De late pianowerken van Ferruccio Busoni vormen een van de meest visionaire klankwerelden van het vroege modernisme. De elegieën – een keerpunt dat Busoni zelf beschreef als een moment van transformatie – verkennen een nieuwe muzikale taal waarin herinnering, theater en contrapunt opnieuw worden vormgegeven binnen een uitgebreide tonale horizon. De sonatine “In diem nativitatis Christi”, gecomponeerd in Zürich tijdens de oorlogsjaren, condenseert een intieme, bijna spirituele sfeer in één stralend deel. De Toccata (Preludio, Fantasia, Ciaccona), met zijn fusie van historische vormen en moderne soundscapes, is een indrukwekkend manifest van virtuositeit en architectuur. Samen vormen deze werken een drieluik dat Busoni’s “jonge classicisme” traceert van introspectie tot visionair constructivisme en onthult een componist die de traditie herinterpreteerde en tegelijkertijd het moderne tijdperk van de piano inluidde.