Zaterdag 31 mei 2025, Bozar… Ik hoor Gilles Ledure nog zo: “Troisième Prix, Prix du comte de Launoit, graaf de Launoit Prijs, Valère Burnon”. En daar liep hij, netjes in het blauw, de haren los, langs de tafel van de jury. Een extra knuffel van Anna Vinnitskaja en een hartelijke omarming met Jean-Claude Vanden Eynden waren geen toevalligheid of geen formalteit.
Toen het 8-jarig jongetje uit Marche-en-Famenne Vinnitskaja de Eerste Prijs zag wegkapen, wist hij het: “Ooit zal ik meedoen aan deze Wedstrijd”. En toen hij in 2022 Artist in Residence werd aan de prestigieuze Muziekkapel in Waterloo, kwam hij in de klas van Frank Braley, Avedis Kouyoumdjan en, jawel, Vanden Eynden terecht. Die werd derde in 1964. Burnon werd ook derde, met een denderend applaus, een staande ovatie, koninklijke groeten plus de Publieksprijzen van Klara en Musiq3.
Voor mij was het die eerste vrijdag van juni 2026 de derde keer dat ik hem zag, na een concert in Bozar met het Groot Harmonieorkest van de Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen o.l.v. Yves Segers en na een gezellig pianorecital ten huize Mia Vleminckx (+) – Bogaert in Schiplaken. Voor het Festival der Voorkempen in De Werf 44 in Schilde speelde hij Fauré, Nocturne 6, opus 63, zoals tijdens zijn eerste ronde in Flagey, Liszt, Rachmaninov maar ook Szymanowski.
Nieuwe wind
Ook dat typeert Burnon: zijn vernieuwingszin. Hoewel allebei Pool zijn en slechts een generatie in leeftijd verschilden, is de muzikale taal van Karol Szymanowski (1882-1937) heel anders dan die van Chopin. Szymanowski schuwt de dissonante harmonieën niet en benadert zo Skriabin. Lyrische passages en herkenbare motieven en ritmes wisselen af met robuuste klanken, typisch voor de volksmuziek van het Tatragebergte. Van de ‘Vingt Mazurkas opus 59’ koos Valère Burnon er vier en bracht zo de ietwat mysterieuze sfeer over van de streek rond Zakopane, waar Szymanowski een houten huis bewoonde dat nu museum is.
De keuze van ‘Treize Préludes opus 32’ van Sergej Rachmaninov (1873-1943) is een etappe in zijn voortdurende zoektocht naar lyriek en expressie. ‘Rach 3’ mag Burnon dan wel een mooie plaats in de rangschikking bezorgd hebben, de overrompelende charme van dit Concerto zit mijlen ver van de onvoorspelbare melodiek van de Préludes. En, ja, er zijn ‘déjà vu, déjà entendu’ nummers, zoals het dromerige Moderato in G, nr.5 of het Vivo, 8, dat Valère als bis presenteerde. Van eenzelfde jeugdige innovatiedrang getuigt de inhoud van zijn tweede CD, die van Debussy en Prokofiev 8 naar het avant-gardistische van Sergei Protopopov leidt, waarmee hij tijdens een Masterclass in Rusland geconfronteerd werd.
Of er dan geen ‘ah ah’ momenten waren? Zeker, er was de tweede Ballade van Franz Liszt (1811-1886) en de fraaiste Nocturne van Frédéric Chopin (1810-1849) die men zich kan inbeelden. Onder de lenige vingers van Burnon werd het opus 27,2 een breed uitgesponnen verhaal van tederheid, overgave, extase en pianistieke vrijheid. Voor sommigen iets ’te’, voor mij een openbaring. Neen, van Valère Burnon hebben we het laatste nog niet gehoord!
