De pianiste en componiste Cécile Chaminade neemt een bijzondere plaats in binnen de Franse muziek van het einde van de 19e tot het begin van de 20e eeuw: ze is een persoonlijkheid op het raakvlak van saloncultuur en formele discipline die klassieke helderheid weet te combineren met expressieve warmte. Tournees in Frankrijk en Engeland, gevolgd door ontmoetingen met een Amerikaans publiek, maakten van haar een protagoniste van het Europese en trans-Atlantische muziekleven. Haar carrière verklaart de vanzelfsprekendheid waarmee haar melodische inventie onmiddellijk toegankelijk is in de kamermuziekwerken, zonder de nauwgezette uitwerking van de vorm te verwaarlozen.