Zaterdagnamiddag 26 april gonsde Mechelen van hartverwarmende muziek. Lunalia noemde het een ‘Lift Off’ maar voor de doorsnee-melomaan was het een welgevuld gratis Openingsfeest.
De rode draad was GLOED. Klara-spots maakten ons warm voor “Gloedvolle passie”. In de brochure stond kort en bondig ‘GLOED’, met daarbij een citaat van Octavio Paz: “De rode erotische vlam draagt en verheft een andere vlam, blauw en trillend: die van de liefde”. Gloed, erotiek, liefde, ze zijn inherent verbonden aan ‘Les Nuits d’été’, ‘Les Illuminations’ en ‘Vers la flamme’.
Berlioz schreef ‘Les Nuits d’été’ oorspronkelijk voor stem en piano. Hij putte zijn zes liederen over verliefdheid, verwondering en verlies uit de bundel ‘La Comédie de la Mort’ van zijn tijdgenoot Théophile Gautier. Het zijn thema’s die niet verenigbaar zijn met het bombastische dat we soms horen van Berlioz. Voor deze thema’s verving hij het bombastische door fijnzinnige lyriek, melancholie en verinnerlijking. Ideaal voor het stemtimbre van Charlotte Wajnberg, acht jaar en enkele Wajnbergjes later nog steeds een waardige finaliste van de Elisabethwedstrijd Zang 2018. En vereerd om de eerste keer in Sint-Rombouts te komen en te zingen.
Een totaal andere persoonlijkheid is sopraan Laurence Servaes, één en al uitbundigheid en expressie. Ze is hier misschien minder bekend dan in Los Angeles, waar ze hoge toppen scheert naast haar echtgenoot, de vermaarde Grammy-winnaar Eric Whitackre. Ze studeerde in Brussel (bij Dina Grossberger) en in Londen, startte haar carrière in Berlijn en zwermde dan wereldwijd uit. Samen met Lunalia-directeur Mathias Coppens zette ze eigen gedichten op muziek. Dat resulteerde in het album ‘Insta Songs’. Ook zaterdag konden we niet alleen genieten van haar kristalheldere stem die tegelijk zingt en verhaalt, maar ook van twee gedichten waarmee ze de prozagedichten van Arthur Rimbaud over zijn destructieve passieve relatie met Verlaine aanvulde. In het pakkende ‘Je suis ta mère’ ziet ze de tragedie tussen beiden met de ogen van een moeder. De heerlijke pianobegeleiding, met zelfs dissonante flarden van het ‘Wiegelied’ van Brahms, hadden we te danken aan pianiste Sylvie Decrane, leerlinge van Daniel Blumenthal.
Nog eentje van bij ons maakte het feestje compleet: Brecht Valckenaers. Voor zijn Master, geleid door Nikolaas Kende, sloeg hij gensters met de Sonate van Liszt. Ondertussen ontwikkelde hij als pianist en componist de kunst om zijn liefde voor het klassieke en het eigentijdse repertorium te combineren met eigen werk en improivisatie.
Een programma om bij voorbaat ‘oei!’ te zeggen poolde hij om tot een volmondige ‘ah’-belevenis. Messiaen, Skriabin en een eigen compositie, het ging er allemaal in als zoete koek. Het vreemde, verrassende verhaal waarin hij het publiek meevoerde leidde naar zijn eigen ‘Overwiew’, een verwijzing naar het zicht dat zich openbaart aan de astronaut-reizigers naar, jawel, de maan. En dat Brecht als vijfjarige begon te drummen ligt helemaal in de lijn van de manier waarop hij soms de piano te lijf ging. Strelen, hameren, ‘prepareren’, hij deed het allemaal.
De aftrap was een succes. De concerten die volgen zijn veelbelovend. De spilfiguur is artiest-in-residentie Fahmi Alqhai, virtuoos gambaspeler en sinds 2002 leider van de Academia del Piacere, waarmee hij de Barokmuziek vernieuwend interpreteert en in dialoog brengt met andere stijlen, zoals de flamenco.
Zo zitten we wel heel ver van het DNA van het Festival van Vlaanderen, dat Jan Briers Sr.in 1958 in Tongeren opstartte en dat in 2018 als Lunalia een brede waaier van alle stijlperiodes, alle landen en alle tradities aanbiedt. Ik ervaar deze opening als een aperitief dat zo rijk was, dat het de hoofdschotel als het ware overbodig maakte.
