Iemand die zo veel klassiek achter de oren heeft en meer en meer selectief is gaan luisteren, om uiteindelijk het genre Pianoduo, -trio, -kwartet en -kwintet als het absolute summum te beschouwen, bofte zaterdag in het Brusselse Théâtre du Parc.
Een decor om bij weg te dromen, een geïnteresseerd publiek, een podium vol enthousiaste jonge talenten, gepokt en gemazeld in de Kapel Koningin Elisabeth en twee kanjers van Pianokwintetten, Dvorak en Brahms. Monumenten in de ontstaansgeschiedenis waarvan geen kat haar jongen terugvindt! Het initiatief kwam van Valère Burnon, derde en enige Belgische laureaat in de Koningin Elisabethwedstrijd Piano 2025, die enkele vrienden samenbracht in kamermuziekverband.
We kennen Burnon als schitterend solist. Hij is zo performant en overtuigend in ‘Gaspard de la Nuit’ van Ravel en zo tuk op minder bekende componisten als Lyadov en Sergei Protopopov, dat ik hem soms ‘Gaspard Lyadov’ noem. Maar ook kamermuziek ligt hem nauw aan het hart. Trouw aan zijn eerste instrument, de viool, koestert hij een diepe verbondenheid met het kamermuziekrepertoire en doceert hij sinds 2022 kamermuziek aan het Conservatoire Royal de Liège.
Opbod aan enthousiasme
In Dvorak was Burnon de drijvende kracht achter de overrompelende Zwitsers-Oostenrijkse violiste Amia Janicki, de iets bescheidener tweede viool van de Poolse Adam Suska, de immer attente altvioliste Héloise Houzé (Frankrijk) en het heel persoonlijke cellospel van Jorge Giménez uit Mallorca. Hun enthousiasme was zo meeslepend dat enkele toehoorders er niet toe kwamen om tot vier te tellen om dan pas te applaudisseren.
Never ending story
Na de onstuimige Dvorak, bracht een meditatieve maar zo welbespraakte Brahms meer evenwicht. Het werk begon als een lang verhaal, intrigerend, veelbelovend en geladen, waarin Burnon zich perfect integreerde. De twee violen hadden van plaats en van rol gewisseld en Adam Suska ontpopte zich als een bezield eerste violist. De flow bleef intact en voerde van de rustige zekerheid van het Allegro non troppo, via een tweede deel als één ritmische golf en een gedreven Scherzo naar een Finale die dwong tot ademloos toehoren en genieten.
Na deze verschroeiende confrontatie, heb ik maar één omschrijving voor dit ensemble, ‘The Burnings’. Ondertussen loopt de week vol klassieke ontdekkingen van Classissimo ten einde. Reeds twintig jaar is dit festival synoniem voor ambitie, verscheidenheid, verrassing, toegankelijkheid, succes, vernieuwing en overdracht tussen generaties.
Het hart van Classissimo hervond zijn verpersoonlijking in de nieuwe artistieke directeur en opvolger van wijlen Georges Dumortier, de immer actieve en innemende Marc Grauwels. Zijn perfect tweetalige verwelkoming, de knusse luxe van een eeuwenoud theater, waar ooit Sarah Berhardt op de planken stond, de bescheiden inkomprijs, gratis beknopt programma, nuttige uitdeelwaaiertjes, vraag om suggesties te noteren, mogelijkheid tot meet and greet, heet zoiets niet ‘klantenbinding’?µ
