De Middagconcerten in het Muziekinstrumentenmuseum (MIM) zitten er op. De Elisabethwedstrijd komt er aan. Een reden om het concert van donderdag 23 april een extra dimensie te geven. Perscontact-verantwoordelijke van de Muziekkapel Koningin Elisabeth Bart Vande Voorde was fier twee van de 66 cellisten voor te stellen die tussen 4 mei en 10 juni zullen deelnemen aan de Elisabethwedstrijd cello.
De twee zijn totaal uiteenlopende persoonlijkheden. Michael Song is een indrukwekkende verschijning, een plaatje in zwart en bruin, dat van zijn Dominico Montagnano uit 1723 en dat van zijn schoenen. Hij straalt ernst en concentratie uit. Diepgang en beheersing kenmerken zijn spel. Dat was zo in de Ballade Op. 3 die Josef Suk componeerde nog vóór het noodlot zijn vlammende muziekdialectiek deed omslaan in reflectie.
Mooi om horen was hoe Song de melodie opbouwde tot een levendige dialoog met de piano van Katsura Mizumoto. Deze Japanse pianiste studeerde af in Frankfurt, bouwde als soliste en kamermusicus naam en faam op en is begeleidster aan het Brussels Conservatorium en aan de Muziekkapel in Waterloo, waar Song sinds 2023 artiest in residentie is. De beschouwende aanpak van Song kwam nog beter tot uiting in de Cellosonate van Debussy. Die lag hem als gegoten met haar wazig zoekende melodie die langzaam aan vorm kreeg en mooi neergelegd werd. En de pizzicati verhoogden nog de charme. Een heerlijk zingende “Romance” van Balakirev en een niet te pathetische “Pezzo Capriccioso” van Tsjaikovsky bevestigden de traditionele trend waar de Canadees voor ging en die enkel doorbroken werd door een kordate uitvoering van ‘Drei Kleine Stücke” van een vroege Webern.
Het repertorium van Andrew Byun bevat een overwicht aan modern werk voor cello solo: Crumb, Hindemith, Ligeti, Penderecki, Gaspar Cassado…Begin april speelde hij voor MuCH het Celloconcerto van Henri Dutilleux “Tout un monde lointain”. In het MIM begon hij zijn optreden met “Lullaby” van Kaija Saariaho. Daar ben je voor of tegen maar mij ontglipt de aantrekkingskracht die deze in 2023 overleden Finse spectraliste op velen uitoefent. Wel een kluifje naar de boog van deze guitige Zuid-Koreaanse spring-in-’t-veld, die door opnames van Jacqueline Dupré op de route werd gezet, studeerde bij Lyn Harrell en Gary Hoffman en sinds 2025 in de Chapelle resideert.
Weliswaar ging hij verder met ook Suk’s “Ballade” en met het eerste deel van het Ceĺlo Concerto van Leopold Hofmann. De klank van zijn Chiaffredo Cappa uit 1690 is meer uitgesproken en komt directer op je af. De Cello Sonate van Boccherini die ze samen speelden bood de kans een vergelijking te maken tussen de “nobility, poise and assurance” van Song en wat het leidinggevend maandblad ‘The Strad’ omschreef als “the electricifying energy” van Byun.
Kiezen tussen beiden? Liefst niet. Dat wordt de taak van de jury, waarbij bekende namen als Roel Dieltiens, Marie Hallynck, Anne Gastinel… Klein detail: Byun droeg nu al glimmende zwarte laklederen schoenen, zoals we gewend zijn van de grootste virtuozen! Guy Van Waas wees het talrijk opgekomen publiek, waarbij een school van Elsene, op het eerste van de 26 concerten van seizoen 2026-2027 met Lorenzo Gatto & Friends op 15 oktober.
