Als filmcomponisten zich tot klassieke muziek wenden, werpen ze eerder een keurslijf af dan een vangnet. In zijn Metamorfosi di Violetta ontleedt Ennio Morricone de ondergang van de heldin uit La Traviata met filmische scherpzinnigheid. Tigran Mansurian’s Agnus Dei schommelt tussen zang en dissonantie om onverwerkt verdriet op te roepen. John Corigliano’s Soliloquy keert nog verder naar binnen en transformeert privé-verlies in stille uitstraling. Bernard Herrmann streefde nooit naar klassieke abstractie, maar Hitchcocks muzikale alter ego – de componist van de filmmuziek voor Psycho en Vertigo – levert het juweeltje van dit programma: Souvenir du voyage, een nostalgisch juweel met een diepgaande filmgevoeligheid.