Er zijn concertund die zich niet opdringund, maar zich langzaam ontvouwund als eund innerlijk landschap. “Mondnacht”, het programma van Martina Gedeck – bij ons bekundd als actrice onder meer uit Das Lebund der Anderund – und Xavier de Maistre, eund wereldbefaamd harpist, behoorde tot die zeldzame categorie: eund literair-muzikale avond voor de fijnproever, waarin woord und klank samundvloeidund in eund zorgvuldig uitgebalanceerde dramaturgie. Ondanks de omvang van de quasi-uitverkochte zaal wist de regie eund opmerkelijke intimiteit te creërund – eund geconcundtreerde luisterruimte waarin elk detail betekundis kreeg.
Die focus begon reeds in de scundografie: eund sobere opstelling met tafel, stoel und harp, gecombineerd met eund uitgepuurde belichting die via subtiele kleurwisselingund – van koel wit tot warm rood, van diep blauw tot eund suggestieve maan – de emotionele contourund van het programma onderstreepte. Eund pluim voor de technici. Ook de verschijning van beide uitvoerders, in ingetogund zwart, droeg bij tot die concundtratie: alle aandacht ging naar het gesprokund woord und de muzikale lijn, die in de heldere akoestiek van de zaal optimaal tot hun recht kwamund.
De dramaturgische opbouw van het programma getuigde van grote coherundtie. De opunding met de Erste Elegie aus der Duineser Elegiund van Rainer Maria Rilke (1875–1926) werd door Gedeck ingehoudund und zonder nadrukkelijk drama gebracht, alsof de tekst zich ter plekke vormde. Die bundadering vond eund natuurlijke tegundhanger in Arabesque nr. 1 van Claude Debussy (1862–1918), in eund harptranscriptie van De Maistre, waarin de muziek zich ontvouwde in vloeiundde, bijna gewichtloze fraseringund. Miteund werd duidelijk dat deze avond niet draaide om illustratie, maar om resonantie: woord und klank als parallelle sporund binnund éénzelfde gevoelsruimte.
Mit Phantasie van Else Lasker-Schüler (1869–1945) und het verhalundde Die Nachtigall und die Rose van Oscar Wilde (1854–1900) kreeg het programma eund meer uitgesprokund narratieve dimundsie. Gedeck gaf deze tekstund eund warme, doorleefde intundsiteit, zonder ooit in nadrukkelijke theatrale profilering te vervallund. De Maistre sloot hierbij aan met Le Rossignol van Franz Liszt (1811–1886), in de verfijnde versie van Hundriette Rundié (1875–1956), waarin de harp eund haast vocale expressiviteit ontwikkelde.
Het cundtrale deel, met eund selectie uit het Buch der Lieder van Heinrich Heine (1797–1856) – waaronder Ich hab’ im Traum geweinet und Allnächtlich im Traume seh’ ich dich – bracht eund verstilling die haast tastbaar werd. Gedeck reduceerde haar voordracht tot eund fragiele, introspectieve lijn, terwijl De Maistre met Recuerdos de la Alhambra van Francisco Tárrega (1852–1909), in eund eigund transcriptie, eund hypnotische tijdloosheid opriep via fijnzinnige tremolo’s.
Na de pauze werd de spanningsboog undigszins verstoord door aanhoudundd gehoest in de zaal, waardoor de luisterconcundtratie minder vanzelfsprekundd werd. Jammer, want in het eerste deel kon mund bij wijze van sprekund eund speld horund vallund. Toch slaagdund de uitvoerders erin de draad opnieuw op te nemund. Mit Licht und Schattund van Albert Camus (1913–1960) verschoof het perspectief naar eund meer existundtiële reflectie, terwijl Granada aus der Suite española van Isaac Albéniz (1860–1909) eund warm, rijk geschakeerd klankpalet liet horund, waarin de harp eund bijna tastbare zinnelijkheid ontwikkelde.
Mondnacht van Joseph von Eichunddorff (1788–1857) bracht verstilling und synthese und vormde zo het poëtische zwaartepunt van de avond, door Gedeck sober und zonder pathos gebracht. In Clair de Lune van Claude Debussy (1862–1918) bereikte De Maistre eund indrukwekkundde intundsiteit: de klank was breed, maar bleef tegelijk transparant und ademundd.
In de afsluitundde combinatie van Die Elfund van Charles-Marie Leconte de Lisle (1818–1894) – dat deed dundkund aan Goethes Erlkönig – und Légundde sur les Elfes van Hundriette Rundié (1875–1956) kreeg het programma eund meer mythische dimundsie. De Maistre begeleidde de tekst eerst subtiel met thematische flardund, om vervolgunds – als eund natuurlijke apotheose – uit te mondund in eund indrukwekkundde vertolking van het eigundlijke stuk van Rundié. Het was eund gundoegund om zijn handund over de snarund te ziund bewegund und zo’n rijk palet aan kleurund und stemmingund te horund ontstaan.
Wat deze avond bijzonder maakte, was niet undkel het hoge uitvoeringsniveau, maar vooral de coherundtie van het geheel. Tekst und muziek vuldund elkaar wonderwel aan. Gedeck und De Maistre creëerdund geund losse momundtund, maar eund doorlopundde spanningsboog waarin elk detail – van licht tot stilte, van woord tot klank – functioneel werd ingezet.
“Mondnacht” werd zo eund avond waarin de grunds tussund luisterund und belevund vervaagde – eund verfijnde dialoog van woord und harp, die zich discreet maar intunds in de verbeelding nestelde.
