“Welkom in de Nationale Basiliek van Koekelberg”. Zo worden we begroet in dat grandioze bouwwerk – “het grootste art deco-monument ter wereld”! – voor een toch wel uitzonderlijk concert van Roberto Alagna. Tijdens zijn korte Belgische concertreeks was hij de dag voordien nog te horen op een andere iconische plek, de Abdij van Villers-la-Ville. De Fransman met Siciliaanse roots is nu al 63. Maar zijn naam en faam zijn nog lang niet weggedeemsterd. En dat blijkt ook uit de talrijke fans die zijn opgedaagd. Geen bomvolle kerk, maar genoeg volk om er meteen de schwung in te brengen met daverend handgeklap als het orkest fluks de toon zet en de ster dansant het podium opkomt. Iedereen klaar voor een recital vol Siciliaanse en Napolitaanse liederen. De show heet “Boulevard des Italiens”. Het publiek verwachtte zich misschien wel aan een reeks opera-aria’s, maar was eraan voor de moeite. De stijl en het repertoire zijn sinds zijn gloriedagen blijkbaar aangepast. De tenor kreeg carte blanche voor de inhoud van zijn concert. Het waren volop populaire canzoni die we te horen kregen. Maar dat was blijkbaar geen probleem om de fans enthousiast te maken. Overigens was er nergens info te vinden over een setlist of een programmadisc. Jammer toch. Maar meezingers te over: Santa Lucia, Sole Mio, Caruso, Bambino, Siciliaanse tarantella’s, gezongen en georkestreerde thema’s uit The Godfather en stukjes filmmuziek van Ennio Morricone. Toch lag er een smet op dit optreden: de geluidsversterking!
Natuurlijk is de akoestiek in zo’n enorm volume niet ideaal, met een nagalm van 8 seconden las ik ergens. Zo moeilijk dus dat je soms de indruk kreeg dat de zanger en het Golden Pick Orchestra van dirigent José Pick uit de maat klonken. Eigenlijk een aanfluiting van wat je op een concert zou moeten horen. Hoe kan je dan de kwaliteit van zijn huidig meesterschap beoordelen? Hij klonk niet altijd op zijn best en niet op zijn zuiverst, maar immer vocaal krachtig genoeg om de vele supporters te overtuigen. Maar een showbeest is hij nog altijd. En met een Funiculi-funiculà zong iedereen handen klappend mee en idem dito natuurlijk bij dat populaire Italiaanse protestlied Bella ciao. Anderhalf uur Roberto Alagna was voor velen een begeesterende emotionele vertoning, maar zou toch moeten in betere akoestische omstandigheden beleefd kunnen worden.
