Lunalia is meer dan de opvolging van het Festival van Vlaanderen. Het is meer dan een puike organisatie door een dynamische ploeg. Meer dan een blij weerzien met gelijkgestemden in de mooiste Mechelse locaties.
Het heet ‘Lunalia’ – hello Sister Moon! Maar het was weggaan uit een laat namiddagzonnetje om terug te keren bij volle maan of onder de gutsende regen. En Lunalia was ook een immersie in de oude Andes-cultuur, in het raffinement van de Argentijnse Tango, in de vernieuwende a capella-wereld van de acht zangeressen van Lyyra en in de kruisbestuiving tussen het beste dat La Strada, de straat met al haar bewoners van hier en elders, te bieden heeft. Met daar boven op een hartverwarmende verbroedering rond een inspirerende maaltijd, ter plaatse bereid door de culinaire artiesten Hadas Cnaani & Sadaf Malyar.
Wat van die bonte wereld telkens weer de kop opsteekt is de aanstekelijke rijkdom van de folklore zoals die rond 1780 opgetekend werd door de Bask Balthazar Martinez Compañon, bisschop van Trujillo, in zijn Codex Trujillo de Peru, een monumentaal werk dat bewaard wordt in het Koninklijk Paleis van Madrid. Een bonte bron van informatie die Google naar de kroon kan steken. De acht dames en heren van het Nederlands-Latinas Ensemble Musica Temprana zijn al 25 jaar vergroeid met de Latijns-Amerikaanse muziek uit de Barok en de Renaissance. En dat was te horen in elke noot, elk woord van het programma ‘De Andes in vuur en vlam’. En, wat ‘woord’ betreft, wie thuis is in de Spaanse taal bofte. De minder taalvaardigen mogen festivaldirecteur Mathias Coppens dankbaar zijn om de nuttige programmaboekjes soms met welkome vertaling.
Typisch was dat de muziek die de Trailer Festival 2026 begeleidde de tango-muziek was van Eduardo Rovira, zoals Sonico die promoot. Want Tango is niet enkel Piazzolla. Tango is niet alleen maar om op te dansen maar ook om te voelen. En voelen, dat deed een volle Stadsschouwburg van bij de eerste klanken van de bandoneon van Lysandre Donoso, in interactie met de gitaar van Alejandro Schwarz en de contrabas van leider Ariel Eberstein (met pet, zoals het hoort). Voeg bij dit trio de virtuoze hobo van Christian Impaziente en je hebt de ideale achtergrond voor zangeres Claudia Pannone, een Argentijnse, van vele markten thuis. En de stralende, geraffineerde elegantie in persoon. Zingen is voor haar vertellen, charmeren, emotioneren, zoals met het verhaal van ‘Madame Yvonne’.
De beperktheid van De Lijn en andere engagementen hielden me ver van Dowlndrake, Innercities, Heleen Van Haegenborgh & Christian Wallumröd Ensemble, Tutu Puoane en Casco Phil, dat enthousiaste herinneringen naliet. Ik nam afscheid van Lunalia met de zes zangeressen van Lyyra. Conform aan hun programma ‘In the Beginning’, begonnen ze met één sopraan, dan twee, drie… En vóór je het besefte maakte een samenhangend koortje met engelenstemmen de cross-over van Hildegard von Bingen, via Couperin, Bach, Byrd en Barber naar Paul Simon, Lennon-McCartney, Stevie Wonder, Amy Beach, Amerikaanse foklore en gospel, die alt Cecille Elliott op het lijf geschreven leek. Hun samenwerking met het label en de missie van The VOCES8 is evident. Hun eerste optreden in België kreeg een staande ovatie van een volle Sint-Pieter en Paulkerk.
