer at a free concert.
As it turned out, the question quickly became irrelevant.
The moment Jonatan Alvarado sang his first notes, it was obvious:
I was staying.
Jonatan Alvarado is an Argentine singer and lutenist specializing in the tradition of self-accompanied singing. He studied classical voice and lute at the Conservatorium van Amsterdam and serves, among other roles, as the musical director of Seconda Pratica, an ensemble devoted to Renaissance and early Baroque music, with a particular focus on repertoire from Latin America. He also collaborates with several renowned ensembles in the world of early music.
That is the neat biographical version.
But it tells you very little about what actually happened in that café.
Because Alvarado possesses something you will never find on a résumé. He does not perform early music as though it were a precious artifact displayed behind glass. He makes it feel like something that is happening here and now.
And inevitably, my thoughts drifted for a moment to Marco Beasley.
Comparisons between artists are rarely fair, because every artist has a unique voice and personality. Yet there was something of the same magic here: the rhetorical artistry, the natural gift for storytelling through music, the way a voice can become a narrative in itself.
The same could be said of his relationship with the audience. Open. Accessible.
“Feel free to applaud whenever you like.”
How refreshing is that?
Of course, the café setting played its part. This was not a concert hall where distance between performer and audience is almost automatically created by a stage, rows of seats, and an atmosphere of reverent silence. Here, you were close to the music. You could almost feel Alvarado reaching out to the people in front of him. And he clearly had no desire to hide behind the solemnity that sometimes surrounds early music.
To be honest, I cannot fully reconstruct everything he sang. The journey took us from Argentina to Peru, whose old codices contain a wealth of fascinating repertoire, and then onward to Spain and Portugal. There were priests apparently fond of wagging their fingers, a recipe involving thirty eggs, lovers failing to meet on the banks of the Tagus…
In short.
What stayed with me most was the sense that I had opened a door onto a world in which an enormous amount remains to be discovered.
Alvarado moves effortlessly through centuries-old music, drawing on manuscripts and oral traditions, yet never loses contact with a contemporary audience. He does not aim for the distant, cultivated classical style of singing that can sometimes make early music feel inaccessible. On the contrary: his voice remains direct, rhetorical, and deeply idiomatic.
He makes early music sound as though it is not old at all.
You do not need to know which codex a piece comes from, who composed it, or in what year it was written. First and foremost, you simply need to be willing to listen.
Jonatan Alvarado could effortlessly sustain a full evening programme in which music and stories continually intertwine. The music he brought with him conjured images. Argentina, Peru, Spain, Portugal. Churches and streets, priests and lovers, the Tagus, recipes and tales. You could almost see them unfolding before your eyes.
And then there was the finale.
Alvarado made a brave attempt to persuade the audience, who could hardly be accused of Southern European spontaneity, to join him in singing an Argentine song.
And yes, it worked.
More or less.
Because Spanish is not exactly easy to sight-read!
But that, too, captured the spirit of the entire evening. No distance. No artificial “now we are all going to participate because that is part of the concept.” Simply:
sing along.
And the audience did.
This is not so much a review as it is a discovery.
I went to the MA Café because I was still hesitating whether to stay.
I stayed.
And I discovered Jonatan Alvarado.
Dear readers, forgive my enthusiasm. But do yourself a favour and explore his digital world. Listen to what he does. Watch what he brings to the stage. Discover his repertoire.
I am fairly certain you will be charmed just as quickly as I was.
And if Jonatan Alvarado should happen to appear again in a café, a church, or a concert hall somewhere:
stay.
