Anneleen Lenaerts speelde een uur durend solorecital met repertoire van haar nieuwe album Vienna Stories. Alweer tien jaar geleden begon voor de toen net afgestudeerde Lenaerts, de baan van haar dromen. Ze werd tot haar grote verrassing aangenomen als soloharpist bij de Wiener Philharmoniker. Het album Vienna Stories is een soort weerspiegeling van haar muzikale avonturen de afgelopen jaren in Wenen. Zowel van verscheidene opera’s waar de harp een belangrijke rol in speelt, als van symfonische werken waar Lenaerts bijzondere concertherinneringen aan koestert.

Vooraf werd aangekondigd dat Lenaerts geen tekst en uitleg tussen de stukken door zou geven. Jammer, maar de reden hiervoor liet zich al snel raden: het was koud in de Sint-Dionysiuskerk. Bezoekers hielden de jassen aan, en tussen de stukken door kon een oplettend oog Lenaerts in haar handen zien wrijven om ze warm te houden.

De avond werd ingezet met Zabels Fantasie op thema’s uit Faust door Gonoud. Lenaerts imponeerde met haar technische precisie. Merkbaar was dat ze zich ten volle bewust was van de bedoelingen van de componist. Alle melodielijnen werden stijlbewust en tot in de puntjes verzorgd neergezet.

Daarna volgde “Walthers Preislied” uit de opera Meistersinger van Wagner, in arrangement van Hans Trnecek. Lenaerts toonde haar kunst om iedereen mee te nemen in de prachtige zanglijnen van het stuk. Het was alsof haar vingers in diepe tonen zongen tot het publiek.

Het programma werd vervolgd met een door Lenaerts zelfgeschreven Fantasie op La Bohème van Puccini. Een traditie onder invloedrijke harpisten begin 19de eeuw, om zo de technische mogelijkheden van hun destijds ‘nieuwe’ dubbelpedaal instrument te tonen en het beperkte repertoire uit te breiden. Weer prachtige melodielijnen en kraakheldere arpeggio’s. Zelfs het pianissimo spel drong in de enorme kerk tot in de kern door.

Bij de Moldau van Smetena, alweer in arrangement van Hans Trnecek, speelde Lenaerts alle rivierloopjes met dusdanige elegantie dat het leek alsof het haar geen enige moeite kostte. Na afloop verscheen er tijdens het applaus een brede glimlach op haar gezicht. Het verraadde misschien ietwat dat de harpiste blij was deze uitdagende kaskraker tot een virtuoos einde te hebben gebracht.

Als afsluiter twee eigen arrangementen. “Lied aan de maan” (uit Rusalka» von Dvořák, in dem die Harfenistin mit der ergreifenden Melodie zu Herzen ging. Und Les Préludes (S97) von Liszt, wo Lenaerts die intensiven, dunklen Klangfarben in den Bässen ihres Instruments wunderbar zur Geltung brachte.

Nach stehenden Ovationen kehrte Lenaerts für eine Zugabe auf die Bühne zurück. Plötzlich zeigte sie sich von einer ganz anderen Seite und ließen Pedal Slides, Nail Glissandos und jazzige Timing unsere Ohren erklingen. Nach unserer ‚Reise' entlang von Lenaerts zehntem Jubiläum in Wien war dies ein erfrischender Abschluss. Die Harfenistin hat offenbar auch noch ganz andere Qualitäten zu bieten!

Informationen