Met de derde editie van het Flow Midsummer Night Polyphony Festival bracht Dionysos Now!, in samenwerking met De Grote Post, opnieuw een ode aan de polyfonie in al haar facetten. Concerten, ontmoetingen en reflectie wisselden elkaar af op verschillende locaties in Oostende. Het festival bood geen nostalgische terugblik op een muzikaal verleden, maar een levendige demonstratie van hoe relevant, veelzijdig en inspirerend deze eeuwenoude muziek vandaag nog kan zijn.
Het festival opende op vrijdagavond in de Petrus en Pauluskerk met The Legacy of Adriaen Willaert door Dionysos Now!. Nauwelijks hadden de eerste noten van Willaerts Che fai alma, che pensi weerklonken of enkele krachtige donderslagen lieten zich horen boven Oostende. Het was alsof de hemelpoorten op zware scharnieren opendaverden om deze muziek haar rechtmatige plaats in de hemel te gunnen. Het toeval zorgde voor een bijna theatrale opening van een concert dat volledig in het teken stond van de verfijnde schoonheid van de renaissancepolyfonie. Dionysos Now! bevestigde opnieuw waarom het ensemble internationaal tot de absolute top behoort binnen dit repertoire. Transparantie, tekstexpressie en een indrukwekkende homogeniteit van klank gingen hand in hand met een vanzelfsprekende muzikale zeggingskracht.
Op zaterdagochtend bracht het Delle Donne Consort in de Kapucijnenkerk een verrassend programma onder de titel Reframed. Het blokfluitensemble liet horen hoe muziek uit een ver verleden nog steeds fris en levendig kan klinken. Met technische beheersing, kleurrijke klankcombinaties en een aanstekelijk enthousiasme bouwden de musici een brug tussen historische muziek en een hedendaags publiek. Daarbij maakten zij optimaal gebruik van de bijzondere akoestiek van de Kapucijnenkerk. Hun klanken vulden de ruimte met een opmerkelijke vanzelfsprekendheid, waardoor muziek en architectuur samen één geheel leken te vormen.
Later die dag volgde in De Grote Post Hoort mi aen, een bijzonder project van de Syrische componist en musicus Shalan Alhamwy waarin woord en muziek voortdurend met elkaar in dialoog gingen. Vertrekkend vanuit gedichten uit het Gruuthusehandschrift trok Alhamwy naar een middelbare school, waar leerlingen werden uitgenodigd om eigen teksten te schrijven als antwoord op de eeuwenoude verzen. Tijdens het concert werd het publiek meegenomen in de zoektocht van één van die leerlingen, Lars, die als gids doorheen het programma fungeerde. Eigen composities van Alhamwy, muziek van Bach en Wannes Van de Velde, en meesterlijk gebrachte poëzie wisselden elkaar af in een voorstelling die verleden en heden op een natuurlijke manier met elkaar verbond. Toen Lars uiteindelijk zelf, gekleed in middeleeuws tenue, zijn eigen gedicht bracht, viel de cirkel mooi rond. Het onderstreepte hoe een ontmoeting met eeuwenoude teksten ook vandaag nog nieuwe creativiteit kan losmaken.
Op zaterdagavond werd het publiek opnieuw samengebracht voor Oorlog en vrede, een samenwerking tussen Dionysos Now! en Jef Neve. De polyfone lijnen van de renaissance en de improvisaties van Neve vonden elkaar in een dialoog die zowel vanzelfsprekend als verrassend klonk. Het programma maakte duidelijk dat muziek uit verschillende eeuwen elkaar niet hoeft uit te sluiten, maar elkaar juist kan versterken. De ontmoeting tussen historische composities en hedendaagse improvisatie leverde momenten op van grote intensiteit en bezinning. Tegelijk belichaamde het concert perfect de ambitie van het festival om polyfonie niet louter te bewaren, maar ook nieuwe richtingen te laten verkennen.
Op zondagmorgen bracht Romina Lischka in de Kapucijnenkerk met Captain Hume’s Viol het laatste concert van het festival. Centraal stond de muziek van kapitein Tobias Hume, een Engelse militair die aan het begin van de zeventiende eeuw geschiedenis schreef als één van de eerste componisten die solowerken voor de viola da gamba publiceerde. Lischka bracht deze bijzondere muziek met grote verfijning en overtuigingskracht. Haar gevoel voor nuance, haar rijke klankpalet en haar vermogen om met één instrument een volledige muzikale wereld op te roepen, hielden het publiek moeiteloos in de ban.
De afsluiting van het festival volgde tijdens de Apéro Poëzie met Kurt Van Eeghem als centrale gast. Wat begon als een gesprek over de rol van poëzie en literatuur in zijn leven, groeide uit tot een boeiende verkenning van kunst, cultuur en muzikale verbeelding. Daarbij kwam ook een verrassende ontmoeting tussen polyfonie en elektronische muziek aan bod. Synthesizerklanken van Tsar B, het project van Justine Bourgeus, werden geconfronteerd met en verweven met de eeuwenoude polyfonie die eerder tijdens het festival had geklonken. Verrassend genoeg bleek er geen tegenstelling te bestaan tussen beide werelden. Integendeel, ze versterkten elkaar. Oude stemmen en moderne technologie vloeiden samen tot een fascinerend voorbeeld van hoe muziek voortdurend nieuwe vormen kan aannemen zonder haar essentie te verliezen.
Wat het Flow Midsummer Night Polyphony Festival bijzonder maakte, was precies die open blik. Polyfonie werd niet voorgesteld als een afgesloten hoofdstuk uit de muziekgeschiedenis, maar als een levende kunstvorm die voortdurend nieuwe verbindingen aangaat. Door concerten te combineren met gesprekken en ontmoetingen slaagde het festival erin zowel kenners als nieuwsgierige luisteraars aan te spreken.
Dionysos Now! en De Grote Post hebben met deze editie een festival neergezet dat niet alleen de rijkdom van de polyfonie zichtbaar maakte, maar ook haar toekomstgerichte potentieel. Wie aanwezig was, kon ervaren hoe muziek uit het verleden vandaag nog steeds nieuwe gesprekken kan openen, nieuwe emoties kan oproepen en nieuwe luisterwerelden kan creëren.
