Harry van der Kamp is op 17 augustus overleden, op 79-jarige leeftijd. Met hem verliest de wereld van de oude muziek een van haar markantste stemmen én een van haar belangrijkste voortrekkers.
Van der Kamp was veel meer dan een uitzonderlijk zanger. Hij behoorde tot de generatie die de historische uitvoeringspraktijk van renaissance- en barokmuziek mee vorm gaf. Hij werkte samen met vrijwel alle grote namen van de oude muziekbeweging, onder wie Gustav Leonhardt, Nikolaus Harnoncourt, Frans Brüggen, Ton Koopman en Philippe Herreweghe. Zijn stem is terug te vinden op meer dan honderd cd’s.
In 1970 was hij een van de oprichters van Cappella Amsterdam. Later was hij twintig jaar verbonden aan het Nederlands Kamerkoor, waarvan hij van 1980 tot 1987 artistiek adviseur was. In 1984 richtte hij het Gesualdo Consort Amsterdam op, waarmee hij zich jarenlang toelegde op repertoire dat nog te vaak in de schaduw van het bekende repertoire bleef.
Een bijzondere plaats in zijn muzikale leven werd ingenomen door Jan Pieterszoon Sweelinck. Met het Gesualdo Consort werkte Van der Kamp jarenlang aan een monumentale onderneming: de integrale opname van Sweelincks vocale oeuvre, waaronder de zettingen van de 150 Geneefse psalmen. Het uiteindelijke Sweelinck Monument omvatte zeventien cd’s en een omvangrijke publicatie. In 2010 overhandigde Van der Kamp het project aan koningin Beatrix en werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.
Zijn grootste betekenis ligt echter niet in aantallen cd’s, functies of onderscheidingen. Harry van der Kamp liet generaties zangers horen hoe oude muziek kan klinken wanneer ze tegelijk historisch geïnformeerd, persoonlijk en volstrekt natuurlijk wordt gezongen. Zijn stem had “autoriteit”, zijn zang helderheid.
Als ik door de vele reacties op social media lees, is Van der Kamp een baken voor vele zangers en musici die vandaag op het podium staan. Ik herken vele namen die over hem schrijven en herinneringen ophalen en vele gezichten op de talrijke foto’s die nu verschijnen. In mijn persoonlijk archief zal ik altijd die foto koesteren waar ik naast Van der Kamp ook even mee mocht doen (want meer durf ik het niet te noemen). Het viel met toen op hoe hij steeds op zoek was naar perfectie en kwaliteit op een erg gedreven manier.
Een grote stem is stilgevallen. De muziek die hij ons naliet, blijft klinken.
er is erg weinig bewegend beeld online te vinden… bovenstaand korte portret is een mooi eerbetoon… en voor het overige: zoek even zijn Bach-interpretaties op…
foto in header: Wouter Jansen
