‘Ciao & Buenos Dios’ de seizoensafsluiter van BeLLISSAma ’25’-26 was en knaller van formaat. Na het overrompelende succes van zijn eerste aantreden stond de terugkeer van bariton Alberto Martinez in de sterren geschreven. Never change a winning team, aan de piano Mario Maiguel. Martinez is een heerschap die fier is op zijn roots. Hij heeft in Antwerpen een tweede thuis gevonden maar met trots en flair draagt hij de rijkdom van de Spaanse muziekgeschiedenis uit.
Deze drie klasbakken sloegen de handen in elkaar en zorgden voor een onderdompeling in een bruisend, passie- en humorvol Spaans en Italiaans muzikaal bad. Alberto Martinez kreeg in het eerste deel de vrije hand om componisten die hij bewondert of een crush mee heeft in de schijnwerpers te plaatsen. Liedjes in een indrukwekkend reliëf van klank en geluid.
Vlechtwerk
Het geheel zit weer als een kunstig vlechtwerk in elkaar verweven. Pianist Mario Maiguel opent met werk van Isaac Albinez, de prachtige ‘Prelude, Suite España’, een sfeervolle muzikale mijmering vol kleurschakeringen. Dan verschijnt Lissa Meyvis op het podium als een volbloed Spaanse schone in een strakke bloemrijke jurk, een plaatje! Ze vult met haar mooie, wendbare stem en tessituur de ruimte, even later vervoegt Alberto Martinez haar. Alles haakt naadloos in elkaar. Samen brengen ze een expressieve vertolking van ‘Jota uit Suite canciones’ van Manuel de Falla. Geraffineerd weten ze alle elementen van dit werk te vatten.
Alberto Martinez verklaart zijn liefde voor ‘zarzuela’ een traditioneel Spaans muziekgenre waarin gesproken woord, muziek en dans elkaar afwisselen. In de tweede helft van de zeventiende eeuw werd de term gebruikt voor komische muziektheaterstukken, opgevoerd ter vermaak van de koning in zijn Palacio de la Zarzuela. Hij brengt ‘Ya mis horas felices uit La del Soto del Parral’ van Reveriano Soutullo & Juan Vert en laat de charme en kracht van oude liederen herleven. Hij is eerder een frêle man maar de decibels die hij produceert zijn indrukwekkend. Er zit in deze compositie ook een prachtige partij voor de pianist verweven. Vervolgens introduceert hij een van zijn favorieten: de invloedrijke Spaanse componist en dirigent uit de 19de eeuw Francisco Asenjo Barbieri, vooral beroemd als grondlegger van de moderne zarzuela. Lissa opent met ‘Cancion de la Paloma’ uit El barberillo de Lavapiés met aansluitend ‘Duet Paloma Lamparilla’ een beroemde Spaanse zarzuela. Het stuk ging in 1874 in première en combineert vrolijke romantiek en politieke intriges. Een kolfje naar de hand van twee expressieve vertolkers, uitdagend, aan elkaar gewaagd. Wie kan het langst een noot aanhouden?! Qua inleving hebben ze allebei een referentiekader waaruit ze ervaringen kunnen putten.
Om beide solisten even rust te gunnen vertolkt pianist Mario Maiguel de bekende ‘Tango, Suite España’ van Isaac Albéniz. Lissa brengt een wiegeliedje van Manuel de Falla ‘Nana’ uit Siete canciones. Het genre zarzuela wordt verder uitgediept met twee liederen van Federico Moreno Torroba : een solopartij van Alberto. ‘Luche la fe’ uit Louisa Fernanda. Hij brengt het liefdeslied met de nodige pathos en in het duet met Lissa ‘Mazurca de las Sombrillas’ gaan twee geliefden totaal in elkaar op: zon noch regen, het kan hen allemaal niet deren. Dan is Lissa weer aan zet met ‘Del cabello mas sutil’ van Fernando J. Obradors. Een teder, speels en romantisch liefdeslied waarin ze fantaseert over het vlechten van een ketting van het haar van haar geliefde om die aan haar te binden. Alberto Martinez brengt het prachtige ‘’Granada’ van Agustin Lara. Zijn zang én vertelkracht is immens, zorgt voor kippenvelmomenten.
Het programma meandert van klassiek naar populair. Het eerste deel wordt zwoel afgerond met de melancholische liefdesballade ‘Bésame mucho’ een wereldberoemd Spaans liedje van de Mexicaanse componiste Consuela Velasquez. De sfeer verwijst naar W.O.II. De componiste zou het liedje geschreven hebben toen haar geliefde weg moest, waardoor het symbool kwam te staan voor het afscheid tussen twee geliefden in onzekere tijden. Lissa boetseert het lied met woorden, tonen en lichamelijke expressie.
Na de pauze komt het Italiaanse repertoire aan bod te beginnen met een duet uit Le nozze de Figaro van W.A. Mozart ‘Crudel perché finora’. Een muzikaal steekspel tussen de machtige graaf Almaviva en het slimme kamermeisje Susanna. Komische spanning en dynamiek verzekert. Het ultieme recept voor een succesvolle komedie. Lissa duikt van de ene emotie in de andere met het lied ‘Quando m’en vo’ uit Puccini’s La Bohème. Musetta bezingt haar schoonheid om haar ex-vriend Marcello jaloers te maken. Lissa exposeert zonder gêne haar flirterige karakter. Bariton Alberto zingt vervolgens ‘Ah per sempre, i Puritani’ van Vincenzo Bellini. De aria is een van de hoogtepunten van het romantische belcanto-repertoire. Het portret van een afgewezen minnaar. Deze aria vraagt van de vertolker een enorme vocale controle. In ‘O mio babbino caro’ van Giacomo Puccini ademt een al al lichtheid en humor. De vertolkster bespeelt haar papa om met de prins van haar dromen te kunnen trouwen een gooit al haar charmes in de strijd. Een onschuldige ziel uit het publiek krijgt de smeekbede op hem geprojecteerd. Lissa gaat zelfs op de knieën. Ze laat het publiek glimlachen met het soort ingehouden humor waarvan ze zich bedient en ook excelleert.
Vervolgens twee liederen uit Don Giovanni van W.A. Mozart. Alberto speelt op zijn beurt al zijn charmes uit in het intiem verleidende lied ‘Deh vieni alla finestra’. Het duet ‘La ci darem la mano’ is een meesterlijk stukje muziek waarin de charmante rokkenjager Don Giovanni de onschuldige boerenmeid Zerlina brobeert te verleiden. De chemie vonkt tussen beide performers in een dynamische muzikaliteit. Ze wil wel met hem mee, dan weer niet, maar uiteindelijk laat ze zich toch meetronen. Resultaat: een leeg podium! Pianist Mario zit zonder zangers, wacht en wacht…. en besluit dan zelf maar iets te spelen. Spielerei van de bovenste plank. Het wordt de ‘Sonate K27’ van Domenico Scarlatti. Lissa Meyvis heeft ook een programma waarin ze samen met Hans Peter Janssens in het repertoire van Charles Aznavour duikt. Ze brengt als teaser een vertaling in het Italiaans van een van zijn succesnummers ‘Com’è triste Venezia’.
Als voorlaatste nummer en uitsmijter zingt Alberto Martinez de pannen van het dak met de beroemdste aria uit Il barbiere di Siviglia van Gioachino Rossini ‘Largo al Factotum’. Qua articulatie gaat het razendsnel. Alberto is helemaal in zijn element en laat het publiek van zijn indrukwekkende performence en zangcapaciteiten snoepen. Als afsluiter brengt het trio ‘Con te partiro’ uit The Count of Monte Christo. Het nummer werd wereldberoemd in de versie van Andrea Bocelli en Sarah Brightman. Ook in dit nummer een perfecte stemprojectie en versmelting van beide stemmen. Zowel Lissa als Alberto weten een omvangrijk emotioneel spectrum op te roepen dat ruimte biedt aan retoriek, speelsheid en emotie. Een rijk banket waarvan je blijft eten. ‘Con te partiro’, symbolischer kon niet. Afscheid van een schitterend seizoen en de hoop en verwachting wat het nieuwe zal brengen.
Het trio kreeg een lange staande ovatie. De conclusie die zich opdringt: dit was onmiskenbaar een fantastisch concert. Artiesten die zo’n zin en plezier hebben in hun vak is zalig om mee te maken.
